عاشقانه های اوشو
از اوشو عارف هندی کتابهای متعددی ترجمه وچاپ شده ، اخیراکتاب
عاشقانه هابه همت وتدوین آقای قوام الدین خرمشاهی منتشر شده
که حاوی بر گزیده هایی از عشق در سخنان اوشو است .عشق این
اسطرلاب اسرار خدا از نظر اوشو دعاوعبادت نیز بدون عشق ومعرفت
راه بجایی نمی برد . فقط وفقط عشق است که باعث الهی شد ن
انسان میشود . زمانی که هر لحظه از زندگی آمیخته وسرشار از عشق
باشد وپیشه ما عاشقی شود خود زندگی تبدیل به عبادت میشود ودیگر
نیازی به جستجوی خداوند نیست ، درهمه احوال خداباما خواهد بود.
تنها از راه عشق است که خدا را تجربه میکنیم. چرا که قلمرو عشق
قلمرو خداست .    <<خدا عشق است وعشق خداست .>>
چکیده ای از سخنان اوشو در باره عشق :
=عشق پرنده است وعاشق آزادی هرگز عشق رادرقفس نکن .
=نمی توان بنام خدا نفرت ورزید ، نمی توان بنام خدا شکنجه داد،نمی
توان بنام خدا کشت ، بنام خدافقط می توان عشق ورزید .
=قلبتان را به روی عشق بگشاییدتاحقیقت رابیابیدوکامل شوید.
=عشق مستلزم شجاعت است . زیرا برای سفر به اقلیم عشق باید
ترک نفس کرد وترک نفس برای زبونان ساده نیست .
=عشق بدون توقع ونیاز ، شالوده رهایی است .
=آنچه چشم آدمیان را به روی خدا گشود ه عشق بوده است
=کسی که نمی تواند عشق بورزد ، باهوش هم نمی تواند باشد ، با
وقار هم نمی تواند باشد، زیباهم نمی تواند باشد ، زندگی چنین کسی
دردناک است .
=اوج عشق آزادی است ، آزادی محض وهر پیوندی که آزادی را از بین
ببرد بی ارزش است .
=شعر زاده عشق است ، جایی که عشق هست ، همه هستی به
شعری دل انگیز تبدیل میشود .
=به عشق فکر کن ، درباره عشق تامل کن وبه قلمروعشق پا گذار،
آنگاه بتدریج وگام به گام قلمرو عشق را کشف میکنی ، قلمرو عشق
قلمرو خداست . کسی که عاشق است خدارایافته است
مهم نیست به چه کسی عشق می ورزی متعلق عشق موضوعیت ندارد.

انچه مهم است این است که بیست وچهار ساعت روزت را عاشقانه

سپری کنی.

عشق باید هسته مرکزی همه کارهای تو باشد. عشق باید طبیعی باشد مثل نفس کشیدن.در واقع عشق همان نسبتی را با روح دارد که نفس کشیدن با جسم

عشق پرنده است و عاشق ازادی ست. عشق به پهنه ی اسمان نیاز داردتا ببالد .عشق را هیچ گاه در قفس نکن زندانیش نکن به قالبش نریز وبه ان شکل وصورت نده ان را به هیچ نامی ننام وهیچ بر چسبی بر ان نچسبان- هرگز.فقط بگذار عشق رایحه ای باشد پایدار و رها.

اگر عشقی در میان باشد ان گاه نه زن ارباب است ونه مرد بلکه عشق است که فرمان می راند عشق که باشد مردو زن هر دو در عشق مستحیل می شوند ناپدید می شوند عشق هر دو را در اغوش خود می گیرد.(اوشو

