که یکی هست و هیـــــــــــــــچ نیست جز او  

وحــــــــــــــــــده لا اله الا هــــــــــــــــــــــو

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد

جان را سپر تیر بلا خواهم کرد

عمری که نه در عشق تو بگذاشته ام

امروز به خون دل  قضا خواهم کرد

از بس که برآورد غمت آه از من

ترسم که شود به کام بدخواه از من

دردا که زهجران تو ای جان جهان

خون شد دلم و دلت نه آگاه از من

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد

بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر غم عشق

اما نه چنین زار که این بار افتاد

من ان مستم که در مستی بسوزم                    بسوزم تا جهانی برفروزم                              به مستی قید و بستی در میان نیست                                     که مستان را غم سود و زیان نیست.

این بار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام...این بار من یکبارگی از عافیت ببریده ام

در دیده ی من اندرا وز چشم من بنگر مرا...زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام

شعر که از خود عرفانه(حضرت مولانا)آهنگم که از خود موسیقیه عرفانی(استاد ناظری)... دیگه چی بگم....

من ار به قبله رو کنم / به عشق روی او کنم

 اقامه صلاه را / به گفتگوی او کنم

گر نکیر آید و پرسد که بگو رب تو کیست ؟

گویم آن کس که ربود این دل دیوانه ما

شکر اله که نمردیم و رسیدیم به دوست

آفرین باد بر این همیت مردانه ما

شد زغمت ، خانه سودا دلم / در طلبت  در طلبت رفت به هر جا دلم

خاک رهش گشتم و اخر زبخت / رفت بر این گنبد مینا دلم

در طلب زهره رخ ماهرو/ مینگرد جانب بالا  دلم

از دل تو  در دل من نکته هاست / وه چه ره است از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی / وای دلم وای دلم وای دلم

گر نیك و بد نزد خدا یكسان بدی    در ابتلا با جبرئیل ماه رو ابلیس هم سیماستی...

من رمیده دل آن به که درسماع نیایم...که گرزپای درآیم به دربرندبه دوشم

مرا گویی كرایی من چه دانم        چنین مجنون چرایی من چه دانم

مرا گویی بدین زاری كه هستی    به عشقم چون برایی من چه دانم

(زحمت آهنگ سازیش رو هماستاد ناظری كشیدند)

مرا گویی كرایی من چه دانم

مرا گویی بدین زاری كه هستی

(زحمت آهنگسازیش رو هم آقای ناظری كشیدند)