من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ

دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت

وز خود شده ام مست، ز می پند شنودم

تا از نگاه غیر بپوشم نگاه تو

مژگان شوم به حلقه ی چشم سیاه تو

خواهم برغم گوشه ی میخانه های شهر

آغوش خویش را كنم از غم پناه تو...

 

تو افتاب منی با تو باک از انم نیست
که یک ستاره به هر هفت اسمانم نیست
به مهر هیچ کس این مایه دل نمیبندم
که جز تو هیچ کس این مایه مهربانم نیست

یك دسته شعاع است نمایان ز پس ابر شاید كه مسیحاست كه در حال عبور است

در عالمی ز نغمه ی پر دردم
آشوب دردخیز به پا كردم
حسرت نمی برم كه چرا جانم
سرمست از شراب نگاهی نیست
یا از چه روی ، این دل غمگین را
الفت به دیدگان سیاهی نیست

نویسد به پهنای دریا به زر
كه: «دریا دلان را ز مردن چه باك؟...»
چنین است آیین مردانگی
كه تا بود، این بود و جز این نبود
ز من برچنان قهرمانان سپاس!
ز من بر چنان ناخدایان درود!

غزل
دو روز دِگر عید مى رسد


همیشه دلم شور مى زند؛
همیشه همین اضطرابِ من
ترقه ى ناگاه مى شود
كه مى تَرَكد روى خواب من.

«چه مى شود آیا، چه مى شود؟»
به هر كس و هر جاكه مى رسم
همیشه همین پرسشِ من است
نمى رسد اما جواب من.
•
مضرّت ذرّات را بگو
نهایت تخریب تا كجاست؟
تصور این آخرالزّمان
گذشته ز حدِّ نصاب من.

نشانه ى ویرانیِ دو شهر
به روى دلم مانده چون دو زَخم
گواهیِ جنگ و جنون بس است
همین دل و این التهاب من.

گشودن دالان به زیر خاك
كُنام و نهانگاه اژدهاست
زفوفه ى او تیره مى شود
جهانِ پر از آفتاب من.

خدا اگر از هسته ى نبات
خرابِ جهان را دُرست كرد
بشر كند از هسته ى جماد
درست جهان را خراب من.
•
دو روز دگر عید مى رسد
بگو كه دلم شِكوه كم كند
مگر كه بخندم به هر چه هست
مگر كه بكاهد عذاب من.

مگر كه فرستم به اهل دل
سرود و درود و «خجسته باد!»
مگر كه بنوشند تشنگان
ز شعر روان تر ز آب من.
•
همیشه دلم شور مى زند
اگرچه بگوید رفیق شوخ
كه نغمه ى ماهور برنخاست
ز چنگ من و از رباب من...

هر چه سوی گذشته می نگرم
جز غم و رنج حاصلم نبود
چون به آینده چشم می دوزم
جز سیاهی مقابلم نبود

(م ) همیشه همینطور بوده
کمی به سحر مانده که دلهره می ریزد در این دل درمانده...