باگوان عزیز:
با توجه به اسرار عظیم زندگی، انسان ها از دیرباز با الهامات و پیشگویی ها م كرده اند __
مانند پیشگوی معبد دلفی. مردم از راهنمایی های ستارگان استفاده كرده اند تا سرنوشت انسان را بدانند.
مردان خردمند و زنان جادوگر سرنوشت ها را در فنجان چای یا حتی در لاك لاك پشت می خواندند.
"كتاب تغییرات"I-Ching و كارت های تاروی آلیستر كراولی
بیشتر در این روزها مورد استفاده قرار دارند.
ما از كارت های تاروی شما به عنوان مراقبه استفاده می كنیم
تا به ما كمك كند كه در زندگی روزانه ی خود، از سر به قلب بیاییم.
ولی به نظر می آید كه تمام این الهامات به زمان حال اشاره دارند.
فقط خود همین واقعیت حضور شما در این لحظه در كائنات كمك می كند تا تقدیر ما
ساده تر ساخته شود و فقط دو جایگزین دارد: ناپدید شدن یا ماندن.
باگوان، آیا ممكن است در این مورد نظری بدهید؟

یك سوءتفاهم بزرگ بین زندگی و زمان وجود دارد. گمان شده است كه زمان به سه بخش تقسیم شده است:
گذشته، حال و آینده __ كه درست نیست. زمان فقط از گذشته و آینده تشكیل شده است.
این زندگی است كه از زمان حال تشكیل شده است.
بنابراین، برای آنان كه می خواهند زندگی كنند، راهی به جز این نیست كه لحظه ی حال را زندگی كنند. فقط زمان حال است كه وجودین است.
گذشته فقط مجموعه ای از خاطرات است و آینده چیزی جز تخیلات و رویاهای شما نیستند.
واقعیت، اینك اینجاست reality is herenow.
برای آنان كه می خواهند فقط در مورد زندگی فكر كنند، در مورد زنده بودن، در مورد عشق، برای آنان گذشته و آینده كاملاً زیبا هستند، زیرا به آن ها آزادی عمل بی نهایت می دهد.
می توانند گذشته شان را تزیین كنند و آنطور كه می خواهند آن را بیارایند __ با وجودی كه هرگز آن را زندگی نكرده اند، وقتی كه آن زمان در دسترسشان بود، آنان در آنجا حضور نداشتند. این ها فقط سایه هستند، بازتاب هستند.
آنان پیوسته در تلاش و دویدن بوده اند و در حین این دویدن ها چند چیزی را دیده اند.
آنان فكر می كنند كه زندگی كرده اند.
در مورد گذشته، این فقط مرگ است كه واقعیت دارد، نه زندگی.
در مورد آینده نیز، تنها واقعیت، مرگ است، نه زندگی.
آنان كه زندگی كردن را در گذشته از كف داده اند، به طور خودكار، برای جایگزین كردن آن خلاء،
در مورد آینده رویابافی می كنند. آینده ی آنان فقط یك فرافكنی از گذشته است.
هرچه را كه در گذشته ازكف داده اند، در آینده به آن امید بسته اند، و در میان این دو زمان غیرواقعی، لحظه ی واقعی كوچكی وجود دارد كه زندگی است.
برای كسانی كه می خواهند زندگی كنند، نه آنكه در موردش فكر كنند، برای كسانی كه می خواهند عشق بورزند، نه فقط در مورد عشق فكر كنند، برای كسانی كه می خواهند باشند، نه اینكه در مورد بودن، فلسفه بافی كنند ، راه جایگزین دیگری وجود ندارد. عصاره و شیره ی زمان حاضر را بنوشید، آن را تا آخرین قطره، تماماً فشار دهید، زیرا كه آن لحظه بازنخواهد گشت، وقتی كه رفت، برای همیشه رفته است.
ولی به سبب این سوءتفاهم كه به قدمت وجود انسان است __ و تمامی فرهنگ ها در آن مشترك هستند __
آنان زمان حال را بخشی از زمان پنداشته اند. و زمان حال ربطی به زمان ندارد.
اگر در این لحظه فقط وجود داشته باشی، زمانی وجود ندارد.
سكوتی عظیم وجود دارد، یك سكون، بدون حركت،
هیچ چیز گذر نمی كند، همه چیز به توقفی ناگهانی درآمده است.
لحظه ی حال به تو این فرصت را می دهد كه عمیقاً در آب های زندگی غوطه ور شوی یا اینكه در آسمان زندگی، اوج بگیری و پرواز كنی. ولی در هر دو سو خطراتی وجود دارد __ در زبان انسان گذشته و آینده خطرناك ترین واژه ها هستند. بین گذشته و آینده زندگی در لحظه ی حال تقریباً مانند راه رفتن
روی طناب است __ خطر در هر دو سو وجود دارد.
ولی زمانی كه عصاره ی زمان حال را چشیدی، دیگر اهمیتی به خطرات نمی دهی.
زمانی كه با زندگی تنظیم شدی، هیچ چیز اهمیت ندارد.
و به نظر من، تنها چیزی كه هست، زندگی است.
می توانی آن را "خدا: بخوانی، ولی این نام خوبی نیست، زیرا مذاهب آن را آلوده كرده اند.
می توانی آن را "هستی" بخوانی، كه زیباست. ولی هرچه آن را بخوانی، اهمیت چندانی ندارد.
این ادراك باید روشن باشد كه تو فقط یك لحظه را در دستان خود داری __ لحظه ی واقعی را.
و تو بارها و بارها آن لحظه ی واقعی را خواهی داشت.
یا آن را زندگی می كنی و یا آن را بدون زندگی كردن رها می كنی.
بیشتر مردم، بدون اینكه زندگی كنند، خودشان را از گهواره تا گور می كشانند.
در مورد صوفیان نقل است كه مردی، وقتی كه مرد، ناگهان دریافت، "خدای من، من زنده بودم!"
ولی این مرگ بود كه با تضاد خودش با زندگی او را آگاه كرد كه او برای هفتاد سال زنده بوده،
ولی خود آن زندگی نتوانسته بود او را بارور كند.
این تقصیر زندگی نیست.
تاكید من روی مشاهده گری به شما زندگی خواهد بخشید، بدون اینكه حتی در مورد زندگی فكر كنید،
زیرا مشاهده گری فقط می تواند در زمان حال رخ بدهد. فقط می توانی زمان حال را مشاهده كنی.
با تمامیت و با شدت زندگی كنید، تا كه هر لحظه طلایی شود و تمام زندگیتان تداوم لحظات طلایی شود. چنین شخصی هرگز نمی میرد، زیرا كه آن لمس طلایی Midas touch را دارد __ به هرچه دست بزند، طلایی می گردد.
وقتی كه مرگ را لمس كند، مرگ نیز طلایی می گردد. او از مرگ نیز به قدر زندگی لذت می برد __
یا شاید بیشتر __ زیرا مرگ از زندگی متراكم تر more condensed است.
زندگی در طول هفتاد یا هشتاد سال پخش شده است.
مرگ در یك لحظه رخ می دهد. مرگ چنان متراكم است كه اگر به درستی زندگی كرده باشی، قادر خواهی بود تا وارد اسرار مرگ شوی. و راز مرگ این است كه مرگ فقط یك پوشش است.
در درون، جاودانگی تو است، حیات ابدی تو

