سلام

از بحث ایجادشده ممنونم

اینجا چه خبره؟؟

این چه مشاعره ایه؟؟

تورو خدا یه سروسامونی بهش بدین که جذاب شه.

نذارین مشاعره ای که با نام مولامون ایجاد شده مطلوم بمونه.

اینا که همه زندکی نامه . مقاله و ......

ممنون اگه مدیریت کنین


الهم عجل لولیک الفرج

شباهت حضرت مهدی به ‏پیامبران الهی در شعر حافظ
در حضرت نشانه‏هایی از پیامبران الهی وجود دارد که به احادیثی در این رابطه اشاره می‏کنیم:
مهدی قائم از نسل علی‏بن ابیطالب، علیه‏السلام، است که در اخلاق و اوصاف، شکل و سیما، شکوه و هیبت چون عیسی‏بن مریم است. خداوند به همه پیامبران هرچه داده، به او نیز داده، با اضافاتی.
همچنین در روایت دیگری از کتاب اثبات‏الرجعة فضل‏بن شاذان از امام صادق، علیه‏السلام، آورده است:.
هیچ معجزه‏ای از معجزات انبیاء و اوصیا نیست مگر اینکه خداوند تبارک و تعالی مثل آن را به‏دست قائم، علیه‏السلام، ظاهر می‏گرداند تا بر دشمنان اتمام حجت کند..
و در حدیث دیگری امام صادق، علیه‏السلام، می‏فرمایند:
و در آن هنگام که آقای ما قائم، علیه‏السلام، به خانه خدا تکیه زده می‏گوید: ای مردم هرکس می‏خواهد آدم و شیث را ببیند، بداند که من آدم و شیث هستم و هرکس می‏خواهد نوح و فرزندش سام را ببیند، بداند که من نوح و سامم و هرکس که می‏خواهد ابراهیم و اسماعیل را ببیند، بداند که من همان ابراهیم و اسماعیل می‏باشم، و هرکس می‏خواهد موسی و یوشع را ببیند، من همان موسی و یوشع هستم، و هرکس می‏خواهد عیسی و شمعون را ببیند من همان عیسی و شمعون هستم و هرکس می‏خواهد محمد، صلّی‏ اللَّه‏ علیه ‏و آله، و علی، علیه‏السلام، را ببیند من همان محمد و امیرالمؤمنین، علیهماالسلام، هستم و هرکس می‏خواهد حسن و حسین را ببیند من همان حسن و حسینم و هر کس می‏خواهد امامان از ذریه حسین، علیه‏السلام، را ببیند بداند که من همان ائمه اطهار هستم، دعوتم را بپذیرید و به‏نزدم جمع شوید که هرچه گفته‏اند و هرچه نگفته‏اند به‏شما خبر دهم..
احادیث فوق دلالت دارد که تمام صفات انبیا و ائمه، علیهم‏السلام، در وجود حضرت جمع است و چه خوش گفته‏اند: «آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری».
حافظ نیز این نکته را زیبا سروده:

حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه‏روی 
باز آید و از کعبه احزان به در آیی

یا:

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی 
چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

انسان کامل در شعر حافظ

استاد مطهری در کتاب آیینه جام، ابیاتی را تحت عنوان انسان کامل در شعر حافظ گردآوری نموده است، که از آن جمله‏اند:

 

گرچه شیرین دهنان پادشهانند، ولی 

او سلیمان زمانست که خاتم با اوست

 

در احادیث شباهتهای فراوانی برای آن حضرت با انبیا ذکر شده است و از آن جمله در شباهت آن حضرت با سلیمان، علیه‏السلام، آمده است: بادها به‏اذن خداوند مسخّر وی می‏گردند و سلطنت او بر تمام زمین گسترده خواهد شد و امیر مؤمنان در این رابطه می‏فرماید:

«نخستین‏کاری که قائم در انطاکیه انجام می‏دهد این است که تورات را از غاری بیرون می‏آورد که عصای موسی و انگشتر سلیمان در آن است.».

و نیز می‏فرماید:

«در بیت‏المقدس، تابوت سکینه و [انگشتر سلیمان] و الواحی را که بر موسی نازل شده بیرون می‏آورد.».

