ستایش همگانی

   پروردگارا تویی پرورنده و تویی نگهبان، نداری آغاز و انجام، نداری همتا و نه مانند. بیرون از تصور و قیاسی و فهم ما نارسا به شناخت تو.

    تویی بی رنگ و بی بیان، بی شکل و بی نشان و برتر از وهم و گمان.

    تویی نامحدود و بیکران، نیستی ناپذیر جاویدان، ماورای تصور و گمان.

    تویی بخش ناشدنی و تویی نادیدنی مگر بدیده ی دل باطنی.

    تویی که همیشه بوده ای، همیشه هستی و همیشه خواهی بود.

    تویی در همه جا و در همه چیز و تویی آنسوی همه جا و همه چیز.

    تویی در آسمانها و در ژرف دریاها، تویی آشکارا و نهان در همه ی طبقات و هم آنسوی طبقات.

    تویی در عالم سه گانه و هم بالاتر از عالم سه گانه.

    تویی بی نیاز و برتر از توانایی ادراک.

    تویی آفریدگار، خداوند خداوندان و دانای رازهای نهان، از دیدگان پنهان و در دلها عیان.

    تویی توانای کل و در همه حال و همه جا حاضر و ناظر.

    تویی دانش بیکران، نیروی بیکران و سرور بیکران.

    تویی دریای معرفت و دانای مطلق و دانش بیکران. دانایی از گذشته و حال و آینده.

    تویی خود دانش و سرچشمه معرفت و تویی بخشاینده ی کل، سرور کاینات و خیرخواه جاودان.

    تویی جان جانان و دارای صفات جاودان، تویی با نشان و بی نشان.

    تویی ذات سه گانه؛ راستی، معرفت و سرور.

    تویی سرچشمه حقیقت و اقیانوس مهر و محبت.

    تویی یگانه قدیم و برترین برتر.

    تویی پربهو، پرمشور، تویی آنسوی خدا بلکه آنسوتر.

    تویی پربرهما، الله، الهی، یزدان، اهورامزدا، خداوندگار محبوب. نامت ایزد و تنها تویی شایسته پرستش.