سلام فاطمه عکسی که گذاشتی خیلی قشنگ بود خداییش آدم رو میبره تو حس کاش مینوشتی مال کجاست !

دوست خوبم تنها دست به دلم نگذار میبینی که همین چند نفر هم زورکی اینجا مینویسن !

و ما الی دوست خوبم کجایی دختر ؟ خداییش متنت خیلی به دل نشست دیگه من هم بد عادت شدم بیشتر از اونکه خودم بنویسم عادت کردم بیام نوشته های شما رو بخونم !!

این متن آخر الی رو بچه ها با دقت بخونید .

خواهر خوبم نوشته هایت را خواندم

نمیدانم ناگهانی قلم به دست گرفته ای و از روی بیكاری نوشته ای یا واقعا اینها شكواییه های دلت است ! ولی چه فرقی میكند وقتی همه اش به دل آدم مینشیند. 

باور كن اینها فقط مال تو نیست ! درد همگانی است !

مثل یك بیماری واگیردار به پیكره بیمار همه آدمهای امروزه افتاده است !

همه دلمان میخواهد یكی را داشته باشیم و پیش خودمان عهد میكنیم اگر بیاید كه اینگونه باشد دنیا را به پایش میریزیم !

همه میگوییم اگر بیاید آن سرو قد لاله رخ نیكو خصال ، كه دل به دل آدم میدهد و راز دار و امین دل است بیاید ، همان كه میتوان كنارش نشست و بی هیچ ترسی از آنچه هستی فقط خودت باشی و خودت !

اگر این آدم با این همه قشنگی بیاید دنیا را برایش آتش میزنم و تا ابد كنارش خواهم بود!

باور كن اگر بیاید گاهی وقتها این خود ما هستیم كه دلش را میشكنیم !

و آن خودمان میشویم  قهرمان تلخ قصه یك دل شكسته دیگر!

كاش همه قشنگ بودیم به خدا فقط دل تو نیست ! دل من  خیلی وقت است كه منتظر است ! شاید هم آنقدر به دور دستها نگاه كرده ام كه گمشده ام را كه بارها از كنارم گذشته است ندیده ام !

این قانون دنیاست !

ازدرد سخن گفتن و از درد شنیدن !
با مردم بی درد ندانی که چه درد است .

نمی دونم تا حالا تو شرایط این چنینی گیر کردین ؟
نمی دونم تا حالا شده یه دردی داشته باشین و نتونین به کسی بگین ؟
خیلی شرایط بدیه که یه دردی داشته باشی و نتونی به کسی بزنی یا اینکه اگه بگی هم کسی نفهمه چی داری میگی و درکت نکنن و نفهمن که اصلا چی داری میگی خیلی سخته که نتونی حرفتو به کسی بفهمونی و مجبور باشی حرفتو تو دلت نگه داری حرفایی که بعضیاشون سالهاست که کنج دلت موندن و به هیچ کسی نمیتونی بگب تازه اگه بگی هم کسی نمیفهمه که چی داری میگی .
ولی به نظر من بعضی از حرفا رو به هیچ کس نباید بگی چون هیچ چیز این دنیا معلوم نیست و از فردای خودت خبر نداری و بهتره که حرفی نزنی که فرداش از زدن اون حرف پشیمون بشی پس اگه حرفی رو نزنی بهتر از زدنشه ولی گاهی اوقات حرف نزدن باعث میشه ادم دیونه بشه چون دل ادم یه ظرفیت محدودی داره و تا یه حدی و تا یه زمانی میتونه حرف توی خودش ذخیره کنه از یه زمانی به بعد این حرفا که همین جور تو سالهای متمادی انبار شده ، سر ریز میشه و دنبال کسی میگردی که تونی باهاش حرف بزنی بتونی باهاش درد دل کنی بتونه سنگ صبورت باشه بتونه برات یه شنونده باشه شنونده ای که بی هیچ قصدو غرضی حرفاتو گوش بده و بعضی جاها هم راهنمائیت کنه ولی پیدا کردنش خیلی سخته اوایل به هر کسی میرسی فکر میکنه این خودشه و میتونی بهش اعتماد کنی ولی غافل از اینکه سخت در اشتباهی و هر کسی لیاقت صحبت نداره هر کسی ارزش نداره که باهاش حرف بزنی و فقط وقت خودتو تلف می کنی بدون اینکه هیچ سودی برات داشته باشه ولی گاهی اوقات از بین ادمایی که دور و برت هتن یه نفر هست که با بقیه فرق داره یه نفر که همه چیزش فرق داره یه نفر که می فهمه تو چی میگی می فهمه معنی حرفت چیه می فهمه معنی سکوتت چیه و واقعا درکت میکنه خیلی راحت می تونی باهاش حرف بزنی خیلی راحت می تونی باهاش درد دل کنی و همه حرفاتو باهاش بزنی یه نفر که احساس تو رو می فهمه  و می دونی حرف دلت چیه  اون موقع است که فکر می کنی شرایط خیلی خوبی داری و از این بهتر نمیشه و همه چیز بر وفق مراده چون دیگه یه نفر هست که همیشه کنارت باشه و به حرفت گوش بده ولی از اونجایی که زمونه خیلی نامرده و هیچ وقت نمیزاره هیچ خوشی پایدار بمونه و همیشه زمانی که فکر میکنی اوضاع خوبه همه چیزو خراب میکنه و داغونت میکنه برا همین دوباره بر میگردی سر خونه اول و روز از نو روزی از نو .
 
 
 
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد،
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم
چه خواهد ساخت،
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد،
گلویم سوتکی باشد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش،
و او یکریز و پی در پی
دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد.
بدین سان بشکند در من
سکوت مرگبارم را…
 
دکتر علی شریعتی

دلم گرفته اساسی! نمی دونم چرا این چند روز که سرم خلوت شده همش یاد آدمهایی می افتم که تو خاطراتم محو شد بودن. اه! اصلا نمی فهمم دلیل این همه سخت گیری برای خودم چیه؟ هه! چی شد اون آدم محکمی که هر کاری می خواست می کرد؟ کجا رفته اون روحیه ی . . .  امان از این زندگی ! امان از این ترس لعنتی که کورم کرده و از ترس سقوط بهم جرات قدم برداشتن و هم نمی ده. دارم می گندم تو این مرداب ساکن. هی! این منم؟ همونی که می گفت: موجیم که آسودگی ما عدم ماست؟ نکنه به عدم رسیدم؟ قاطی کردم. حسابی هم قاطی کردم. رسیدن چه حس بدیه! وقتی که می رسی و تازه از خودت می پرسی: خوب حالا چی؟ انگار مقصد دوباره گم میشه! من الان رسیدم اما نمی خوام وایسم اینجا مقصد نیست! نه نیست! برای من نیست.

چاره ای ندارم باید برم. حالم بهم می خوره از این حس خواستن و نتوانستن! من به خودم بدهکارم. به خدای خودم هم بدهکارم. همین روزهاست که طلبکارا بیان سراغم با خودم که نمی تونم کنار بیام! می تونم؟

منو رها کن از این حس تنهایی!