اگرپرواز می كردم چه می شد؟
پرم را باز می كردم چه می شد؟
اگر پروانه بودم صبح تا شب
گلی را ناز می كردم چه می شد؟

سکوت شب ادم رو به زدن حرفای قشنگ و فکرهای خوب وا میداره مثل:

به نام خدایی که تو رو آفرید
همون خدایی که تو رو به پادشاهی قلب من برگزید
بی تو که هستم خودم را گم می کنم! بازم مثل اون وقتها، اون روزهایی که تو با من نبودی و من به جستجوی تو روون میون کهکشون بودم، تموم ستاره ها رو دنبالت گشتم، آخر اون روز قشنگ لبریز از بهار روی ابرها پیدات کردم، توی سرزمینی زیباتر از بهشت. و با یک احساس لطیف سپید قشنگ ترین ترانه های عشقمو توی گوشت زمزمه کردم، باورم نمی شد بعد از اونی که پیدات کردم یک روز سرد زمستون، به زمین فرود بیام... روی همین زمین خودمون از دستت بدم. ازت جدا بشم بی اون که بخواهم. و خودم باعثش بشم...آخه نمی خواستم توی خیال و خاطرم تو را سرزنش کنم به خاطر اون روزی که می رسید و تو باعث جدایی می شدی.
الان دیگه هیچی برام مهم نیست. دیگه هیچ چیزی رو نمی تونم احساس کنم، انگار قلب من همراه تو مونده، و من از اون موقع که از تو جدا شدم، بی قلب و بی احساس دارم به زندگیم ادامه می دم.
دیگه بعد از تو هیچی برام مهم نیست، هر بار که تصمیم گرفتم به طرفت بیام یه نیروی عجیب، اون آخرین ذره های بودن من را توی وجودم کشت! من دیگه وجود ندارم که بخواهم حتی تو را فریاد بزنم.
من از تو دورم
زندگی جز یک اجباردردناک تکراری نیست
ای کاش می تونستم از این سردرگمی رها بشم. ای کاش می تونستم باز هم خودم را پیدا کنم. اما مگه خود خود من تو نبودی؟
تو نمی تونی بفهمی، من دیگه هیچی ندارم، حتی اگه خورشید بشم و همه دور من بگردند... وقتی تو نیستی من هیچی نیستم ای تو تنها برگزیده دنیای من! تنها دلیل آفرینش من! من بی تو بی مفهومم!
فقط می خواستم بگم، این تنها ذره درخشانیه که گاه به گاه از عمق دره های خاموش احساسم حسش می کنم: هنوزم دوستت دارم...

زیباترین موسیقی سکوت است

چون در آنجا صدای خدا را می شنوی

شب , آسمان  نزدیک تر است

سکوت شب فاصله ها را خاموش می کند

خدا همین نزدیکی است

سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست

شاید شب هم شاکی باشه دل نمیاد از روز شکایت بکنه ،‌ شاید برا اینکه تو مردم از شب محبوب تره