ایران با تمام مشکلاتش همیشه وطنه من هست و خواهد بود...

وطن رفت از او جز خیالى نماند
از آن جام زرین سفالى نماند
گل و برگ و شاخش شده رنگ خون‏
زمین و زمانش به حال جنون‏
چكاد غرورش بگردید پست‏
دل شیر و بال عقابش شكست‏
همه نام نیكش به تاراج رفت‏
به خشم و به طوفان و امواج رفت‏
خدایا مگر یاد خود برده‏اى؟
زمینى كه بر ما عطا كرده‏اى‏
زتزویر و ترفند غارتگران‏
فرو رفت در ژرف آتشفشان‏
خدایا به حق دل مصطفى‏
شود بگذرى گر تو از جرم ما
كه ما بندگانت به رنج و الم‏
گرفتار طوفان دریاى غم‏
پراكنده هر سوى و بیچاره‏ایم‏
به هر شهر و هر كوى آواره‏ایم‏
به یاد وطن «ناله»ها سر كنیم‏
كه تا گونه بخت دیگر كنیم‏