خب در اینجا لازم می دونم در مورد یک ساز روحانی و مقدس حرف بزنم

تنبور  اگر نه قدیمی ترین از قدیمی ترین ساز های ایران است . قلندری تکیده و لاغر و همیشه مسافر که نقش اندامش را بر سنگهای 3 تا 5 هزار سال پیش پیدا کرده اند مویان و خروشان و بغض آلود . ترکیبی از خلسه و حماسه . تنبور در این سفر دراز نام ها یافته : تنبور خراسانی /   تنبور شروانی /  تنبور بغدادی / فاندورا در یونان / پاندورا در اروپا و شکل ها پذیرفته است .  اکنون دسته ای بلند دارد کاسه ای کوچک مانند سه تار اما اندکی پهن تر با سه سیم و 13 تا 14 پرده (نیم پرده و یک پرده ) .
امروزه در ایران به ویژه در نواحی غرب همدم قلندران عارف است . برای اینان تنبور سازی نیست که اکنون بنوازند و کناری بگذارند تا فرصتی دیگر . حضورش همیشگی ست و همه جایی .  زبان اهل دل است و راز و نیاز عبادت . بر صدرش می نشانند   حرمتش می گذارند پیش از نواختن دستش را می بوسند و به جانش سوگند می خورند .
تنبور نوازان می دانند که چیره دستی در این ساز نیازمند شاگردی بسیار در محضر استادان و تمرین های  فراوان و درازمدت است . در این باره مثلی ست که گفته اند در چهل سالگی تنبور می آموزد در کور استاد خواهد شد .
آرتور کریستین سن در کتاب ایران در زمان ساسانیان کویه مسعودی نام الات موسیقی ایران را چنین آورده : عود(بربط) _ نای_ تنبور _ مزمار _ چنگ   وگوید مردم خراسان بیشتر آلتی را در موسیقی بکار بردند که هفت تار داشت و آن را زنگ می خواندند اما مردم ری و طبرستان و دیلم  تنبور را دوست تر داشتند و این ساز نزد همه ی فرس مقدم بر سایر ساز ها بوده است .
در دایره المعارف بریتانیا آمده است که تنبور سازی شرقی است که از خانواده ی عود است و دارای دسته ی بلند و دو یا سه سیم می باشد که با ضربه ی انگشتان به صدا در می آید سپس توضیح می دهد که در قدیم دو نوع تنبور وجود داشته نوع اول دارای کاسه ای گلابی شکل که بیشتر در نواحی ایران و سوریه رواج داشته و ار طریق ترکیه و یونان به اروپا رفته .  نوع دوم دارای کاسه ای بیضی شکل بوده که در مصر رواج داشته است .