به قول شاعر کسی در روشنایی خورشید با شمع به دنبال روشنایی نمی گردد  همه چیز گویاست

هر کس به زبانی  صفت همد تو گوید       بلبل به غزل خوانی قمری به ترانه

چشم دل را اگر نابینا کنیم دیگه نمی توانیم هیچ نوری را ببینیم

مگه دستهای درختها را ندیدیم که خاک که بیرون می آیند رقص کنان خداوند را ستایش می کنند وحتی لحظه ای اونها را از این ستایش غافل نمی بینیم

کسی هست توی دنیا به من 1 برگ را نشون بده که متواضعانه خدا را ستایش نکنه

یا 1برگ را نشون بده که به طبیعت زندگی نبخشه و بیکار بیکار بمونه ...برگها حتی خزانشون هم زندگی بخشه

حالا اگه ما آدمها فقط می خواستیم از برگها زندگی کردن را یاد بگیریم دیگه مشگلی توی این دنیا باقی می موند