تماشا مرو,نک تماشا تویی/جهان ونهان و هویدا تویی/چه اینجا روی و چه آنجا روی/که مقصود از اینجا و آنجا تویی

نور نور چشم خود نور دل است             نور  چشم از نور دلها حاصل است

ناز نور  نور دل  نور  خداست                 کاو ز نور عقل و حس پاک و جداست

هم خویش را بیگانه کن  هم خانه را ویرانه کن                                               

                                                                                                      وانگه بیا با عاشقان  همخانه شو  همخانه شو

بنگر اینها را که مجنون گشته اند

همچو پروانه به وصلت کشته اند

اینجا كسی‌است پنهان دامان من گرفته

خود را سپس كشیده پیشان من گرفته...

در خواب دوش پیری   در کوی عشق دیدم                                                    با دست اشارتم کرد که عظم سوی ما کن

گر اژدهاست برره عشق است چون زمرد                                                  از برق   آن    زمرد  این  دفع    اژدها        کن

بر شاه    خوبرویان    واجب وفا       نباشد                                                   ای زرد  روی  عاشق توصبر  کن    وفا    کن

دگرباره   بشوریدم    بدان سانم        بجان تو                                                         که هر بندی که بر بندی بدرانم  بجان تو

زعشق شمس تبریزی زبیداری وشب خیزی                                                      مثال ذره ای گردان   پریشانم    بجان تو

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور،نمی خوری؟ پیش کس دگر برم...

یكی گنجی برون آمد از آن دكان زركوبی

زهی صورت زهی معنی زهی خوبی زهی خوبی...

ای خدای پاک وبی انباز ویار           دست گیر وجرم ما را درگذا ر

.

آنکه ارزد صید را عشق است و بس

لیک او کی گردد اندر دام کس

تو مگر آیی و صید او شوی

دام بگذاری به دام او روی

عشق می گوید به گوشم پست پست

صید بودن خوشتر از صیادی است...