تو همین جاهایی.......................

یادمان رفت تو را؛

پی اندوه نگاری که شبی بی خبر رفت و دگر باز نگشت

یا پی لذت یک شادی ژرف،روی اندیشه ی پر وسوسه دانایی!

آری این بار هم انگار یادمان رفت تو را....!

به کجا می رفتیم که تو از خاطرمان می رفتی؟!

به جهانی که در آن،از زمین دلمان علف هرز چرا ؟می رویید

یا به آن وادی سرگردانی،که هوایش همه از حسرت وتردید به تنگ آمده بود؟!

به کجا می رفتیم؟

تو پر از معجره بودی و من وما همه

در دل روشن نور با چراغی همه اما و اگر،پی تو می گشتیم!

......تو همین جاهایی........

من تو را می بینم

که در آغوش زلال مادر ،مثل موسیقی آرام هوا،می نشینی و به من می خندی

یا همین نزدیکی روی لبخند پر از مهر پدر

مثل یک کودک پر شور و امید دست تردیدم را به یقین می گیری!

تو همین جاهایی من چرا یادم رفت؟!

که تو هستی!پای پرواز پر پروانه!

و چرا می گشتم همه دنیا را پی برهان و دلیل؟

این همه کافی نیست؟

این همه خوبی و نور

این همه شادی وشور؟

این همه زیبایی؟!

این همه لحظه سرمست غرور؟!ا

او اگر رفت به آیینه رسید

من چرا دلتنگم

که تو هستی!

وکسی می آید که به ایمان تو بی تردید است

ودلش آنقدر بی رنگ است که از آن سوی دلش حرمت آبی فردا پیداست!

من چرا یادم رفت که تو هستی؟

و چرا می گشتم همه عمرم را پی فهمیدن تو؟!

که هر لحظه همین جاهایی ومرا می فهمی!

ومن از بودن با تو،خود آرامش و عشقم،و پر از نور و امید

و دگر می دانم که تو هستی،همه جا و همه وقت

و به من نزدیکی......

تو همین جاهایی