با آنکه عمر روستانشینی بشریت از آخر دومین یخبندان، حداکثر دوازده هزارسال و عمر تمدن و شهرنشینی را در حدود شش هزارسال پیش (چهارهزار سال پیش از میلاد و مربوط به سومریان) برآورد کرده اند، با این وجود استاد دكتر فریدون جُنیدی برای آنکه نظریه توهم گونه آریاییها؛ اولین و پرافتخارترین نژاد جهان خود را توجیه نمایند، کاشف بعمل آورده اند که:

"... در یسنا آمده است که اولین زمینی که اهورمزدا بیافرید "ایران ویج" (هسته مرکزی آریاها) بود که اهرمن درآن "اَژی سرخ" بیافرید. در کتاب "مهاجرت نژاد آریا" نشان دادم که مقصود از"اژی" و "اژدها"، همانا "کوه آتشفشان" است. اما این عبارت "اولین زمینی که اهورمزدا آفرید" نشان میدهد که اینجا مرکز تجمع نژاد آریا است و اگر مربوط به دویست هزارسال قبل نباشد، لااقل موکول به صد هزارسال پیش، یا رقمی درهمین حدود میشود!..."

فریدون جنیدی، "زُروان"، ۱۳۵۸، انتشارات بنیاد نیشابور، ص ۲۲.

(به نقل از مقاله "ایران و مسایل ایران"، ضیا صدرالاشرافی، 1385)

زبان تركی زبانی است كه نه تنها در اذربایجان وزنجان بلكه ته حدود همدان وقزوین هم نفوذ كرده حتی در اندرون كشور در قلب فارس كه مهد تمدن بوده است سایه هولناك خود را بر سیاه چادر های ایل قشقایی افكنده وهمواره چون گاز انبری در شمال وغرب ایران از قفقاز تا اسیای صغیر مخفیانه دهان برای بلعیدن باز كرده است پس باید هر طور شده وبه هر طریق ممكن این زبان بیگانه را از بین ببریم ..
شاید بگویند غیر از زبان تركی زبانها ولهجه های دیگری نیز در ایران مرسوم است از جمله عربی تركمنی كردی وبلوچی ولری وگیلكی ومازندرانی وجز اینها .پس این همه را چگونه میتوان از بین برد؟
نخست انكه هیچ یك از اینها جز چهاز تای اول زبان یا لهجه ای نیست كه میان ایران وهمسایگانش مشترك باشد تا به نحوی احتمال خطر خارجی برود وغیر از دوتای نخست كه اولی سامی ودومی تورانی است كلیه ی زبانهای دیگر مرسوم در ایران لهجه های ایرانی است (.حتی كردی).... وهیچ یك مانند زبان تركی خطرناك نمی باشند .با زبان تركی نمیتوان با مدارا برخورد نمود یعنی انتظار كشید كه به تدریج جای خود را به زبان فصیح ایرانی(فارسی) بدهد .
برای این كار باید هزارها كتاب ورساله دلنشین كم بها به زبان فارسی به خصوص در اذربایجان وخوزستان منتشر كرد. می توان ایلات فارس زبان را به مناطق بیگانه زبان(ترك زبان وعرب زبان )فرستاد ودر انجا ده نشین كرد ودر عوض ایلات بیگانه زبان ان نقاط را به جای انها به ان نقاط فرستاده وساكن نمود .اسامی جغرافیایی را كه به زبانهای خارجی ویادگار تاخت وتاز چنگیز وتیمور است باید به نامهای فارسی برگردانید .باید مملكت را مناسب با مقصود تقسیمات جدید اداری نموده واسامی فارس واذربایجان وكردستان وعربستان را ترك گفت .

اگر مردم اذربایجان توانستند روزنامه های تركی را به اسانی بخوانندو به تركی چیز بنویسند.شعر بگوینددیگر چه نیازی به فارسی خواهندداشت میخواهم اموزش زبان فارسی را اجباری ومجانی وعمومی نمایند ووسائل این كار را فراهم كنند ..برای من تردیدی نیست كه كه بی هیچ زحمت ودردسری برای هیچ كس ومخالفتی از هیچ كجا به مقصود خواهیم رسید
بی انكه اذربایجانی ها احساس كرده باشند بعد ازپنجاه سال به زبان فارسی صحبت خواهند كرد باید این كار حتما به دست خود اذربایجانی ها صورت گیرد .....مطلب از دو حال خارج نیست یا اذربایجانی ایرانی هست یا نیست اگر هست ترك نمیتواند باشد ..اذربایجانیان خود باید پیش قدم شوند وزبان ملی خود را رواج دهند وتا كم كم زبان تركی كه یك زبان خارجی است از بین برود .

