دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت

ابر چشمم بر رخ از سودای دل سیلاب داشت

دل و دین و عقل و هوشم همه ره به باد دادی
ز کدام باده ساقی به من خراب دادی؟

دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدایا با که این بازی توان کرد..

یك نعره مستانه ز جایی نشنیدم

ویران شود این شهر كه میخانه ندارد

دانی که چرا سّــــر نهان با تو نگویم؟

طوطی صفتی، طاقت اسرار نداری!

یاری انـــدر کس نمی بینــــم یاران را چه شــد؟            دوستی کی آخر آمد دوست داران را چه شد؟

آب حیوان تیره گون شد خزر فرخ پی کجاست؟              خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد؟

چاه مکن بهر کسی

اول خودت بعدن کسی

سر نهادم  در  رهی تاریک و پیچاپیچ

سایه  افکندی  بر آن  پایان  و  دانستم

پای تا  سر  هیچ هستم، هیچ  هستم ،  هیچ

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

یاد باد آنکه سر کوی تو ام منزل بود

دیده از روشنی خاک درت حاصل بود!