be khatere in hes haye ziba behet tabrik migam...

من سوسو می زنم
ستاره چشمک
فانوس دستم رنگ می بازد

ماه شک می کند

اَبر را صدا می زند

ستاره محو می شود

و شب ها می نشستم پشت پنجره
ولی دیگر گم شده بود ستاره

(¯`•.¸¸.-»همسفر باد«-.¸¸.•´¯)

می رود پای درخت
عابری خسته که از،
 دل خورشید،خبرها دارد
می نشیند لب آب،
او که از تشنگی و ضعف
سفرها دارد...
آب آن جوی روان
می نشیند لب ایوان عطش
خستگی را،می رهاند ز تن عابر مست
اینچنین است که آب،
فخر، به دنیا دارد...
عابر از خستگی و ضعف سفر ها دارد!
وز دل بی غش خورشید خبرها دارد!
لیک اما،
غافل است از همه شرمندگی آب
دو چندی کم و بیش از تاریخ
رو به عباس خجل شد همه عمر
لحظه ریختن از دست تراب!

*قاصدک:احمد جانجان*

2503

شاید این حسرت بیهوده که در دل داری

شعله ی گرم امید تو را خواهد کشت

زندگی ، درک همین اکنون است

زندگی ، شوق رسیدن به همان فردایی ست که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی و نه در فردایی

ظرف امروز پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با امید است

زندگی یاد غریبی ست که در حافظه خاک به جا می ماند .......