مقاله یگانگی ایرانیان و زبان فارسی – محمود افشار –

چاپ شده در ماهنامه آینده – شماره 2 سال چهارم - 1388

"... محسنی رئیس فرهنگ استان آذربایجان میگفت هر کس که ترکی حرف میزند، افسار الاغ را بر سر او بزنید و او را به آخور ببنیدید.

ذوقی که بعد از محسنی با سمت رئیس فرهنگ به آذربایجان آمد، صندوق جریمه ترکی حرف زدن در دبستانها گذاشت تا هر طفل دبستانی آذربایجانی که جسارت ورزیده، ترکی صحبت کند جریمه شود..."

یونس مروارید، "مراغه"، چاپ دوم، 1372، صص 842 و 843

 
این داستان غرورانگیز را یك ایرانی(شما بخوانید یك تات) در یك نشریه‌ی معتبر خارجی نوشته. بخوانید و به خود ببالید؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

 
از دفتر خاطرات 2559 ساله :
 
548 ق م - یك صبح زیبا
 
جیر جیر پرندگان را از پنجره می‌شنوم. دست و رویم را با گلاب می‌شویم، لباس بلند و سپیدی بر تن می‌كنم، گل سفید رنگ به موهایم می زنم و گردنبند طلائی زرتشت‌نشان را به گردن می‌اویزم. امروز روز بزرگی است.. امروز من و خانواده‌ام برای نخستین بار از لوح كورش كبیر دیدن می‌كنیم. من تا این لحظه نه، اما شما ای خوانندگان سده‌ی بیست و یكم، همین لوح را به عنوان نخستین اعلامیه‌ی حقوق بشر می‌شناسید. باید بروم، پدر و مادر و برادرانم صدایم میكنند:  "بشتاب فارس، دنیا منتظر است." هان، از قرار اسم من فارس است.
 
سال 651- یك روز بارانی
 
باران می‌بارد. معمولا" وقتی كه می‌بارد من خوشحالم و خدای بزرگمان اهورا مزدا را سپاس میگزارم. با باران، دشتهای پهناور سرزمین من با همه‌ی گونه‌دانه‌های خوراكی و همه گونه میوه‌های خوش‌گوار بیش از پیش شكوفا می‌شود. اما امروز اندوهگینم. امروز شنیدیم كه پادشاه‌مان، یزدگرد سوم از دودمان ساسانیان كشته شده است. مسلمانان به كشورم تاخته‌اند. اكنون باید بروم. دخترم دنیا در گهواره‌اش گریه می‌كند.
 
حدود قرن هشتم - آسمانی به رنگ آبی روشن با تكه‌هائی ابر سفید
 
دیروز برای من و همه‌ی ایرانیان روز بزرگی بود. پدرم جعفر برمكی، یك ایرانی، وزیر خلیفه هارون الرشید، یك عرب، شد. خوانندگان عزیز سده‌ی بیست و یكم، وزیر همان است كه شما نخست‌وزیر یا معاون رئیس‌جمهور خواهید گفت. پدرم می‌گوید:" ما ایرانیان مسلمان شدیم اما عرب نشدیم. ما ایرانی هستیم و همواره ایرانی خواهیم ماند." اكنون باید شتاب كنم. باید حواسم به مشق تیراندازی سوار بر اسب همراه برادرانم باشد. پدرم تاكید دارد هرچه برادرانم می‌اموزند من هم بیاموزم. هان، از قرار، اسم من شهرزاد است.
 
قرن یازده- دوازدهم - آسمانی بدون ابر
 
من عروس نظام‌الملك، وزیر ایرانی ملك شاه سلجوقی، پادشاه ترك‌تبارمان هستم. امروز پدرشوهرم رصدخانه‌ای را افتتاح می‌كند. من هنوز نمی‌دانم، اما شما خوانندگان عزیز قرن بیست و یكم این رصدخانه را به عنوان مكانی خواهید شناخت كه عمر خیام كند و كاوش برای تقویمی تازه را در آن به انجام خواهد رساند. بله، ما ایرانیان هنوز ایرانی هستیم، مهم نیست چه كسی بر كشور حاكم است، عرب یا ترك، ایران هنوز ایران است و ایرانی هنوز ایرانی. هان، از قرار، اسم من آزاده است.
 
