سکولاریسم پدیده ای که از قرن پانزدهم رواج یافت و ایدولیژی این مکتب کم کردن نفوذ کلیساها بود . به جرئت میتوانست گفت عامل تحول اقتصادی ، فرهنگی اروپا بر بستر سکولاریسم شکل گرفت . اما این فرهنگ برای گسترش و نهادینه شدن در دیگر جوامع نیاز به سالهای زیادی داشت ، اما ما ایرانیان هیچ وقت نخواستیم به این فرهنگ بال و پر داده و آن را پرورش دهیم و همیشه در صدد سرکوب این مکتب بوده ایم شاهد آن از صفویه و ظهور تشیع سیاه و استفاده از ابزاری دین تا همین نظام نه چندان نوپای فعلی است . اما به واقع چرا خواسته ایم که همیشه نظارت استصوابی وجود داشته باشد ؟ به راستی چرا همیشه خواسته ایم سیاستمان را با دیانتمان مخلوط کرده و یک آش عجیب غریب درست کرده که باب میل هیچکس نیست ، چرا می خواهیم پافشاری کنیم که سیاستمان عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ما {البته نتیجه جالب تساوی روبر اینست که ما چون سیاست نداریم پس عملا دیانتمان هم زیاد قابل اتکا نیست} مگر اصلا این دو مقوله ربطی به هم دارند ، بیایید گذری بر تاریخ زنیم در قرون وسطی نفوذ کلیسا ها به قدری زیاد بود که مرجع تصمیمات کشوری شده بود به تبع آن فقر و بدبختی آنچنان فراگیر شده بود که مسلمانان آن زمان حکم حکومت های توسعه یافته را داشته بودند اما اروپاییان دانستند که دخالت مستقیم نظام دینی و کلیسا جز به وجود آوردن بدبختی عایدی برای مردم ندارد پس لذا سبب آن انقلابات بزرگی شد ، حال سوال این است چرا ما بر تخلط دین و سیاست اصرار داریم ، عزیزان شما هم با نظر بنده موافقید که ما نه تنها چهل سال بلکه پانصد سال از دنیای غرب عقب هستیم زیرا نظام غرب در آن سالها دانست که سکولاریسم تنها راه نجات مردم از شرایط بد زمان است. بله عزیزان با صراحت می گویم ما از کشورهای دموکراتیک پانصد سال عقبیم ، در جامعه ما به ظاهر رییس جمهوری وجود دارد و در راس و سکاندار قوه مجریه است در صورتی که قواهایی جهت دهنده و بسیار پر نفوذ تر وجود دارد در این شرایط دو حالت وجو دارد 1-شخصی دموکرات (!!!) به مانند خاتمی ! سکان رییس جمهوری را به دست می گیرد که به تبع روحانی بودن در محدوده ای کوچک و دارای قدرتی کم است 2- در طرف دیگر شخصی مثل احمدی نزاد رییس جمهور!!! می شود که الزاما کمک سپاه پاسداران و حوزه ی علمیه را در کنار خود دارد که سبب باز شدن دست او برای هر کاری می شود حال اهمیت سکولاریزم را ردک می کنیم به راستی چه زمان باید به آن سمت پیش برویم تا زمانی که شورای نگهبانی نباشد تا دائما به خاطر بی خردی مصوبه های مجلسی مانند ششم را لغو کند تا کی باید مجلس خبرگان باشد تا چه زمان باید مجمع تشخیص مصلحتی باشد تا کی نفوذ حوزه علمیه باید به این قدر وسیع باشد تا کی قدرت نظامی یک کشور باید توسط اشخاصی معین هدایت شود تا کی باید شاهد روحانیان دینی در مسولیت های سیاسی باشیم تا چه زمان باید صدا و سیما در ید حاکمان دینی باشد پس کی می خواهیم به سمت دموکراسی حرکت کنیم؟؟؟ آیا ایرانمان رنگ سکولاریسم را می بیند

نویسنده : احسان احسانپور