ممکن است در انسانی که تزکیه نفس نکرده خیلی از صفات رذیله باشد

ولی او آنها را اظهار نکند. این خودش رعایت تقوا است. یعنی خود را از

اظهارش نگه می دارد. مثلا در دل، خیلی غضبناک شده که البته نباید

غضبناک شود ولی در هر حال خودش را کنترل می کند. این کار، رعایت

تقوای صفت رذیله ای است که در او هست.  

ما در اوایل کارمان باید تقوای اعمالمان و صفاتمان را رعایت کنیم.

خود این اظهار نکردن، کم کم سبب می شود که یک مقداری از آن صفات و

 شدتش کاسته شود. ولی اگر اظهار کردیم، همینطور زیاد می شود.

تمام صفات انسان چه بد، چه خوب همینطور است. هر چه که اظهار کند

بیشتر می شود و اگر اظهار نکند و آن را کنترل کند، کم می شود.

یعنی اگر حسودیم، عملا حسادت نکنیم.

اگر اهل غضبیم، اظهار غضب نکنیم.

اگر دنیا دوستیم، آن را اظهار نکنیم.

 این برنامه ای است که صفاتی را که نمیخواهید در شما باشد، اظهار نکنید.

بعضی صفات درونی از روی عادت است. خدا انسان را حسود، خائن و

کینه توز خلق نکرده. همانطور که انسان معتاد به سیگار یا مواد مخدر را

اینطوری خلق نکرده. بلکه فطرت انسان از این چیزها بدش می آید.  از هر

آدم خائن یا ظالم یا دروغگویی بپرسید خیانت یا ظلم یا دروغ خوب است یا

 بد است، می گوید بد است. این علامت فطرت است. اما ظلم و خیانت

 می کند، دروغ می گوید. بلکه از این کار خوشش هم می آید. این مثل

همان سیگاری است که نباید از سیگار خوشش بیاید ولی در اثر عادت اگر

 یک روز نکشد، حالش بهم می خورد و ناراحت است. عادت جای فطرت را

می گیرد، مثل خاکستری که روی آتش را می گیرد.  

انسان اصل و فطرتش پاک است. صفات خدایی باید در او باشد.

از فرمایشات استاد در شب ۱۴ رمضان ۱۴۱۸