 
حدود قرن سیزدهم - آسمانی تیره و تار
 
چنگیزخان در ایران است.مغولها می‌كشند، ویران می‌كنند، غارت می‌كنند و می‌سوزانند. خدا می‌داند چه تعداد از مردم را از دم تیغ گذرانده‌اند. شما ای خوانندگان قرن بیست و یكم خواهید دانست: 2.5 میلیون. لابد این آخر دنیا است! اما نه! هیچ چیزی هیچ پاپانی ندارد. هر چیزی آغاز می‌شود، شكوفا می‌شود و هنگامی كه پژمرد و به آخر رسید... دوباره زندگی را از سر می‌گیرد.. این قاعده‌ی تغیرناپذیر جهان و طبیعت است. درست مثل گلدان شمعدانی كوچك من بر لبه‌ی پنجره كه از پس بسیاری زمستانهای سخت دوباره در بهار گل داده است. ایران باز جان به سلامت خواهد برد. بهاری دیگر در پیش است.
 
حدود قرن پانزدهم - آسمان بزرگان
 
اسم من افتخار است. در اتاقم نشسته‌ام و به گذشته و آینده فكر می‌كنم. كشورم غولهائی در شعر و ادب و فلسفه پرورانده است: فردوسی، سعدی، حافظ، خیام و مولانای رومی نمونه‌هائی از آنانند. ای خواننده‌ی قرن بیست ویكم، حوصله‌ات سر خواهد رفت. اگر دوست داری این غولها را بشناسی به ویكی‌پدیا مراجعه كن.
 
قرن شانزدهم - آسمانی صاف
 
از پنجره‌ی اتاقم میدان نقش جهان را می‌بینم. من هنوز نمی‌توانم، اما تو ای خواننده ی قرن بیست ویكم، می‌‌توانی بیائی و در شهر اصفهان، پایتخت ایران، از این مكان باشكوه و خیلی بنا‌های دیگر كه پادشاه ما شاه عباس كبیر ایجاد كرد دیدن كنی. امروز به خانه‌ی دوست عزیزم آرمینه دعوت شده‌ام. او ارمنی است. او در جلفا زندگی می‌كند: محله ی ارمنی‌های اصفهان در ساحل جنوبی زاینده رود. آرمینه و خانواده‌اش همراه حدود 150000 ارمنی از سرزمین‌های شمال ایران به اصفهان آمده‌اند. روزی در بازار بزرگ اصفهان به هم برخوردیم و دوست شدیم. من می‌خواستم یك چادر مشكی بخرم و آرمینه یك روسری قرمز. ما دوست شدیم و من یك روسری قرمز هم خریدم..
 
موی سرم را شانه می‌كنم. در مسیر خانه‌ی آرمینه باید موی سرم پوشیده باشد. باید صورت و تمام بدنم هم پوشیده باشد. این عرف اسلامی برای زنان در ایران است و من هم مسلمانم. ممكن است بپرسید،" شانه كردن مو وقتی باید روسری سر كنی چه فایده ای دارد؟" اما آرمینه مسلمان نیست. آرمینه و همه‌ی ارمنی‌ها مسیحی‌اند. آرمینه به من گفته كه ارمنستان اولین كشور دنیا بوده كه مسیحیت را به عنوان دین رسمی پذیرفته است. در خانه‌ی آرمینه حتا در حضور برادرش می توانم روسریم را بردارم. وقتی با من حرف می‌زند مستقیما" توی چشمهایم نگاه می‌كند. مردان مسلمان این اینطور نیستند. برادر آرمینه چشمهای زیبائی دارد.
 
