به گزارش خبرنگار فرهنگی فارس، در این مراسم كه با حضور حسین علیزاده نوازنده تئاتر، سینا سرلگ، مصطفی پورتراب، مرتضی احمدی، مصطفی گرگین‌زاده و علی شفیعی و تنی چند از هنرمندان موسیقی در فرهنگسرای هنر برگزار شد ابتدا نماهنگی از حسین تهرانی و محمد اسماعیلی پخش شد و سپس عباس سجادی مدیر مركز موسیقی سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران با یاد از قیصر امین‌پور گفت: قیصر جزو شاعران اخلاق‌مند و بزرگوار بود و امروز هم ما یاد این بزرگ‌مرد را زنده می‌داریم.
وی افزود: زمانی نوازند‌گی ارزشمند است كه درصد بالایی از انسانیت را به همراه داشته باشد و این عامل باعث می‌شود نوازنده، نوازنده شود.
سجادی صحبت‌های خود را با خواندن دو بیت از قیصر امین‌پور به پایان رساند در ادامه اعضای گروه موسیقی تنبك به سرپرستی محمد اسماعیلی یكی از شاگردان حسین تهرانی به روی صحنه آمدند و قطعاتی را نواختند.
قبل از اجرا اسماعیلی گفت، چندی پیش یكی از اعضای گروه به نام دكتر نعمتیان را از دست دادیم و به خاطر ایشان یك دقیقه سكوت می‌كنیم.
در ادامه این مراسم حسین علیزاده به روی سن آمد و در خصوص محمد اسماعیلی و حسین تهرانی گفت: هیچ نشانی ممكن است در تاریخ روشن نباشد اما وقتی اسم صبا می‌آید تاریخ موسیقی می‌درخشد و ورق می‌خورد.تهرانی در دورانی رشد می‌كند كه بزرگانی چون صبا در كنارش بودند.
صبا به خاطر ابعاد فرهنگی گسترده‌ای كه دارد باعث می‌شود اساتیدی در دوران‌های مختلف خود را شاگرد صبا بدانند. به عقیده من كسی حتی اگر از جلوی در كلاس صبا می‌گذشته در حال حاضر خود را شاگرد صبا می‌داند.
وی ادامه داد: وجود حسین تهرانی و تهرانی‌ها همیشه ضرورت‌های تاریخی و دلائلی دارد كه این هنرمندان بوجود می‌آیند. به خودی خود اگر هر كدام از هنرمندان را دور از جامعه نگه‌ داریم به هیچ‌عنوان حسین تهرانی، صبا و دیگر بزرگان بوجود نخواهند آمد. چرا كه رابطه با جامعه و انگیزه‌هایی كه جامعه برای هنرمندان ایجاد می‌كند باعث بوجود آمدن چنین نوابغی می‌شود.
این آهنگساز ادامه داد: در زمان حسین تهرانی موسیقی می‌خواست جنبه‌های اجتماعی خودش را بوجود بیاورد هرچند كه به نظر من تاكنون چنین اتفاقی نیفتاده است اما شرایط موسیقی با پشتوانه و عشق مردم حفظ شده و من در طول زندگیم به طور قاطع گفته‌ام كه واقعاً غیر از حمایت‌های مردم كه همیشه خالصانه بوده هیچ‌وقت حمایت دولت در رشد هنر واقعی مؤثر نبوده است.
سرپرست گروه هم‌آوایان در خصوص حسین تهرانی و ضرورت‌های اجتماعی آن دوران بیان داشت: حسین تهرانی در زمانی در جامعه رشد و نبوغ می‌كند كه ضرورت‌های اجتماعی و موسیقی ایجاب می‌كند كه برای رابطه با جامعه می‌بایستی در موسیقی تغییرات و دگرگونی‌هایی ایجاد شود. موسیقی ایرانی وقتی می‌خواهد كار اجتماعی‌اش را ایجاد كند می‌بایست تغییراتی در آن حاصل شود. ما متوجه می‌شویم كه وقتی از دوره‌ای كه موسیقی به جنبه‌های اجتماعی نزدیك می‌شود هنرمند نیز به نیازهای جامعه فكر می‌كند و تحولات و ابتكاراتش به ذهن وی می‌رسد و در هر فصلی چهره جدیدی از موسیقی بوجود می‌آید.
علیزاده با بیان اینكه ریتم و تنبك نوازی حسین تهرانی شاخص است گفت: بعد از ایشان شاگردان زیادی از جمله محمد اسماعیلی بوجود آمدند و راه ایشان را ادامه دادند. وقتی تهرانی با شاگردان خودش كار كرد و چیزی كه در دست داشت به آنها انتقال داد شاگردانش نیز در حال حاضر آنها را به جامعه عرضه می‌كنند. هرچند كه تغییرات زیادی در تكنیك تنبك بوجود آمد به طوری‌كه این ساز همراهی‌كننده آواز و یاد ساز دیگری است. در دوره‌ای كه موسیقی سازی شكل می‌گیرد و از ابدعات وزیر و صبا در آن انجام می‌شود در تنبك هم باید این اتفاق می‌افتاد و تحولاتی در آن شكل می‌گرفت كه البته این روال تا به امروز نیز ادامه داشته است.
