كسی دیگر نامه نمی نویسد!!!

دكتر تنهای مزینان هفتاد و یك پاییز پیش ،‌هفتاد و یك برگ ریزان پشت این همه خزان این دیار ، یك گوشه غریب این ملك را هاشور آشنایی زد. اگر بود الان هفتاد و یك ساله بود دكتر.
جلال آل قلم ده پاییز ،‌ ده تا دوم آذر پیشتر از دكتر آمد و نثر را یك رنگ تازه زد. جوری كه هنوز بعد از سی و پنج سال كه از رفتنش ، ماه و سال رفته ، دلت تنگ شود برای واژه هایش و تعابیر غریبی كه غرب را زیر تیغ می كشید.
گفته بود. دكتر گفته بود ، جملات خسی در میقات جلال عمق « سعی » را می نشیند. به تفسیر گفته بود. جلال گفته بود ، در حج ، در سعی ، عمق غریب این كار جمجمه هایش را مشتعل می كند.
سالها گذشت و آذرهای آذری رنگ سالیان دور خفتند اختران اهورایی خاك آسمانی و پر اختر دیار ایمان و عشق ،‌دو واژه ای كه سر بریدیمشان شاید.
نمی دانم چرا كسی به دكتر نمی خواهد بگوید كه آری « اینچنین شد برادر» یا چرا دیگر « كسی به سرهنگ نامه نمی نویسد » ، سرهنگ نثر ما جلال.
واژه چیزی كم دارد ، واژه همیشه چیزی كم داشته و الا اگر یارستنی بود و خواستنی می گفتم برادر سنگهای اهرام هماره بر دوش است و حرفهای هماره تازه ات در گوش. یا نامه ای می نوشتم كه ،‌ تكثر عجیب مدیرهای مدرسه را می بینی مرد؟
هشتادو یك پاییز از آمدن جلال رفته و هفتاد و یك خزان از بهار دكتر گذشته.
چه خوب كه پاییز راز بعضی تولدها را خوشبختی های دم دستی بهاری درك نمی كند. خزانی باید برای گفتگو های تنهایی دكتر و یك پنجره پاییزی برای نشستن ، تات نشین های بلوك زهرای جلال. همین و كمی خستگی.

احسان.