همچنین امام صادق، علیه‏السلام، می‏فرماید:

«عصای موسی و انگشتر سلیمان در دست او خواهد بود.».

 

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار 

که در برابر چشمی و غایب از نظری

 

امیر مؤمنان در این رابطه می‏فرماید:

«هنگامی که امام غایب از دیده‏ها پنهان شود و مردم از غیبت او ازحد شرع بیرون روند، توده مردم خیال می‏کنند که حجت خدا ازبین رفته و امامت باطل شده است. سوگند به خدای علی در چنین روزی «حجت خدا در میان آنهاست»، در کوچه و بازار آنها گام برمی‏دارد و بر خانه‏های آنها وارد می‏شود و در شرق و غرب عالم به سیاحت می‏پردازد و گفتار مردمان را می‏شنود بر اجتماعات آنها وارد شده سلام می‏فرمایند...»

 

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود 

از گوشه‏ای برون آی ای کوکب هدایت

 

روایت زیر با مصرع دوم بیت مذکور مطابق است.

امام زین‏العابدین، علیه‏السلام، می‏فرماید:

«فتنه‏هایی چون امواج تاریک شب بر آنها هجوم می‏آورد که کسی از آنها رهایی نمی‏یابد، بجز افرادی که خداوند از آنها پیمان گرفته است، آنها شعله‏های هدایت و سرچشمه‏های دانش و فضیلت هستند، که خداوند آنها را از هر فتنه تاریک نجات می‏دهد»..

حاصل آنکه بیت یاد شده از حافظ برگرفته از واقعیاتی است که در متن احادیث نقل است: خواجه شیراز در شرایط نابسامان جامعه در جستجوی کوکب هدایت، حضرت مهدی موعود، عجّل‏اللَّه‏تعالی‏فرجه، است تا ازطریق وی به حقایق دست یابد.

 

هواخواه توأم جانا و می‏دانم که می‏دانی 

که هم نادیده می‏بینی و هم ننوشته می‏خوانی

 

پیامبر اکرم، صلّی ‏اللَّه‏ علیه ‏و آله، می‏فرماید:

«نیکان عترت من، و پاکان بستگان من، در کودکی حکیم‏ترین مردمان، و در بزرگی داناترین آنان هستند. آگاه باشید که ما خاندانی هستیم که از علوم خدا به‏ما تعلیم شده است و از حکمت خدا به‏ما عطا شده، و از صادق مصدق فرا گرفتیم»..

آری آن حضرت خزانه‏دار علوم الهی است و اسرار الهی را از صادق مصدق فرا گرفته و به‏همین علت از اسرار درونی خواخواهان خود مطلع است.

همانگونه که ذکر شد، مهدویت و نوید ظهور مصلح غیبی در اسلام بسیار قدیمی و ریشه‏دار است، لیکن نباید غافل بود که این امر اختصاص به شیعیان ندارد، بلکه این اعتقاد در میان عامه مسلمین وجود دارد و همچنین ادیان دیگر نیز ظهور آن حضرت را قطعی می‏دانند، ولی هرکدام، از این منجی، به‏گونه‏ای تعبیر کرده‏اند. حافظ درباره غیبت آن حضرت می‏گوید:

 

ازدست غیبت تو شکایت نمی‏کنم 

تا نیست غیبتی نبود لذت حضور

 

یا در جای دیگر:

 

ای غایب از نظر به‏خدا می‏سپارمت 

جانم بسوختی و به‏جان دوست دارمت

 

امام رضا، علیه‏السلام، درباره غیبت آن حضرت چنین می‏فرماید:

چهارمین فرزند من، خداوند او را در پشت پرده غیبت پنهان می‏سازد. تا وقتی که خود می‏خواهد..