وی در ادامه درخصوص بررسی كامل تنبك و فرهنگ تنبك‌نوازی اظهار داشت: سازهای ملی بنابر ارائه‌شان در محیط‌های مختلف شخصیت و تكنیك‌های مختلفی دارند از جمله اینكه تنبك در موسیقی روحوضی به نوعی نواخته می‌شود و ضرب زورخانه و موسیقی سنتی به شكلی دیگر نواخته خواهد شد. اما چیزی كه در موسیقی باید بررسی كنیم تحول ذهنی و چیزی كه مربوط به ریتم می‌شود به نظر نمی‌بایست تنبك‌نوازی جدا از فرهنگ خود موسیقی دیده شود كه البته هرچقدر به گذشته برمی‌گردیم نوازندگان تنبك فقط نوازنده نبودند بلكه در سطح ردیف‌دان و موسیقی‌دان نیز كار می‌كردند.
حسین تهرانی در شناخت موسیقی ایرانی كم از صبا نداشت و سعی می‌كرد همه شاگردانش شیوه‌های مختلفی داشته باشند. بنابراین تغییر و تحول در تنبك از زمان تهرانی شروع می‌شود. تنبك در حال حاضر یك ساز رایج است اما نكته ظریف در اینجاست كه ما ساز كوبه‌ای هر منطقه و كشوری را جدا از فرهنگ آن كشور نمی‌بینیم به‌طوری كه وقتی ساز كوبه‌ای آفریقایی نواخته می‌شود قطعاً تحت تأثیر فرهنگ آفریقایی است.
این آهنگ‌ساز ادامه داد: در ایران تنبك‌نوازی یك مرز ظریفی دارد چرا كه یا سازی‌ است كه با ابعاد هنری و یا نمایشی ظاهر می‌شود. ما به خاطر تداخل فرهنگ‌ها در موسیقی در نوازندگی غیر از خودنمایی از موسیقی‌های دیگر كشورها نیز در نوازندگی‌مان وارد می‌شود در صورتی كه باید شیوه نوازندگی ما رابطه مستقیم با زبان و فرهنگ كشورمان داشته باشد اما در حال حاضر از موسیقی هنری آفریقا و اعراب در تكنیك‌های تنبك اضافه شده و این ساز را بعضی اوقات از فرهنگ خودمان جدا می‌بینیم. در صورتی كه هرچه به عقب برگردیم اصالت این مسئله بیشتر می‌شود.
این آهنگ‌ساز با بیان اینكه ریتم یك عنصر بسیار مهم در موسیقی است، بیان داشت: ساز تنبك سمبل ریتم است و در تمام مراكز آموزشی این مسئله باید مورد توجه قرار بگیرد در صورتی كه نه تنبك و نه آواز در مراكز آموزشی به طور جدی دنبال نمی‌شود. در ایران ریتم و موسیقی بسیار غنی است و یك نوازنده تنبك می‌تواند در یك مركز آموزشی با سازهای دیگر كشورها آشنا شود. باید توجه داشته باشید كه ساز تنبك نباید جدا از فرهنگ موسیقی ما باشد و صرفاً تنبك نواختن سازی نیست كه جنبه به رخ كشیدن داشته باشد چرا كه موسیقی زمانی خوب است كه پرمحتوا و به دور از ریا نواخته شود.
علیزاده در پایان صحبت‌های خود گفت: خوشبختانه دوران نمایشی ساز تنبك سپری شده و نسل جوان از شاگردان تهرانی و بعد از ایشان از اسماعیلی تنبك‌نوازان خوبی بوده‌اند. ما همگی در ریتم مدیون اسماعیلی هستیم و آرزو می‌كنم هرساله برای این بزرگوار بزرگداشت‌هایی گرفته شود.
در ادامه این مراسم حسین علیزاده و محمد اسماعیلی به دو نوازی سه تار و تنبك پرداختند كه با تشویق‌های پیاپی مردم همراه بود چرا كه قرار نبود چنین اتفاقی بیفتد.
در ادامه نماهنگی از زندگی اسماعیلی با عنوان معلم عشق پخش شد و سپس محمد اسماعیلی به همراه سعید ثابت نوازنده سنتور قطعاتی را اجرا كردند.
در پایان این مراسم از محمد اسماعیلی شاگرد حسین تهرانی،علیررضا پورامید محقق و پژوهشگر موسیقی، داریوش سالاری سازنده ساز سنتور، محمدرضا صابر صدابردار موسیقی، رضا ملكوتی تولیدكننده برنامه‌های موسیقی با اهدای لوح و جایزه ویژه تقدیر شد.
نهمین آئین آوای دوست با عنوان نكوداشت محمد اسماعیلی و یادمان حسین تهرانی شب گذشته در فرهنگسرای هنر برگزار شد.

* در حاشیه مراسم:
- استقبال از مراسم به طوری بود كه برگزاركنندگان مراسم روی پله‌ها نیز صندلی اضافه چیده بودند.
- در حین برگزاری مراسم سیم كابل تصویربرداران از روی سر مردم رد می‌شد.
- حسین علیزاده در هنگام سخنرانی از عكاسان به خاطر گرفتن عكس‌های زیاد انتقاد كرد و گفت:‌ مگر صحنه دروازه فوتبال است كه هر لحظه شما در حال عكس گرفتن هستید من فكر نمی‌كنم در عرض یك دقیقه فیگور هنگام صحبت با حضار تغییر كند كه شما اینقدر با سرعت عكس می‌گیرید