حدود قرن نوزدهم – آسمان خاكستری دلگیر
 
اسم من لاله است. شانزده سال دارم. در حرمسرای ناصرالدین شاه، چهارمین پادشاه سلسله‌ی قاجار، زندگی می‌كنم. من یكی از همسران متعدد او هستم. زندگی در حرمسرا مثل زندگی در زندان است. اگر به خاطر تاج السلطنه، دختر شاه، كه تقریبا" هم سن و سال من و تنها دوست و بهترین دوست من است نبود، زندگی برایم غیر قابل تحمل می‌شد. او به من خواندن و نوشتن و نواختن تار را می آموزد. البته همه ی این كارها را در خفای كامل انجام می‌دهیم. زنها اجازه ندارند چنین كارهائی بكنند. من تاجی را تحسین میكنم. من او را این طور می‌نامم. او خیلی پر جرات است. او چیزهائی می گوید كه به گوش من نخورده است: این كه تفاوتی بین زن و مرد نیست و حقوق زنان و مردان باید برابر باشد. با هم خاطرات زنی به نام فارس را می‌خوانیم كه در دوران كورش كبیر زندگی می‌كرده. فارس در دفتر خاطراتش از زندگی روزمره‌اش می‌گوید و از تجربه‌ی اسب سواری با برادران و پسرعموهایش. او می‌گوید كه در انتخاب شوهر و در انتخاب لباسی كه می‌خواهد بپوشد آزاد است و این كه دوست دارد به گیسوی بلندش گل سرخ بزند. من هم موی سیاه بلندی دارم اما مجبورم آن را با روسری بپوشانم. دیروز تاجی به من یك گلدان گل لاله‌ی قرمز داد. من این گلدان را بر لبه‌ی پنجره‌ی اتاقم در حرمسرا گذاشته‌ام. الان وقت آب دادن به لاله‌های قشنگم است. باید آنها را زنده نگهدارم. شاید روزی من هم گلهای آن را به موهایم بزنم.
 
اوایل قرن بیستم – آسمانی به رنگ آتش
 
اسم من لاله است. اسم جد مادریم را روی من گذاشته اند كه در حرمسرای شاه زندگی كرد و همانجا مرد. از زمان جد مادریم تا امروز خیلی چیزها عوض شده‌اند. حالا سلطنت مشروطه داریم. ما نفت داریم. ما یك كشور ثروتمندیم. حالا باید بروم. شوهرم منتظر است. باید با هم در یك تظاهرات شركت كنیم. باید علیه بیگانگانی كه در امور كشورم دخالت میكنند اعتراض كنیم. پیراهن سفید رنگی بر تن میكنم و كلاه كوچكی بر سر می‌گذارم: كلاه كوچكی با لاله‌های سرخ.
 
حدود 1935 – توفان و تندر
 
دیگر اسم كشور من فارس نیست بلكه ایران است. دیروز رضاشاه، اولین شاه سلسله‌ی پهلوی، به‌وسیله‌ی مهاجمین انگلیسی- شورویائی ناچار از كناره‌گیری شد. من پادشاهمان را دوست داشتم چون اصلاحات اداری و اجتماعی زیادی انجام داد. مهم‌ترین كاری كه كرد كشف حجاب از زنان ایرانی بود. در حالی كه با چشمهای قرمز و با كلمات پرحرارت از رضا شاه دفاع میكنم، مادر بزرگ كوچك قامت و سفید روی من كه همیشه بوی گل یاس می‌دهد جانمازش را تا می‌كند.. از پنجره به درخت خرمالوی توی حیاط نگاه می‌كند و می‌گوید: " نمی‌شود با زور مردم را وادار كرد چیزهائی را كه هزار سال به آن فكر و عمل كرده‌اند به زور نفی و فراموش كنند." روی درخت خرمالو پرستوها را می‌بینم كه جیرجیركنان از شاخه‌ای به شاخه‌ی دیگر می‌پرند. حالا باید بروم. دختر كوچكم ایران گریه می‌كند. باید به او غذا بدهم.
 
حدود 1970 – آسمانی ابری
 
اسمم ایراندخت است. اسم مادرم، ایران، را روی من گذاشته‌اند. در واقع من دختر مادرم و دختر مادر او و دختر همه‌ی مادران كشورم هستم. من دانشگاه می‌روم. حقوق می‌خوانم. تهران، پایتخت ایران شهری بزرگ است، پر از كافه و رستوران و دیسكو، درست مثل پاریس یا لندن. محمد رضاشاه، دومین شاه سلسله‌ی پهلوی می‌گوید: " اكنون هیچ كشوری نمی‌تواند انگشت تهدیدش را به سوی ما بگیرد، زیرا تلافی خواهیم كرد." قدرت چیز عجیبی است. آدم را دچار توهم می‌كند. دلم می‌خواست شاه ما واقع‌بین‌تر بود.
 