در کتاب مجموعه زندگی چهارده معصوم آمده است: عارف نامی حافظ شیراز که به زیارت جان باهرالنور امام زمان، عجّل‏اللَّه‏تعالی‏فرجه، تشرّف حاصل کرده است، شرایط زیارت حجت عصر را چنین وصف می‏کند:

 

در خرابات مغان نور خدا می‏بینم 

این عجب بین که چه نوری زکجا می‏بینم

 

جلوه بر من مفروش ای ملک‏الحاج که تو 

خانه می‏بینی و من خانه خدا می‏بینم

 

خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن 

فکر دورست همانا که خطا می‏بینم

 

استاد علی دوانی در کتاب شوق مهدی مطلبی را درمورد حافظ و حضرت مهدی آورده است:

در اشعار هیچ یک از شاعران بزرگ غیر از حافظ نمی‏بینیم که تا این حد ابیاتی مناسب با اعتقاد شیعیان درباره امام زمان، علیه‏السلام، آمده باشد و تقریباً کمتر غزلی است که بیتی یا ابیاتی از آن مناسب با وصف‏حال امام غایب ازنظر نباشد.

لسان‏الغیب در غزلهای شورانگیز خود بارها سروده است:

 

روی بنما و وجود خودم از یاد ببر 

خرمن سوختگان را همه‏گو باد ببر

 

اشکم احرام طواف حرمت می‏بندد 

گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

 

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‏ایم 

روی و ریای خلق به‏یک سو نهاده‏ایم

 

ای خرّم از فروغ رخت لاله‏زار عمر 

بازآ که ریخت بی‏گل رویت بهار عمر

 

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی 

دل بی‏تو به‏جان آمد وقت است که بازآیی

 

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران 

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

 

از اینها جالبتر اینکه حافظ نام «مهدی» را صریحاً آورده و از ظهور و نابودی «دجّال» - مظهر ریا و تزویر و بدی و پلیدی - سخن گفته است:

 

کجاست صوفی دجّال چشم ملحد شکل 

بگو بسوز که «مهدی» دین پناه رسید!

 

ای جان جهان افروز بیا                                   وی شاهد عالم سوز بیا

ای خاک درت جام جم ما                           آیا خبرت هست از غم ما

آیا خبرت                ای مرهم سینه خسته ما                   وی مونس قلب شکسته ما

ما بلبل شور انگیز توایم                              ای تازه گل نورسته ما

در نغمه گری دستان تواند                     در گلشن وحدت دسته ما

پیوسته بود تا نفخه صور                             این زمزمه پیوسته ما

کی حلقه شود بر گردن یار                 این دست به گردن بسته ما

شاعر:آیة الله شیخ محمد حسین غروی اصفهانی(استاد آیة الله بهجت)

 

 

بحث قشنگی بود  و شعرهای قشنگتری داشت  کاش ادامه پیدا می کرد

گفتم شبی به مهدی اذن نگاه خواهم

بهر وصال كویت سوی تو راه خواهم

 

ای رخ تو خوبتر از ماه و مهر                                   جلوه گر از مهر رخت نه سپهر

رمز عصا معجز موسی تویی                                 هم دم جانبخش مسیحا تویی

شعله جانسوز به آهم بده                                    در کنف خویش پناهم بده

اللهم عجل  لولیک الفرج

بسم الله المعبود...

.

.

.

آقای خوبم!

اگر چه هزاران بیت شاید كمی كمتر یا بیشتر

در وصف شما حفظ كرده باشم...

اما این جا یك بیت هم نمی نویسم!

آقای من!

بسیاری از ما مثلا مومن ها و مذهبی ها... دلمان را به همین شعرها و جملات زیبای احساسی خوش كرده ایم و ....

نمی خواهم بگویم بد است كه از تو می نویسم... اما خسته ام از این همه ریا آقا!

توی این بیت ها كه خواندم زیبایی موج می زد... اما غریبی ات در ذهنم دوچندان شد...

هیچ بیتی نمی خوانم آقا....

خیلی وقت است تو را به دست فراموشی داده ام وبرای توجیه اعمالم تنها نام تو را دستمایه كرده ام!

هیچ بیتی نمی خوانم اقا... نكند كمی بر درد غریتت اضافه شود...

من الغریب الی الحبیب...

 دریاب این خسته فراری را مولا! در بندم كش... مستم كن مولا...

