افسوس که این سالها این طبیعت زیبا دست خوش دست اندازی انسانهایی گشته است که خسته از بدقوارگی و زشتی شهرهای بزرگ راه خود را به اصل خوش کج کرده ولی هیچ با خویش نیاورده اند جز نابودی باغها و ملکها برای خانه های ییلاقی خویش.

کوچه باغها یکی پس از دیگری خراب می شوند و جای دیوار های گلی را دیوارهای آجری و سیمانی با آن رنگهای مرده و ناسازگار با طبیعت می گیرند یا بدتر از آن حصارهای فلزی.

 دیگر به جای بوی باران و گل و یاسهای آویخته بر سر  دیوارهای گلی فقط بوی آهن و آجر و زنگ آهن به مشام می رسد.

شهر هر روز آرام آرام می میرد تا اقتصاد جان بگیرد تا سرمایه سرازیر شود .

اما من همان شهر دنج و ساکت با آن بکری محض را دوست دارم و بس

از لکه های زردآجری و سپیدسیمانی در میان سبزی درختان بیزارم من شهر را همانگونه سبز با خانه های ناپیدا در آن دوست دارم اما افسوس و صد افسوس انسانها همواره به طلب زیبایی می آیند و نازیبا می کنند.