درباره آثار و سبك شعری شیون و ابعاد گوناگون آن سخن بسیار می توان گفت اما شناخت كامل ویژگی های كلام این شاعر شیرین سخن گیلانی , قبل از چاپ آثار دیگرش امكان پذیر نیست زیرا او آثار فارسی خود را در شش دفتر جدا گانه به ترتیب سیر تكاملی هنر شعریش آماده ساخته بود و هنوز چندی از انتشار دو دفترش به نامهای (( یك آسمان پرواز )) و ((پیش پای برگ)) نگذشته بود اجل مهلتش نداد و چه زود هنگام پروازش را شاهد بودیم.
    عظمت و اشتهار شاعران بزرگ و هنرمندان سترگ به عوامل گوناگونی بستگی دارد كه به نظر بنده بزرگترین و مهم ترین آن عوامل میزان شناخت آنان از شاعران و هنرمندان پیشین است .
اگر حضرت حافظ توانسته به مقام شامخ و شایسته و بحق خویش دست یابد ,بیشتر از این جهت است كه بزرگان سلف خویش چون فردوسی ,نظامی, انوزی, خاقانی, عطار, مولوی , سعدی و حتی از پیشینیانی چون رودكی, فرخی و منوچهری شناخت كامل داشته و بی شك به آثار گرانبهای آنان انس و الفتی نا گسستنی داشته است و با ذوق سرشار و قریحه توانای شاعری خویش هرچند از خرمن آثار آنان خوشه هایی چیده ولی با هوشیاری از دام تقلید رهیده است.
و از این روی هر چه ما بیشتر با سعدی و مولوی آشنا می شویم از هنر حافظ بیشتر دچار حیرت می گردیم.شیون نیز در این شیوه به حضرت حافظ تاسی می جست و به طور مستمر ضمن مطالعه آثار گران بهای معاصران از غور و تعمق در آثار بزرگان پیشین غفلت نمی ورزید تا آنجا كه در این راستا توانست به سبك خاص خویش دست یابد. شیون روزگار ما , طنین كلامش آهنگ ضربان دل صائب را دارد اگر چه در مضمون بیدلی است كه نقد جان را به دلبران باخته است , توكایی از مراحل صبوری خزر است كه در شاخسار صنوبران یوش آشیانه دارد.
منظورم این بود و هست كه شیون علاوه بر ادبیات و شعر معاصر , با آثار بزرگ سبك اصفهانی به طور دقیق آشناست ,از آنان الهام می گیرد همچنانكه از حافظ و مولانا می گیرد اما در دام تقلید نمی افتد زیرا نیك می داند تقلید دشمن دیرینه هنر است و باید با خمیرمایه های هوش و ذوق و قریحه توانایش بتواند سبك خاصی را به نام خویش رقم بزند.
اولین مشخصه بارز شعری شیون ، بومی گرایی اوست یعنی هر غزلش بوی گیلان می دهد و هر خواننده ای بدون اینكه او را بشناسد , می تواند از آثارش شمالی بودن وی را استشمام كند و شیون به خوبی توانسته است از این راستا استقلال وطنی و شمالی بودنش را حفظ نماید ,كاربرد واژه هایی چون زیتون,ورزا, دامون, جنگل, دریا, دشت گل, لاله زار, رود, توكا, برنج, آب موج, توفان, چشم انداز مه آلود, گیاه, آبی, جالیز, مرداب, بركه و ماهی و نظایر آن با بسآمد بالایی نشانگر این حقیقت است و جالب اینكه غزلی از او نمی شنوید مگر اینكه ازین واژگان به خصوص دریا و جنگل بهره گرفته باشد.اگر استاد شفیعی كدكنی به حق, بیدل را شاعر آئینه ها نامیده ,شیون را نیز باید شاعردریا و جنگل نامید . دومین مشخصه شعر شیون ,كاربرد صنعت تشخیص است كه از ویژگی های سبك اصفهانی عموما\" و سبك صائب خصوصا\" شمرده شده است البته شخصیت بخشیدن به اشیا بی جان از دیرباز در شعر فارسی مخصوصا در شعر عرفانی راه یافته ولی در سبك اصفهانی بدلیل بسامد بالای آن از ویژگی های سبكی شمرده شده است كه در این راستا صائب گوی سبقت را از همگان ربوده است , این مشخصه زیبا در شعر شیون چشم و گوش هرخواننده و بیننده آثارش را نوازش می دهد برای نمونه به دو غزل از او با مطلع های زیر مراجعه شود:

قدش با سرو می گوید به رفتار                               نه هر بالا بلندی نازنین است
كدامین صحنه از تاریخ خون تكرار شد جنگل                 كه مردم را سر مردانگی بردار شد جنگل

و یا:                            

این كه می خندد به جای گریه در آغوش چشم
آبروی مردمی را میكشد بر دوش چشم
چشم سلطان سر است و سر علمدار غرور
من نه آن حلقه سازم اشك را در گوش چشم

مشخصه سوم كه با اشاره از آن می گذرم حسآمیزی در شعر شیون است.
استاد شفیعی كندكی در كتاب ارزشمند ((شاعرآئینه ها)) حسآ امزی را چنین تعریف نموده است.
((منظور از حسآمیزی بیان و تعبیری است كه حاصل از آن آمیخته شدن دو حس به یكدیگر یا جانشینی آنها خبر می دهد مانند قیافه با نمك و سخن شیرین كه اگر دقت كنیم می بینم در نمونه اولی امری كه مرتبط با حس بینایی است كه به ذائقه نسبت داده شده است و در دومی چیزی كه در حوزه حس شنیداری است به قلمرو حس ذائقه وارد شده است. این ویژگی را حضرت استاد از مشخصات بارز بیدل شمرده اند كه او را از همطرازان خویش چون صائب و كلیم متمایز می سازد بی تردید این ویژگی ها به غنای زبان و ادب فارسی می افزاید و تصویر های زیبایی چون تابلوی زیبای نقاشی می آفریند, در آثار شیون مخصوصا\" در غزل هایش این ویژگی با بسآمد بالایی گوش نوازی می كند و از این دست است تلخی اوقات- جنگل شیرین- جنگل باد- سخن تلخ- شیرین دهن- سیه روزی غم- تلاوت كردن تبسم- به قهقهه نشستن- افروختگی شمع تشنگی-نوشتن جرعه- آرزوی سبز- طلایی طنز شنیدن سیاهی های روز در سپیدی ها و عطش انفجارو خورشید شیرین و...

دیدگانت خار در دل دارد اما دیدنی است              زخم غربت دیدگان از چشم صحرا دیدنی ا ست
خارحسرت می خورم از چشم خرما رنگ تو         دست ما كوتاه و بر نخل تو خرما دیدنی است