قرآن حضرت محمد از نظر اشو
قرآن کتابی نیست که برای خواندن باشد، بلکه کتابی هست که باید آنرا سرود. اگر تو آن را بخوانی اشتباه میکنی! اما اگر تو آن را بسرودی شاید خدا را پیدا کنی!قرآن توسط یک پژوهشگر یا فیلسوف و دانشمند نوشته نشده است. محمد کاملا بی سواد بود، او حتی نمیتوانست اسم خودش را بنویسد ولی او توسط خدا تسخیر شد بود؛ برای اینکه او کاملا پاک و معصوم بود، او انتخاب شده بود که این آواز را شروع کند و این آواز قرآن بود.من زبان عربی را بلد نیستم و نمی فهمم ولی میتوانم قرآن را درک کنم برای اینکه میتوانم آهنگ و زیبایی  آن نوای عربی را درک کنم چه کسی به معنا اهمیت میدهد!؟ وقتی تو زیبایی یک گل را میبینی آیا میپرسی این چه معنی دارد!؟ خود گل کافی است، وقتی شعله آتش را میبینی آیا میپرسی این چه معنی دارد؟! آتش کافی است، قشنگی معنی آن است این خیلی بی معنی است همچین چیزی رو معنی کنیم؛ همچین ریتمی که دارای وزن و زیبایی است پر معنی هست - بنابراین قرآن این چنین است و من سپاسگزارم که انتخاب شدم از طرف خدا و یادت باشد خدایی به آن معنا که تو در ذهنت ساختی و فکر میکنی وجود ندارد! این یک درک و تجربه عمیق است، هیچکسی نیست که بمن اجازه داده باشد یا مرا انتخاب کرده باشد! (انشالله)
متشکرم از خدا که اجازه داد بمن تا این قسمت را با قرآن تمام کنم - باید زیبا باشد! باید بی معنی باشد! بسیار پر اهمیت است ولی هنوز غیر منطقی و عجیب ترین کتاب در کل تاریخ بشر است و مانند این کتاب نداریم
(اشو – از کتاب : کتاب هایی که دوست داشتم

