الا یا ایها الساقی ادر کاسا و نادلها

                                                      که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

ای که دور از منو در یاد منی

                                        با خبر باش که دنیای منی

شادیت شادی من ، غصه ات غصه ی من

                                        قلب من خانه تو ، خانه ات قبله ی من

نا برده رنج گنج میسر نمی شود

مزد ان گرفت  جان برادر کار کرد.

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

                                              نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش

                                    که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند

                                    هر آن که خدمت جام جهان نما بکند

                                          دامن مكش بناز كه هجران كشیده ام
                                                                        نازم بكش كه ناز رقیبان كشیده ام

مرا عهدی است با جانان که تا جان دربدن دارم.

                            هواداران کویش را چو جان خویش پندارم

من که از همه گسستم

پای عشق تـــو نشستم

چشمامو وقف تــو کردم

دل به خلوت تــــو بستم

می رم از شهر تو با یه كوله بار خاطره // دله من مونده پیشت گر چه باهام مسافره

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

                                                         که به ما سوا فکندی همه سایه هما را

امشب ای ماه ، به درد دل من تسکینی -

                                                        امشب ای مه ، تو هم از طالع من غمگینی

دانی که را سزد صفت پاکی ؟

                                         آن کو وجود پاک نیالاید

در گذرگاهی چنین باریک
در شبی این گونه دل افسرده و تاریک
کز هزاران غنچه لب بسته امید
جز گل یخ ، هیچ گل در برف و در سرما نمی روید
من چه گویم تا پذیرای کسان گردد
من چه آرم تا پسند بلبلان گردد

            نگاهم کوچه ای خاموش وسرده 

                          ببین این لحظه های با تـــو بودن       

                                    به شهر کوچک قلبم چه کرده