از دشت های لاله واژگون كه بگذری بعداز نرگسزاری وسیع از میان راهی خاكی پشت تپه های سرسبز به كوچه باغهایی می رسی با دیوار های كوتاه كاه گلی كه سایه سارش از درختان سپیدار بلند استو شاخه های بید مجنون از لبه آن بیرون زده.

از لابلای آن كوچه ها هم كه بگذری به دهی میرسی درست وسط دشت همجوار با كوه است و جنگل و رودی زیبا و آرام.

درست بعد از كوچه پنجم میان درهای قد و نیم قد دربی متوسط از چوب سپیدار به رنگ قهوه ای درب خانه من است.

باید باز باشد.

خانه ای از گل و چوب و سنگ . با حیاطی از خاك و چمن و یك اتاق و یك پنجره و یك صندوقچه چوبی وسط آن كه همه خاطرات تلخ و شیرینم را درونش گذاشته ام و با یك صندلی و یك اجاق و من...

چیز زیادی برای پذیرایی ندارم.

میهمانی؟

خوش آمدی... خوشحالم كردی...