جون 2009 – آسمانی سبز
 
جیك جیك كامپیوترم را می‌شنوم. نوار سبزی به پیشانیم می‌بندم و به خیابان می‌روم.
 
فارس، دنیا، شهرزاد، آزاده، افتخار! غصه نخورید: من هنوز زنده‌ام. 2559 سال عمر كرده‌ام و اسمم ایران است.

حتی دراین جنبش آشغالیسم(سبز) هم ایران ملت فارس معرفی می گردد

قابل توجه توركهایی كه طرفدار جنبش آشغالیسم هستند
 

"...ما میخواهیم پایه های خونی ملت خود را زنده نگه داریم و از اختلاط با اقوام ضعیف ممانعت کنیم. ما میخواهیم با اتخاذ تدابیری از اصالت نژادی تا حد امکان دفاع کنیم و وسیله ی تقویت عامل اصیل نژادی را میان ملت فراهم نمائیم.

اگر امروزه برای بقای این نژاد ]نژاد آریایی[ دست به ایجاد قوانین اساسی نزنیم و برای تقویت خون برادران و خواهران خود برای صحت فرزندان خود به وسایل عمدی و مصنوعی متشبث نشویم و از شاخه های ضعیف خودرو جلوگیری نکنیم، علف های هرز گل های باغ ما را پوشیده و عن قریب از درختان بارور اثری و نوری باقی نخواهد ماند.

ازدواج مرد و زن ایرانی با عناصر غیرآریایی، علاوه بر بطلان منجر به مجازات زن و مرد خطاکار آن هم از حقوق اجتماعی میشود. برای این است که ما تعقیم(سترون ساختن) عناصر نامناسب را قانون کشور قرار داده و معاینات طبی را در زناشویی واجب می شماریم..."

دکتر منشی زاده، "پیکار با اهریمن"، انتشارات فرهنگ سومکا، 1332

نژاد ایران با ترک آن چنان ماند

که کس شبیه نماید حریر را به حصیر

تو را به کعبه چو سگ راه نیست، ترکستان

نگاه‌دار و ببر راه و پس، سرِ ره گیر

----------------

چه سان نسوزم و آتش به خشک و تر نزنم؟

که در قلمرو زردشت حرف چنگیز است

زبان سعدی و حافظ چه عیب داشت که‌اش

بدل به ترک زبان کردی؟ این زبان هیز است!

رها کُنش که زبان مغول و تاتار است

ز خاک خویش بتازان که فتنه‌انگیز است

عارف قزوینی

مختار حدیدی نقش استعمار انگلیس را درباره فرضیه سازی برای نژاد موهوم آریایی، چنین بیان میکند:

".... ظهور باستانگرایی آریایی در قرن نوزدهم و گسترش آن در دوره پهلوی ارتباط تنگاتنگی با هدفهای استعماری بریتانیا در هند و ایران داشته است. سیاستگزاران بریتانیا به منظور توجیه سلطه و حضور خود در هندوستان و ایران خاصه در عرصه های اقتصادی، سیاسی و مالا تاسیس و تقویت امپراتوری جهانی در ترویج اندیشه وحدت نژادی ایرانیان، هندیان و اروپاییان به عنوان "نژاد آریایی" یا "هند و اروپایی" اهتمام میورزیدند. مگر در دوران تفوق بریتانیا بر جهان تحمیل سلطه خود بر ایران و هندوستان پذیرش این سلطه ناگوار را گوارا نماییند و چهره ناخوشایند استعمار را در ورای "طرح و منشا واحد نژادی" پنهان کنند. موج باستناگرایی آریایی در ایران و تمرکز مطالعات تاریخی بر روی دو هزار و پانصد سال تاریخ شاهنشاهی (از هخامنشان به بعد)، هم تمدن چهار هزار ساله پیش از هخامنشیان را به بوته فراموشی می سپرد و هم به مثابه جریانی بود در برابر مذهب و انکار چهار ده قرن حضور اسلام در ایران..."

مختار حدیدی، "پهلوی دوم و نمونه اندیشه های باستانگرایانه"،

فصلنامه تخصصی تاریخ معاصر ایران، سال دوم، شماره پنجم، بهار 1377، ص 103.