سهراب قایق کو ؟  دریا کو ؟  من اعتماد می خواهم.

دور خواهم شد.............. به نزدیکترین دورها

چشمها را شستم /جور دیگر دیدم/ولی سودی نداشت/تو همانی که باید دوست داشت

من در این قبرستان

روزگارم مشکیست

تکه سنگی دارم

می کشم بر دوشم

خورده اعمالی نیز

می برم دنبالم  ؛    و چه وزنی به سر انداخته ای سهرابم

نه بدستم شمعی

نه چراغی

و نه مهتاب در این ظلمت شب

تا شود تاریِ این قبر وجودم روشن

نه نسیمی نه گلی

نه درختی و نه رودی

نه غزلخوانیِ بلبل

نه به سر قبر من اید ز وفا رهگذری

که بخواند ز برایم دو سه یک آیه ز او

نه ز انجیل و زبور

 نه ز تورات و اوستا

نه ز قرآن

نه ز حافظ

نه ز تسبیح ملائک 

خبری نیست که نیست

من پر از خاموشی

من پر از آرامش

و پر از زخم سکوت سیمرغ

من پر از ابهامم

کسی سکوت شبم را شکست
کیستی سیاهی(تورو خدا پارسی کولا نباش)
منم
کوله باری از انتقاد بر دوش دارم
کسی نیست
ابری نیست
بادی نیست
سهراب میگفت....
آرزو ها در سر دارم
به تغییر می اندیشم
نا امیدم اما آرزو دارم
من به او گفتم
برو که اشتباه آمدی
اینجا کسی نیست
اول بایدت امید بود
بعد انتظار