اما باید توجه کرد که هدف شعر ودرنهایت هنر، فقط بیان مطالب پند آموز نیست که این امر درپرتو مقالات فلسفی عاری از هر گونه لطافت نیز ممکن می باشد.

رعایت چارچوب شایدسختی بیان مفاهیم را سبب شود اما زیبایی زبان را می افزاید که خود عنصری تاثیر گذار بر مخاطب است. مخاطبی که با یاد گیری زبان می تواند زیبایی آن را درشعر جستجو کند.

با گذشت روزگار وفرایند مدرنیته ، جهان هنر و وجوه مختلف آن مانند شعر نیز دچار استحاله شدند.یکی ازتاثیرات این دگرگونی در ایران ، نو شدن شعر ودر پی آن شکستن تابوی وزن وقافیه بود گرچه شعر نو( که نوع سپید آن مد نظر است) از عناصر زیبایی چون موزون ومقفا بودن بی بهره شد،اما شاعران سرآمد این حوزه(شاملو،فروغ و...) کوشیدند با به کار گیری مفاهیم و زیبایی های دیگر زبانی ، این خلا را جبران نموده ودست به خلق آثاری در خور توجه بزنند.شاعران کلاسیک کار نیز از این نوع سرایش استقبال به عمل آوردند و آن را به رسمیت شناختند و شعر سپید در پرتو حمایت هایی که ازآن به توسط بسیاری از شاعران به عمل آمد بالید تا جایی که گروهی تازه شاعر که هیچ از شعر کهن(کلاسیک )ازمثنوی وغزل گرفته تا چارپاره ورباعی، نمی دانند اکنون مدعی این هستند که دوران غزل سرایی به سر آمده است.

این مدعیان غافل از این هستند که شعر کلاسیک نیز در دو قالب غزل ومثنوی دست به خانه تکانی جدی زده ، لباس کهنگی از تن به درآورده وهمچنان در مسیر پویایی ومانایی گام های راسخ بر می دارد.آن چه امروز به عنوان غزل یا مثنوی در آثار شاعران خود می نماید ، گرچه چارچوب رارعایت کرده اما دیگر آن اشعار کهن با جنبه های تعلیمی وحتی عاشقانه نیست . شعری زیبا با بهره گیری از مفاهیم وزبان جدید با دغدغه هایی نو می باشد که متاسفانه با کاهلی مولفین کتب درسی وصدا وسیما ، عامه مردم از وجود آن بی خبر وبی بهره اند . شعر کلاسیک امروز نام کسانی چون سایه، مرحوم حسین منزوی ، محمد علی بهمنی ، محمد کاظم کاظمی ، استاد علی معلم را یدک می کشد.در این میان شاعران جوانی نیز مانند فاضل نظری ،عظیم زارع وکثیری دیگرنیزخوش درخشیده اند.دو شعر را از فاضل نظری برای گواه مدعای خود در ذیل می آورم

غزل: یهودا