 من عشق است.پیامی ساده که هیچ پیچیدگی ندارد.هیچ آیین و تشریفات ،اصول اعتقادی و هیچ نظریه ای فلسفی ندارد.پیام من رویکردی است ساده و مستقیم به زندگی.واژه ی کوچک «عشق»میتواند در بر دارنده ی این پیام باشد.مسئله این نیست که عاشق چه کسی باشی یا اینکه عشقت را نثار چه کسی کنی .مسئله این است که تو بیست و چهار ساعت شبانه روز عاشق باشی ،درست همانگونه که نفس می کشی .
عشق نیز چون نفس کشیدن به موضوع و مخاطب نیازی ندارد .تو گاهی در کنار دوستی نفس می کشی ،گاهی زیر یک سایه درخت و گاهی درون یک استخر ،عشق ورزیدنت نیز باید اینگونه باشد .عشق باید درونی ترین هسته نفس کشیدن باشد.باید چون نفس کشیدن طبیعی باشد .
در حقیقت ،عشق همان ارتباطی را با روح دارد که نفس کشیدن با بدن.
...............................
 
 
انسان آنگونه که در ظاهر به نظر می رسد کوچک نیست .او همه ی آسمان وهمه ی دریا را درون خود دارد.بلی،انسان در ظاهر چون قطره ای کوچک است اما ظاهر انسان فریبنده است.و علم همچنان فقط به ظاهر می پردازد ،به آن قطره کوچک.
کسانیکه به ژرفای خود آگاهی انسان رخنه کرده اند ،هر قدر عمیق تر رفته اند از پهناوری او حیران شده اند .آن گاه که به هسته ی وجود انسان برسی،او را کل جهان می یابی او این همان معرفت خداست.مراقبه کن و هر چه ژرف تر به درون برو .همه چیز در درون نهان  است،تو فقط باید آشکار کنی.
اشو

عشق نیازمند بیشترین شهامت است،
چون که شرط اساسی وارد شدن به دنیای عشق، نیست کردن «خود» است. ما همچون دیگر چیزها به «خود» چسبیده ایم و حاضریم به خاطر آن بمیریم. اما حاضر نیستیم آن را فدا کنیم، زیرا «خود» ما را تعریف می کند و به ما هویت می دهد.
«خود» به ما هستی مستقل می بخشد و باعث می شود احساس مهم بودن بکنیم.
اما از آنجا که «خود» اساسا پدیده ای دروغین است، تمام این احساسات ریشه در دروغ دارند.
از این رو همواره در ژرفای وجودمان می دانیم اهمیتی که «خود» به ما می بخشد ساختگی و دروغین است.
ما این را می دانیم ولی در عین حال نمیدانیم.
ما از آن آگاهیم ولی در عین حال نمی خواهیم از آن آگاه باشیم.
ما از آن آگاهیم ولی در عین حال به آن بی توجه ایم .
 
