دلم از تنگ ترین مشت خودم تنگ تر است.

پی تردیدم من.

پر نایابی یك لحظه تماشا هستم.

پی آغازم من.

....

و در افتادن برگ

دوست دارم بنشینم روی سطر خنك و خیس خزان.

پی پروازم من,

كه كبوتر بپرد از لب دیواره ی ذهن.

خواهشی در نفس است,

واجه ای در قفس است.

....................................

شبنمی از آنچه سهراب بر دفترم چكاند

ای دور از دست, پر تنهایی خسته است....

اولین ساعت از پاییز85 رو پشت سر گذاشتم .

چیزی درونم هست كه میخواد روی كاغذ بشینه.مثل یه اسكیس تازه, یا یه فیلمنامه,یه شعر,به درد دل,.... هر چی و برام مهم نیست كه چی میخواد باشه.

چند وقتیه كه باز دنیا شلوغ شده و بی اختیار یاد دوست قدیمم,آندری افتادم, تاركفسكی رو میگم.انگار دلم میخواد با یكی از سكانساش,باز منو از اینجا بكنه,و به سكوت پر معنی خودش ببره..ه ی ی ی ی ی ی ی .....

دوباره گردنی یادگار مادر رو كه با لاجورد روی عقیقش نوشته:<< من یتوكل الا... فهو حسبه>>رو بعد از چند ماه دوری از خودم به گردنم انداختم.

انگار اون هم دلش واسه ی بندش تنگ میشه, آخه........

به مناسبت میلاد پاییز ,امروز پاییزیهای لاچینی رو با خیالی از پاییزهای بچگی ها گوش دادم.همش قشنگ بود. مثل برگای پاییز....پاییز كوچك من...

و امروز چیزی كه باز حس كردم این بود كه لعنت هایی كه به زندگی فرستاده بودم به خودم بر میگردن.

چرخ كج نمیگرده,من كج میدیدم.