جملات قصار مسئولان در سالی كه گذشت !

 

 

 

 

سی سال پیش در حالیکه ماریزیو سراچینی پژوهشگر آثار هنری در حال تحقیق کردن بر روی تابلوی نبرد آنگیاری شاهکار گمشده لئوناردو داوینچی بود (اصل این تابلو موجود نیست)، متوجه یک پیام مبهم در این نقاشی دیواری شد.

 

 

 

جورجو وازاری هنرمند قرن 16 در تابلوی نبرد آنگیاری در دره چیانا بر روی یک پرچم کلمات Cerca Trova (بگردید و پیدا کنید) را نوشته است.

 

 

با وجود اینکه در این نقاشی از تکنیکهای سمبولیک خاصی استفاده شده است، سراچینی به دنبال این بود که اثری از این نقاشی دیواری را در تالار بزرگ پازازو وچیو واقع در فلورانس ایتالیا بیابد. دکتر سراچینی می‌گوید: ما در مورد شاهکار شاهکارهای دوره رنسانس صحبت می‌کنیم، اثری که حتی از شام آخر و مونالیزا نیز مهم تر است.

 

 

پیتر پل روبنس قبل از اینکه این نقاشی مفقود بشود با توجه به کپی‌هایی که از این نقاشی موجود بوده است این گراور را تهیه کرد. سراچینی در حالیکه با امیدواری برای اولین بار بعد از 450 سال از این نقاشی دیواری پرده برداری می‌کند، در نظر دارد در سال آینده پرتوهای نوترونی با قدرت بالایی را به این دیوار بتاباند.

 

 

 

طی تحقیقات سراچینی رازهای دیگری نیز از نقاشی های داوینچی کشف شد. در ماه مارس کارشناسان اظهار کردند که داوینچی اولین طراح بازی شطرنج بوده است. رساله‌ای با پانصد سال قدمت در مورد شطرنج در یک کتابخانه شخصی کشف شده که شامل طراحی‌های روشن و دقیقی از شطرنج است. از قرار معلوم این طرحها توسط این نابغه عصر رنسانس کشیده شده‌اند.

 

 

قرنهای متمادی مورخان هنر از خودشان می‌پرسیدند که چه کسی مدل نقاشی تابلوی مونالیزا بوده است؟ کارشناسان دانشگاه هایدلبرگ گفته اند که نوشته هایی در حاشیه یک کتاب مربوط به سال 1505 یک بار و برای همیشه به طور قطع ثابت می‌کند که مدل نقاشی مونالیزا، لیزا دل گیوکوندو همسر یک تاجر ثروتمند فلورانسی قرن 16 بوده است. یک متخصص کتابهای خطی می‌گوید که تمام شک و شبهه‌ها در مورد هویت مونالیزا کاملاً از بین رفته‌اند.

 

 

 

 

پالا گفته است که قرص‌های نان روی میز، دستهای مسیح و حواریان هرکدام می‌توانند نیایش دهنده یک نت موسیقی باشند.

 

 

در جولای 2007 یک متخصص کامپیوتر ادعا کرد که وقتی یک کپی از نقاشی تابلوی شام آخر را به صورت وارونه روی نسخه اصلی آن بگذاریم، جزئیات این نقاشی آشکار می‌شود. در میان گوشه سمت چپ اگر کمی ‌دستکاری شود تصویر یک کودک که در آغوش گرفته شده به خوبی دیده می‌شود.

 

 

 

دو شکلی که در یکی از لبه‌های انتهایی میز غذاخوری وجود دارند شکل یک شوالیه را می‌سازند.

 

 

در سال 2006 پاسکال کوته مخترع فرانسوی از یک دوربین چند طیفی استفاده کرد تا در لایه‌های بازسازی شده تابلوی بانو و قاقم داوینچی نفوذ کند. اسکن 240 مگاپیکسلی جزئیاتی که قرنها پنهان مانده بود را آشکار کرد.