این وضعیت دشواری است که انسان گرفتار آن است. به عشق پیوستن یعنی از این دام گسستن. یعنی دور انداختن دروغین، دور انداختن کذب و بدل. یعنی نیست بودن، چیزی نبودن. اما از این چیزی نبودن چیزهایی بسیار با ارزش بر می خیزد و زندگی به بزم شادی دگرگون تبدیل می شود.
.............................................
 
 
 
مراقبه گران ناگزیرند از دیگران تیزهوش تر باشند.
اگر اینگونه نباشند، مراقبه ی آنان دروغین خواهد بود.
نخواهند دانست که  مراقبه چیست. کار دیگری را به اسم مراقبه انجام خواهند داد.
 
یک شخص مراقبه گر ناگزیر از حساس تر بودن، تیز هوش تر بودن، خلاق تر بودن، عاشق تر بودن، و دلسوزتر بودن است. این ویژگی ها خود بخود در او رشد می یابند.
 
راز فقط در یک چیز است: بیاموز که ذهن را متوقف کنی. همین که دریابی چگونه ذهن را متوقف کنی، صاحب اختیارآن می شوی و آنگاه ذهن به ابزاری مفید تبدیل می شود. آنگاه تنها زمانی ذهنت را بکار میگیری که به آن نیاز داری. و هرگاه به آن نیاز نداشته باشی می توانی کنارش بگذاری.
اشو
 

 خواندن آثار اُشو باید مراقب بود که هرگز گول ظاهر واژه هایش را نخوریم، زیرا که او زبانی شاعرانه و طنزآلود دارد و در عین حال با مطالب، دقیق و علمی برخورد می کند. پس نخستین درسی که باید گرفت این است که فقط با یک بار خواندن یک جمله نباید به داوری آن جمله و گوینده اش نشست، زیرا در جمله بعد، یا در فصلی آتی و یا در زمانی دیگر همان واژه را به طور معکوس به کار می گیرد و یا ضد آن چیز را - به قصدی دیگر- اثبات می کند و هربار نیز حقیقت را می گوید! آری این از ویژگی های سخنان اوست. او از واژه ها یاری می گیرد تا چیزی را در ذهن ما بشکند و یا همان چیز را - با دیدگاهی دیگر- از نو در ما پرورش دهد. زیرا که واژه ها ساختهء انسان هستند و با تأسف، انسان ها همیشه بر سر واژه هایی ظاهراً ثابت با هم جنگیده اند و جنگیده اند!
پس لطفا" مراقب جنگ تن به تن با خود - و یا با او - باشید!
آری ، این اقیانوس تضادهای مکمل را فقط باید تجربه کرد{1}. پس لطفا" هر کجا با جمله ای برخورد کردید که فریادتان را برآورد، فریادی از ته دل برآورید، ولی صبر کنید تا آن موضوع را در جملهء بعد و یا در جایی دیگر تشریح کند و توضیح دهد.
اگر صبور  و اهل دل باشی، بلاخره با این تناقض گویی هایش به زندگی تو " معنایی می بخشد که نمی توانی آن را رد کنی! " آری او در علم و عرفان "پدرخوانده ای" است بی نظیر!

انسان به شدت تلاش می‌كند تا همچنان بدبخت باقی بماند اما این را نمی‌داند. آن گاه كه بداند، از مضحك بودن آن چه با خود می‌كند خنده‌اش خواهدگرفت. انسان با آفریدن بدبختی به تمام شیوه‌های ممكن، به راستی شاهكار می‌كند. كوچك ترین فرصت را از دست نمی‌دهد. هر چیزی را كه می‌تواند بدبختش سازد در هوا می‌قاپد!
این رویه را باید تغییرداد. زندگی هر دو فرصت را در اختیار تو قرار می‌دهد. هم روز را، هم شب را. هم گل را، هم خار را. همواره بین این دو تعادل برقرار است، نصف نصف. بسته به توست كه كدام را برگزینی. معجزه اینجاست كه اگر تو خار را برگزینی دیر یا زود هیچ گلی را نخواهی دید، زیرا ذهنت به خار انس خواهد گرفت. فقط قادر خواهی بود خار را ببینی، گل را از كف خواهی داد. كوچك ترین توجهی به آن نخواهی داشت. عین همین اتفاق در مورد كسی كه گل را بر می‌گزیند می‌افتد: او شروع به فراموش كردن خار می‌كند و توجه‌اش به خار جلب نمیشود. نگاهش چنان مثبت می شود كه همه چیز را متفاوت می‌بیند.
 
