به جز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمی دانم             كه شادی در همه عالم از این خوشتر نمیدانم

ز بس كاندر ره عشق تو از پای آمدم تا سر                    چنان بی پای وسر گشتم كه پای از سر نمی دانم

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد                  عشق پیدا شد و اتش به همه عالم زد

مدعی خواست بیاید به تماشاگه راز                 دست غیب امدو بر سینه ی نامحرم زد

یا حق

دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت

                      ابر چشمم بر رخ از سودای تو سیلاب داشت

نه از تفكر عقل مسكین پایگاه صبر دید

                    نه از پریشانی دل  شوریده چشم خواب داشت

نقش نامت كرده دل محراب تسبیح سجود

                  تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت

مرا ببوس مرا ببوس
برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت


در میان توفان
هم پیمان با قایقرانها
گذشته از جان باید بگذشت از طوفانها
به نیمه شبها
دارم با یارم پیمانها
که برفروزم آتشها در کوهستانها آه
شب سیه
سفر کنم
ز تیره راه
گذر کنم
نگه کن ای گل من
سرشک غم به دامن
برای من میفکن


مرا ببوس مرا ببوس
برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت


دختر زیبا امشب بر تو مهمانم
درپیش تو میمانم تا لب بگذاری بر لب من
دختر زیبا از برق نگاه تو
اشک بی گناه تو
روشن سازد یک امشب من
مرا ببوس مرا ببوس
برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت

چه شود به چهره زرد من نظری برای خدا كنی

كه اگر كنی همه درد من یكی نظاره دوا كنی

تو شهی و كشور جان تو را ‏‏تو مهی و جان جهان تو را

ز ره كرم چه زیان تو را كه نظر به حال گدا كنی

تو كمان كشیده و در كمین كه زنی به تیرم و من غمین

همه غمم بود از همین كه خدا نكرده خطا كنی

همه جا كشی می لاله گون ز ایاغ مدعیان دون

شكنی پیاله ما كه خون به دل شكسته ما كنی

تو كه هاتف از برش این زمان روی از ملامت بی كران

قدمی نرفته ز كوی وی نظر از چه سوی قفا كنی

ناگهان پرده بر انداخته ای یعنی چه؟!
مست ازخانه برون تاخته ای یعنی چه؟!
زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب
این همه با همه در ساخته ای یعنی چه؟!
شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای!