شیون فومنی در شعر فارسی در دو شیوه كلاسیك و نو اشعار ماندگاری را از خود به یادگار نهاده است. غزل های شیون، از برجسته ترین غزل های معاصر شعر فارسی است كه وی را در ردیف ممتازترین شاعر غزلسرا در حوزه ی غزل امروز نئوكلاسیك قرارداده است.

غزل های شیون، شیوه ی تخیل و مضمون پردازی شاعران سبك هندی، تشبیهات، استعارات، تصاویر و زبان امروزی همراه با تمثیل، تركیب سازی، مضمون یا بی و پارادوكس های زیبایی را در خود دارد كه البته همه اینها در كنار عناصر بومی و چه با اصطلاحات و تركیبات زبانی گیلك، همانند: این سفر (این دفعه)، وعده خلافی، خرسخواری، تن شده، چموش پا تاوه و ... به واقع دیده می شود كه كلمات را به راحتی دستكاری می كند و با انها فضای تخیلی می سازد.

در غزل های او حتی قافیه ها بسیار طبیعی و زیبا بجا می نمایند. خود او می گوید: وزن و قافیه و ردیف اگر اندیشیده آید پوشال كم بهایی است كه خار كنی را به كار نمی رود.

تشخیص زبانی او مربوط به گزینش لطیف ترین واژه ها رایج است و ناخودآگاه از واژه های خشك و خشن پرهیز می كند وی بلاغت را با تخیل و زیبایی در كنار هم نشانده است؛ به ویژه كه سراسر اشعار و مجموعه های او هوای شمال را دارد و فضای گیلان را می توان در شعر او به وضوح مشاهده كرد. این گونه بومگرایی كه از عناصر سبكی اوست، یكی از محصولات نو گرایی نیمایی است كه شاعر را با محیط خویش، پیوند می دهد.

در كنار غزل در حوزه اشعار كلاسیك، رباعی، دو بیتی، مثنوی، قصیده از جمله طبع آزمایی های شاعر بوده است كه همواره با توجه به ظرفیت قالبها مشاهده توانمندیها و موفقیتهای شیون هستیم.

امّا اشعار نو و اشعار سپید از پر دغدغه ترین لحظه های سرودن شاعر بوده است كه چهره دیگر شاعر را در این قالب به خوبی می بینیم كه چقدر از ظرفیتهای بیانی، زبانی، عاطفی و ... شاعر را با خود به همراه داشته است كه تا بدان پایه شاعری با آنهمه غزل های زیبا و دلنشین گرایش خاصی به سرودن اشعار سپید نشان می دهد.

http://www.sheevan.com/