حسرت دیدار

خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم

                                                           هرچند کنی زنده دگر بار بمیرم

من طاقت نا دیدن روی تو ندارم

                                                      مپسند که در حسرت دیدار بمیرم

خورشید چنانم به اب بام رسیده است

                                                             کان به که در ان سایه دیوار بمریم

گفتی که زکارت دارم گله بسیار

                                                           من نیز بر آنم که از این عار بمیرم

دانم که چرا خونمرازود نریزی

                                                 خواهی که به جان گندن بسیار بمیرم

گفتی به تو گر بگذرم از شوق بمیری

                                                             قربان سرت بگذر و بگذار بمیرم

                                   

السلام علیک یابن الزهرا

اى به دستت تیغ تیز ذوالفقار     سبز پوش سرزمین انتظار
وارث محراب و خون صبحگاه     انعكاس ناله‏هاى قعر چاه
وارث دروازه‏هاى نیم سوز     گریه‏هاى صبح و شام و نیم روز
وارث خون دل و تابوت و تیر     كیسه‏هاى نان و رطب را باز گیر
زخم دار نیم روز كزبلا     نوحه خوان غربت‏خون خدا
وارث مشك و فرات و دستها     ره گشاى راه در بن بستها
وارث تشت طلا و چوب و لب     صوت قرآن و تنور و نیمه شب
با غل و زنجیر و زندان آشنا     هم قفس در بند با موسى الرضا (ع)
آشناى قبرهاى بى نشان     هم نوا با گریه‏هاى مادران
كى ز ماذن مى‏رسد فریاد تو     واى بر ما گر نباشد یاد تو
واى بر ما خستگان بى شكیب     گر نى‏جوشیم با «امن یجیب‏»
واى بر ما رهروان نیمه راه     گر نمى‏آید ز سینه سوز و آه
باقى حق در زمین و آسمان     آیه‏هاى لن ترانى را مخوان
بى لهیب سینه‏هامان طور نیست     شاممان را تا طلوعت نور نیست
بى فروغت روزهامان تیره ماند     چشمها بر آستانتخیره ماند
زخمهاى شیعیان سر باز كرد     غربتى دیرینه را آغاز كرد
عشق را آغاز و انجامى نماند     از مسلمانى بجز نامى نماند
در غروب روشناییها مانده‏ایم     از رواق سامرا جا مانده‏ایم
قلب ما در سینه پرپر مى‏زند     نیمه شبها حلقه بر در مى‏زند
ما و دستى كوته و دامان تو     جان بكف آماده فرمان تو
با حسین از كربلا آغاز كن     عقده‏هاى شیعیان را باز كن
چشمها را رخصت پرواز ده     بار دیگر عشق را آواز ده
تیغ قهر و انتقام كبریا     از نیام غیبتت‏بیرون درآ
بعد عمرى انتظار و انتظار     در بقیع سینه‏هامان پا گذار

به نام خدا

بارها و بارها و بارها و بارها... خواستم در این مجال چیزی بنویسم، شعر خواهر گرامی خانم یه منتظر راه را بر هرگونه نوشتن بسته است... شاید بیش از صد بار آنرا مرور کردم و ....اگر قرار است برای حضرتش بنویسم و بنگاریم، ... او غزلهای دلت را هم خواند...! تنها آنان که بی سرند را مجالی است که در محضر او شعر خوانی کنند.  اما.....

من این شعر را چنین ادامه می دهم:

دیدم از دور که تحسین کردی

مجلسی بود و شب شعر جدید

شاعرانش همه بی سر بودند

شاعرانش همه بودند شهید

.......

شعرهایم همه در دفتر من

از خجالت همگی خشکیدند

عرق شرم به پیشانی من

همه بر دفتر من خندیدند

 

اشک در چشم و سرم بر دیوار

دیده بر مسجد و محراب تو بود

دفتر شعر فریبم در دست

سند راندنم از پیش تو بود

 

دفترت را و دلت را و قلم

دل مرا گفت که بردار و برو

سوی در رفتم و ناگه از دور

حضرتش گفت که بنشین و مرو

 

دفترت گرچه پر از مشق ریا

گوشه هایی ز محبت هم داشت

گرچه با دل غزلت یکسان نیست

اندکی نکته مثبت هم داشت

 

قطره  اخلاص در این کار بیار

می شود از سر لطفم دریا

تو مشو هیچ گه اینجا نومید

باز با دفتر و با شعر بیا

 

.... الله اعلم حیث یجعل رسالة...

هدیه از مسجد مقدس جمکران....

.... التماس دعای خیر بسیار برای پدرم از همه شما بزرگواران

شب چراغ