 
باگوان شری راجنیش،
 
 
 

شادمانی، از خود نور دارد. بدبختی تاریك است و شادمانی تابناك. انسان بدبخت بر دیگران نیز تاریكی می‌افكند. همچون گودالی تاریك وارد می‌شود و انرژی دیگر مردم را فرو می‌بلعد. حضورش مخرب است. اما حضور انسان شادمان، سازنده و تقویت كننده است. او بر دیگران نور می‌افشاند.
انسان شادمان، رحمت، خیر و بركت هستی است.
 
 
شادمان بودن بدون خردمند بودن امری ممكن است اما این نوع شادمانی حقیقی نیست. همان چیزی است كه مردم آن را خوشحالی می‌نامند. می‌آید و می‌رود و زودگذر است. همیشه تو را در ناكامی و ناامیدی كامل ترك می‌گوید. بهای آن سنگین است و ارزش پرداختن این بها را ندارد.
همچنین خردمند بودن بدون شادمان بودن امری ممكن است اما این نوع خردمندی نیز كاذب است و دروغین. همان چیزی است كه به دانش معروف است. چیزی قرض گرفته شده از دیگران، باری بر روی دوش است.
هر چیزی كه از تجربه خودت برنخیزد بندگی و اسارت است. می تواند "خود" تو را تقویت كند اما نمی‌تواند خویشتنت را بر تو آشكار كند. جوینده‌ی واقعی باید شادمانی و خرد را با هم بیابد. و به راحتی می توان هر دو را با هم یافت، زیرا آنها همچون دو بال یك پرنده هستند.
 
 
باگوان شری راجنیش (اوشو)،

عنوان بحث

حقیقت بودن و زندگی از دید اوشو

 

 

حقیقت نیازی به باورآورندگان ندارد. بگذارید یادآوری کنم: حقیقت نیازی به مومنینندارد. خورشید دربامداد برمی خیزد __شما آن را باور ندارید، دارید؟ هیچکس از دیگرینمی پرسد، "آیا به خورشید اعتقاد داری؟ آیا ماه را باور داری؟" اگر کسی بیاید و ازتو بپرسد، "آیا خورشید را باور داری؟ آیا ماه را باور داری، آیا به درختان اعتقادداری؟"، فکر می کنی که او یک دیوانه است. چرا این سوال ها را می پرسد؟ این ها وجوددارند، بنابراین موضوع باورداشتن به آن ها وجودندارد.

مردم دروغ ها راباور می کنند: حقیقت نیازی به مومنین ندارد. و وقتی دروغ می سازی،یک رهبر بزرگ میشوی. برای همین است که در روی زمین سیصد مذهب وجود دارد. حقیقت یکی است و سیصد دینو مذهب! مردم ابداع کنندگان بزرگی هستند. وقتی دروغ ها چنان هستند که کسی نمی تواندآن ها را تشخیص بدهد و راهی برای اثبات یا انکار آن ها وجود ندارد، تو حفاظت شدهای. مردمان زیادی در مورد دروغ های روحانی سخن می گویند، این مطمئن تراست.

.... آدلف هیتلردر زندگی نامه ی خودش،ماموریتمنMein Kampf،نوشته است که یک دروغ باید بارها و بارها تکرار شود تا حقیقت بشود. و او می داند __درواقع، هیچکس جز او به این خوبی نمی داند: این تجربه ی خودش است. او تمام زندگیشرا با دروغ زندگی کرد، دروغ هایی چنان واضح که در ظاهر هیچکس حتی فکرش را نمیتوانست بکند که کسی
آن ها باور کند!