 

 

 کوته از دوربین با وضوح بالایش بر روی تابلوی مونالیزا نیز استفاده کرد که نشان دهد ابروها و دست چپ مونالیزا به صورتی ابتکاری با شیوه‌ای متفاوت نقاشی شده است.

 

 

در سال 2005 بعد از سه سال تحقیق پ‍ژوهشگران اثر انگشت داوینچی را ترمیم کردند که می‌تواند در مشخص کردن اینکه آیا نقاشی های مشکوک یا برخی از دست نوشته‌ها متعلق به داوینچی هستند یا خیر کمک کند.

 

 

  سال آینده سراچینی می‌خواهد تحقیقاتش را به حداکثر برساند. او قصد دارد از اشعه نوترونی استفاده کند و گفته است اگر موفق بشویم نه تنها راهی برای شناختن لئوناردو داوینچی می‌یابیم، بلکه با این فناوری می‌توانیم تمام نقاشی‌های دیواری جهان را مورد تحقیق و بررسی قرار دهیم.

گودالی در جنگل های روسیه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یادم باشد که اگر دل تنگ بهاران شدم ،خود الگوی عشق سواران شدم ،از خیانت به برون نیستم من که خودم از خانه خرابان شدم.

یک روز تو یک لحظه در مکثی کوتاه به این فکر کردم که واقعا آدم هایی که اطراف ما آدم جمع می شن ما رو می خوان یا کارهایی که ما براشون انجام می دیم!آدم ها طمع کارند و دستانی دارند از جنس شیشه که به راحتی چیز هایی رو از ما می گیرن که یک روز اعتقاد ما بود ،کم کم می بینیم که این کسی که الان تو آینه داره به تو نگاه می کنه ،خیلی فرق کرده،اخلاقش رفتارش و حتی نگاهاش.مهم این که تو باورش کنی ،اگه این ادم تو آینه نمی خوای باشی می تونی تغییرش بدی.می تونی بهترین باشی به خودت ایمان داشته باش .هیچ وقت دیر نمی شه.یادت باشه تو الان خودت رو پیدا کردی!

سالی در حال عبور است ،جه زود گذشت.چه زود انسان ها پیر می شوند.چه زود دوستان را ترک می گوییم و چه زود مرگ فرا خواهد رسید.چه زود..

ای کاش ها در دستان من ای کاش شدند و چه دیر فهمیدم،چه دیر فهمیدم دوستان از جنس خاکم از خاک نبودن .چه دیر فهمیدم که تنها خدا با من است و غیر او هیچ،چه دیر یادم افتاد که احسان کردن خوب است...

شاید نه دیر است و نه زود ،زمانی وجود ندارد که دیر داشته باشد ،زمان از تخیل و ذهن ما به وجود می آید ،تا کنون که زمان ما را به زندگی وادار ساخته است ،قدری هم ما زمان را به بازی بگیریم.

بیایید برای یک ثانیه هم که شده انسان باشیم ،انسانیت آنقدر ها هم سخت نیست ،اگر دست نیازی به سویت دراز شد کمک کن به آن بنده تا مورد رحمت اش قرار گیری،به قیافه اش نگاه نکن که دارد دروغ می گوید،حس کمک کردن به دیگران را در خود زنده کن تا درونت پرواز کند از شور نیکی کردن.

بیا خدایی باش نه خود آیی ،خدا در توست آن را بیاب .خدا را پیدا کن تا ببینی چه کارها می توانی بکنی ،پیدایش کن تا به آسمان عشق پرواز کنی و از نو ترانه زندگی را بسرایی ،روحت را به جملات بسپار و بر روی کاغذ دلت دست خطی بنویس تا از آن بعد ها لذت ببری و حس تولد دوباره را در خود احیا کنی ،سعی کن هر روز تولدی نو برای تو باشد.....

