گفت و گوی مسافر و میزبان، با سوال میزبان آغاز می شود:

نگاه مرد مسافر به روی زمین افتاد :
"چه سیب های قشنگی !
حیات نشئه تنهایی است."
و میزبان پرسید:
قشنگ یعنی چه؟
- قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشكال
و عشق ، تنها عشق
ترا به گرمی یك سیب می كند مانوس.
و عشق ، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد ،
مرا رساند به امكان یك پرنده شدن.
- و نوشداری اندوه؟
- صدای خالص اكسیر می دهد این نوش.

   میزبان، سوالی اساسی را مطرح می کند:«قشنگ یعنی چه؟» سوالی که پایه بنیادین هنر است. سوالی که اگر به آن دقت نکرد، نگاه در میان چیزهایی که زیبا خوانده می شوند، سرگردان خواهد ماند. سوالی که می تواند بینش انسان را متحول کند. و این آغاز زیبایی شناسی ست...

   نکته های فراوانی در این واژه هاست. و همچنین سوالهایی. حیات نشئه تنهایی ست یعنی چه؟ منظور سهراب از عشق چیست و آیا به مرحله خاصی از آن اشاره دارد؟ آیا تناقضی در اینجا دیده نمی شود: مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد  در برابر: نوشداری اندوه؟ و ...

    مسلما هر کسی می تواند نظر شخصی خودش را بیان کند. و تمام برداشتها قابل تاملند...