| عناوین بحث ها | ارسال کننده | پاسخها | بازدید | بروز رسانی | اولویت | |
|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
2
|
87
|
91/2/27 (22:09)
|
|
||
|
|
8
|
162
|
90/9/12 (21:04)
|
|
||
|
|
0
|
29
|
90/4/26 (14:39)
|
|
||
|
|
3
|
121
|
90/1/31 (04:11)
|
|
||
|
|
12
|
254
|
89/8/24 (21:41)
|
|
||
|
|
6
|
151
|
89/5/8 (11:34)
|
|
||
|
|
1
|
265
|
89/4/31 (20:56)
|
|
||
|
|
1
|
120
|
89/3/18 (08:23)
|
|
||
|
|
65
|
378
|
88/11/25 (09:43)
|
|
||
|
|
12
|
303
|
88/6/3 (11:55)
|
|
||
|
|
0
|
63
|
88/5/1 (01:21)
|
|
||
|
|
5
|
102
|
88/1/18 (08:46)
|
|
||
|
|
0
|
38
|
88/1/15 (13:17)
|
|
||
|
|
3
|
117
|
87/11/22 (22:17)
|
|
||
|
|
3
|
53
|
87/9/7 (15:47)
|
|
||
|
|
0
|
51
|
87/5/9 (10:18)
|
|
||
|
|
0
|
53
|
86/11/27 (01:34)
|
|
||
|
|
0
|
25
|
86/9/15 (19:24)
|
|
||
|
|
1
|
58
|
86/8/10 (05:42)
|
|
||
|
|
0
|
18
|
86/8/5 (14:14)
|
|
مولوی در قصه "پیر چنگی" به زیبایی چهره خدای خود را نشان داده است كه با كوچكترین بهانه ای گناهان 70 ساله بندة خود را به یكباره بخشیده است، در حالی كه خدای زاهدان ترسناك تصور شده كه به كوچكترین بهانه ای ما را عذاب می كند.
| آن شنیدستی که در عهد عمر | بود چنگـــــــی مطربی با کر و فر | |
| بلبل از آواز او بیخود شـــــدی | یک طرب ز آواز خوبش صد شدی | |
| مجلس و مجمع دمش آراستی | وز نــــــــــوای او قیامت خاستی |
| مطربی کز وی جهان شد پر طــــــــرب | رســـته ز آوازش خیالات عجــــــــب | |
| از نوایش مــــرغ دل پــــــران شــــــدی | وز صدایش هوش جان حیران شدی | |
| چون برآمــــــــــد روزگــــــــار و پیر شد | باز جانش از عجـــــــــز پشهگیر شد | |
| پشت او خم گشت همچون پشت خم | ابــــــــــروان بر چشم همچون پالدم | |
| گشت آواز لطــــــــــــــــــیف جانفزاش | زشت و نــــــــزد کس نیرزیدی بلاش | |
| آن نــــــــوای رشک زهــــــــــــــره آمده | همچو آواز خـــــــــــــــــر پیری شده | |
| خود کدامین خــوش که او ناخوش نشد | یا کدامین سقــــف کان مفرش نشد |
| چونک مطرب پیرتر گشت و ضعیف | شد ز بی کسبی رهین یک رغیف | |
| گفت عـــــمر و مهلتم دادی بسی | لطفها کردی خــــــــــدایا با خسی | |
| معصیت ورزیدهام هــــــــفتاد سال | باز نگرفـــــــــــــتی ز من روزی نوال | |
| نیست کسب امـــــروز مهمان توم | چنــــــــــــــــــگ بهر تو زنم کان توم | |
| چنـــــــگ را برداشت و شد اللهجو | سوی گورستان یثــــــــــــــرب آهگو | |
| گفت خــــــواهم از حق ابریشمبها | کو به نیــــــــــــــــکویی پذیرد قلبها |
| بانگ آمد مــــر عمر را کای عمر | بندهی ما را ز حاجــــــــت باز خر | |
| بندهای داریم خاص و محـــــترم | سوی گورستان تو رنجه کن قدم | |
| ای عمر بر جه ز بیت المال عام | هفتصد دیـــــــــنار در کف نه تمام | |
| پیش او بر کـــای تو ما را اختیار | این قدر بــــستان کنون معذور دار | |
| این قدر از بهر ابریـــــشمبـــــها | خرج کن چون خــرج شد اینجا بیا |
در حكایتی دیگر درویشی در كشتی به دزدی متهم میشود، دلش میشكند و به خدا میگوید: خدایا میبینی كه با بنده فقیرت چطور رفتار میكنند؟ در اطراف كشتی هزاران ماهی سر بر میآورند كه هر كدام گوهری گرانبها به عرشه میاندازند تا مسندی برای درویش ساخته شود.
| بــــود درویشی درون کــــــــــــــشتیی | ساخته از رخت مـــــــردی پشـتیی | |
| یاوه شد هــــــــــــمیان زر او خفته بود | جمــــله را جستند و او را هم نمـود | |
| کیـــــــــن فقـــــــیر خفته را جوییم هم | کرد بـــــــــــیدارش ز غم صاحـبدرم | |
| که درین کشتی حرمــدان گم شدست | جمله را جســـــتیم نتوانی تو رست | |
| دلق بیــــــــــــرون کن برهنه شو ز دلق | تا ز تو فــــــــــــارغ شود اوهام خلق | |
| گفــــــــــــت یا رب مر غلامت را خسان | متهـــــــــــــم کردند فرمان در رسان | |
| چون بــــدرد آمد دل درویــــــــــش از آن | سر برون کردند هــــــــر سو در زمان | |
| صــــــــــــد هزاران ماهی از دریای ژرف | در دهــــــــــان هر یکی دری شگرف | |
| صـــــــــد هــــزاران ماهـــی از دریای پر | در دهــــــان هر یکی در و چــــــه در | |
| هر یکی دری خــــــــــــــــــــراج ملکتی | کز الهـــــــــــست این ندارد شرکتی |