آن‌چه در زیر می‌خوانید، از زبان «هلن کلر‌» بانوی نابینا و ناشنوای مشهور جهان می‌باشد:

صبح روزی را به‌خاطر می‌آورم که برای اولین‌بار از معلمم معنی کلمه‌ی «دوست‌داشتن» را پرسیدم. البته تا آن زمان، کتاب‌های زیادی مطالعه نکرده بودم. آن‌روز تعدادی گل بنفشه را که در باغ پیدا کرده بودم، پیش معلمم خانم «سالیوان» بردم.

او مرا در آغوش کشید و با انگشت خود کف دستم نوشت: من «هلن» را دوست دارم.

من از او پرسیدم: «دوست‌داشتن چیست؟» او با انگشت به قلبم که در حال تپیدن بود، اشاره کرد و گفت: «این‌جاست.» حرف‌های او مرا خیلی گیج کرده بود زیرا تا آن زمان، معنی چیزهایی را می‌فهمیدم که بتوانم آن‌ها را لمس کنم. من گل‌های بنفشه را که در دست او بود، بوییدم و به‌آرامی از او پرسیدم: «آیا دوست‌داشتن،‌ رایحه‌ی‌‌ دل‌انگیز گل‌هاست؟» معلمم گفت: «نه»

دوباره به فکر فرورفتم. خورشید در حال تابیدن بود. ‌با دست به سمت خورشید اشاره کردم و پرسیدم: «آیا این دوست‌داشتن نیست؟» به‌نظرم ممکن نبود چیزی زیباتر از خورشیدی که با گرمای خود باعث رشد و تعالی تمامی موجودات می‌شود، در دنیا وجود داشته باشد اما خانم «سالیوان» سرش را تکان داد و من به‌طور کامل گیج و مبهوت و ناامید بودم. برای من خیلی عجیب بود که معلمم نمی‌توانست دوست‌داشتن را به من نشان دهد.

یک یا دو روز بعد، مشغول بازی با چند مهره بودم و سعی‌می‌کردم ابتدا دو مهره‌ی بزرگ سپس سه مهره‌ی کوچک را به‌صورت قرینه و متوالی به نخ بکشم. ابتدا اشتباهات زیادی می‌کردم اما خانم «سالیوان» با صبر و حوصله به من کمک می‌کرد‌ تا مهره‌هایی را که به اشتباه وارد کرده بودم، بیرون‌آورم. در انتها متوجه یک اشتباه بزرگ در توالی مهره‌ها شدم و برای یک لحظه فکرم را به درس متمرکز کردم و این‌که چگونه باید مهره‌ها را به‌طور صحیح مرتب کنم.

خانم «سالیوان» انگشتش را روی پیشانی‌ام گذاشت و نوشت «فکر‌کن». در یک آن فهمیدم آن کلمه، نام یک روندی است که در ذهن من می‌گذرد. این اولین تجربه‌ی من در یادگیری یک فکر انتزاعی بود. با این طرز فکر، ‌مدت زیادی سعی‌می‌کردم معنی دوست‌داشتن را بفهمم. آفتاب، هر روز زیر ابر بود و تابش مختصری وجود داشت.

ناگهان خورشید از پشت ابر بیرون آمد و به‌طور‌کامل درخشید. دوباره از معلمم سؤال کردم: «آیا این دوست‌داشتن نیست؟» او جواب داد: «عشق، مانند ابر در آسمان است قبل از این‌که خورشید بیرون بیاید.»

بعد به زبانی ساده‌تر که من در آن زمان ‌احتمالاً ‌آن‌را نفهیدم، توضیح داد: «تو می‌دونی که نمی‌تونی ابرها رو لمس کنی اما بارون رو احساس می‌کنی و می‌دونی که گل‌ها و زمین تشنه، چه‌قدر خوشحال می‌شن اگه پس از یک روز آفتابی، بارون بیاد.

دوست‌داشتن هم مانند ابر است. تو نمی‌تونی اونو لمس کنی اما می‌تونی وجودشو توی هر چیزی احساس کنی. بدون دوست‌داشتن، تو خوشحال نخواهی بود و دوست نداری ‌بازی کنی.»

حق به شب بو بدهم...