برای نمونه، " بهسبب وجود قوم یهود، تمام دنیا در حال اضمحلال است و به سمت جهنم می رود." یهودی هاچگونه وارد این شدند؟ وقتیهیتلربرای نخستین بار در مورد یهودیان سخنگفت، حتی دوستانش خندیدند و به او گفتند، "این احمقانه است." او گفت، "شما فقط صبرکنید. به تکرار این ادامه بدهید و نه تنها غیریهودیان آن را باور خواهند کرد، حتییهودیان نیز باورش می کنند. فقط به تکرار این ادامهبدهید."

باور توسط تکرار پیوسته ایجاد می شود. و او تمام نژادآلمان را وادار به باور کرد __یکی از هوشمندترین نژادهای روی زمین و آنان قربانیاین مرد ابله شدند. ولی او چند کیفیت داشت. برای مثال، او قادر بود چیزی را پیوستهبرای سال ها تکرار کند، از پشت بام، با قطعیت و یقین کامل، بدون هیچ تردید. اینواگیردار بود.

مردم آنچه را که می گویی باور نمی کنند، آنان به روشی کهتو آن را ادا می کنی باور دارند. و زمانی که هنر دروغ گویی را یادگرفتی، یک اعتیادمی شود، زیرا مردم شروع می کنند به باور کردن تو،و توشروع می کنی بهقدرتمند شدن. و سپس اگر بتوانی ترتیب چند چیز را بدهی، قدرتت عظیم می شود. براینمونه، اگر بتوانی نوعی خاص از شخصیت را پیدا کنی، این به تو اعتبار می بخشد. اگرشخصیت تو طوری باشد که مردم بتوانند به آسانی تو را باور کنند، این به تو کمک میکند. مردمانی که با دروغ زندگی می کنند همیشه در اطرف خودشان یک شخصیت خاص ایجاد میکنند؛ اگر یک شخصیت هم نباشد، دست کم ظاهر آن رادارد!

هیتلریک ورحوالاmahatmaبود. او مشروب نمی خورد، به هیچ مسکریدست نمی زد. چگونه می توانی به این شخص باور نیاوری؟ فقط غذای گیاهی می خورد و لببه گوشت نمی زد. چگونه می توانی به این شخص باور نیاوری؟ او حتی چای یا قهوه نمینوشید و سیگار هم نمی کشید. چگونه می توانی این شخص را باور نکنی؟ او ازمورارجی دسای(نخست وزیر وقت هند که عادت داشت برایحفظ سلامتی روزانه از ادرار خودش بنوشد! م) یک روح والاتر بود، زیرا حتی ادارارخودش را هم نمینوشید! چگونه می توانی این شخص را باور نکنی؟ باید باورش کنی! او تمام اعتبارها رادارد.

او صبح زود از خواببیدار می شد و شب ها زود به خواب می رفت: اینگونه عادت کرده بود. او تمام عمرش را،تقریباٌ تا آخرین لحظه مجرد بود__ می گویم تقریباٌ، زیرا فقط سه ساعت قبل از مردنش،قبل از خودکشی اش، ازدواج کرد. فکر می کنم این تنها کار عاقلانه ای بود که درتمامعمرش انجام داد__ فقط سه ساعت قبل از مرگ! او می بایست فکر کرده باشد، "حالا ازدواجچکار می تواند با من بکند؟ درهرصورت بزودی خواهممرد!"

فقط سه ساعت قبل ازخودکشی.... در میانه ی شب، وقتی که تصمیمش را برای خودکشی گرفت، کشیش را احضار کرد. کشیش را بیدار کردند و به سلول زیرزمینی او بردند. فقط سه یا چهار دوست در آنجاحضور داشتند. مراسم ازدواج سریع و فوری انجام شد و تنها کاری که پس از ازدواج کردخودکشی بود __ این ماه عسل آنان بود. او تمام عمرش را مجردبود.

