از کجا میدانید که این افراد به شما دروغ نمیگویند؟
دکتر ریموند مودی(دکترای روانشناسی و فلسفه): برای افرادی که به سخنان کسانی که درگیر تجربه ی مرگ گشته اند، گوش نداده اند و آنها را ندیده اند خیلی راحت است که تمام این مطالب را دروغ بپندارند. اما من خودم را در موقعیتی کاملا استثنائی میبینم. من شاهد بودم که چگونه افرادی بالغ و در مرحله ای از ثبات احساسی (چه زن و چه مرد) در هم شکسته و به هنگام بازگویی وقایعی که شاید بیست سی سال پیش برایشان روی داده بود، گریسته اند. من در صدای آنها صمیمیت، حرارت و احساسی را دیدم که قابل توصیف نیست.(دکتر کنت رینگ(پروفسور روانشناس): در گفتگو با کسانی که تجربه ی نزدیک مرگ داشته اند به منبعی از بصیرت روحی اتصال پیدا میکنم.) به نظر من به طریقی که متاسفانه درک آن برای بسیاری غیر ممکن است، تصوری که این اظهارات ممکن است جعلی و ساختگی باشد، کاملا دور از واقعیت است.
علاوه بر نظریه ی شخصی خودم، دلایل مستدل دیگری نیز وجود دارد که به شدت در مقابل فرضیه های جعلی، ایستاده اند.
مشهود ترین آنها مسئله ی توصیف تشابه میان اظهارات مختلف است.
چطور ممکن است این همه افراد از میان گروه های مختلف نزد من آمده و دروغ های مشابه و یا داستان های جعلی یکسانی را برایم تعریف کرده باشند؟
شاید در اینجا یک توطئه یک امکان تئوریکی باشد. یقینا میتوان چنین تصور کرد که یک بانوی متشخص میانسال از شرق کارولینای شمالی، یک دانشجوی پزشکی از نیوجرسی، دامپزشکی از جورجیا و افراد بسیار دیگری، چندین سال پیش، به هم پیوسته و گروه متحدی را تشکیل داده و تصمیم گرفتند شوخی بی مزه ای با من بنمایند. من که هیچ توجیهی به این احتمالات غیر ممکن ندارم.

برداشت از http://www.999999999.mihanblog.com