برتون در مورد نوشتن یک متن سورئالیستی هم اینگونه میگه :

در یک مکان آروم و آسوده که برای تمرکز ذهنی شما بسیار ایده آله خلوت کرده و از کسی بخواید که لوازم نوشتن رو برای شما بیاره .

خود رو تا حد ممکن در حالتی راحت ، منفعل و آماده در یافت قرار بدید .

استعداد و نبوغ خودتون و دیگران رو فراموش کنید .

به خود بگید که ادبیات غم انگیزترین راهیست  که به هر چیزی ختم میشه .

بدون داشتن موضوعی که از قبل به روی اون فکر کردید ، خیلی سریع چیزهایی رو بنویسید

اونقدر سریع که حتا به خاطرتون نمونه که چه چیزی رو نوشتید و یا حتا نتونید وسوسه ی خوندن اونچه نوشتید رو در سر بیارید ...

نکته ی جالب همزیستی این تفکر با ذهنیت جکسن پولاکه که اون هم نقاشی کشیدنشو اینطور تعریف میکنه :

نقاشی من هرگز روی سه پایه به وجود نمیاد . من به ندرت بوم رو قبل از کار روی چارچوب میکشم بلکه ترجیح میدم اون رو روی دیوار یا کف زمین نصب کنم .

من به مقاومت یه سطح سخت نیاز دارم و بخاطر همین روی زمین احساس راحتی بیشتری دارم .

در این حالت خودمو به نقاشی نزدیکتر حس میکنم . چون میتونم دورش بچرخم و در چهار طرفش کار کنم .

این حس برای من مفهوم در درون نقاشی بودن - به جای مقابل اون قرار گرفتن رو داره .

هنگامی که نقاشی میکشم حقیقتن نمیدونم چه کار میکنم . تنها پس از یک مدت زمان آشنا شدن و ارتباط برقرار کردن با اثره که درمیابم چه کاری انجام داده م .

من از هرگونه تغییر یا حتی خراب کردن تصویرم ابایی ندارم چراکه نقاشی نیز زندگی مالامال از تحول و دگرگونی خاص خود رو داره و من اجازه میدم که این زندگی به راستی تحقق بپذیره .

تنها زمانی که ارتباطم با نقاشی قطع میشه نتیجه ی کار افتضاحه . در غیر اینصورت نقاشی سرشار از هماهنگی و بده بستان راحت بوده و نهایتن چیز خوبی از آب در خواهد اومد

از شما بابت این تاپیك ممنونم.