این چیزهااعتبارآور هستند. اگر واقعاٌ می خواهی یک دروغگو باشی، اگر واقعاٌ مایلی بهدروغگویی ادامه بدهی، آنوقت باید شواهدی درست کنی که انسانی با شخصیتی ویژه هستی،چگونه می توانی دروغ بگویی؟ مردم تو را باور خواهند کرد. برای همین است که قدیسانشما، کسانی که به دروغ های روحانی می پردازند، متکی به شخصیتهستند.

انسانی که با حقیقتزندگی می کند نیازی ندارد که به هیچ چیز تکیه کند؛ خود حقیقت کافی است. ولی حقیقتدر مردم باور ایجاد نمی کند __درواقع، حقیقت مردم را شاکی می کند! مردم عاشق دروغهستند و همیشه از حقیقت گریزانند....

... درواقع، دروغ هرچه بزرگتر باشد، امکان باور آن بیشتر است، زیرا اگر دروغ کوچکیباشد، امکان کشف آن برای مردم هست، آنان این مقدار هوش را دارند! ولی اگر دروغبسیار بزرگ باشد، بزرگتر از هوشمندی، آنان هرگز قادر به کشف آن نیستند. برای همیناست که دروغ های بزرگ قرن ها زنده هستند.

Osho / The Book Of Wisdom

با ژرف‌تر شدن آگاهی،نور می‌افشانی.

ما از ماده‌ای ساخته شده‌ایم كه نور نام دارد.

آگاهی، آتش درون تو را روشن می‌كند.

و هنگامی كه شعله‌ور شدی، آرزوها در این آتش خواهند سوخت.

ناخالصی‌ها در این آتش خاكستر خواهند شد.

و تو از این میان چون زر ناب بیرون خواهی آمد.

چیزی گرانبها‌تر از آگاهی نیست.

آگاهی بذر خدایی شدن در توست.

آن‌گاه كه این بذر به رشد كامل برسد،

سرنوشت خود را رقم زده‌ای.

خود را نباید فراموش كنی.

نیازمند آنی كه شعله‌ای از آگاهی درونی باشی.

آگاهی چنان ژرفی كه حتی در خواب حضور آن را احساس كنی.....

                            

به دنیا پا نهاده‌ای درست مانند كتابی باز، ساده و نانوشته.

باید سرنوشت خود را رقم بزنی،

خود و نه كس دیگر

چه كسی می‌تواند چنین كند؟

چگونه؟ چرا به دنیا آمده‌ای؟

هم‌چون یك بذر زاده شده‌ای،

می‌توانی همان بذر بمانی و بمیری،

اما، می‌توانی گل باشی و بشكفی،

می‌توانی درخت باشی و ببالی.....

زندگی را به تمامی زندگی كن.

در دنیا زندگی كن بی‌آنكه جزیی از آن باشی.

همچون نیلوفری باش در آب،

زندگی در آب، بدون تماس با آب!

زندگی به موسیقی نزدیكتر است تا به ریاضیات.

ریاضیات وابسته به ذهن‌اند و زندگی در ضربان قلبت ابراز وجود می‌كند.

زندگی سخت ساده است،

خطر كن! وارد بازی شو!

چه چیزی از دست می‌دهی؟

با دستهای تهی آمده‌ایم و با دستهای تهی خواهیم رفت.

نه، چیزی نیست كه از دست بدهیم،

فرصتی بسیار كوتاه به ما داده‌اند تا سرزنده باشیم،

تا ترانه‌ای زیبا بخوانیم،

و فرصت به پایان خواهد رسید.

آری، اینگونه است كه هر لحظه غنیمتی است.....

مرگ تنها برای كسانی زیباست كه زیبا زندگی كرده‌اند،

از زندگی نهراسیده‌اند، شهامت زندگی كردن را داشته‌اند.

كسانی كه عشق ورزیده‌اند، دست‌ افشانده‌اند، و زندگی را جشن گرفته‌اند.

پس، هر لحظه را به گونه‌ای زندگی كن كه گویی واپسین لحظه است.

و كسی چه می‌داند؟

شاید آخرین لحظه باشد.....