امشب ای ماه بدرد دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

نیمه شب بود و غمی تازه نفس
ره خوابم زد و ماندم بیدار
ریخت از پرتو لرزنده شمع
سایه دسته گلی بر دیوار
همه گل بود ولی روح نداشت
سایه ای مضطرب و لرزان بود
چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه
گوییا مرده سرگردان بود
شمع خاموش شد از تندی باد
اثر از سایه به دیوار نماند
کس نپرسید کجا رفت, که بود
که دمی چند در اینجا گذراند
این منم خسته دراین کلبه تنگ
جسم درمانده ام از روح جداست
من اگر سایه خویشم یارب
روح آواره من کیست , کجاست

بشنو این نكته كه خود را ز غم آزاده كنی

                                              خون خوری گر طلب روزی ننهاده كنی

اشک من رنگ شفق یافت زبی مهری یار

طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

 

با من صنما ؛ دل یکدله کن ........ گر سر ننهم ؛ آنگه گله کن