خاطره هشتم

شكستن ابرو

سال دوم راهنمایی یك مسابقه فوتبال بین مدارس  منطقه برگزار شده بود و تیم مدرسه ما توی یك مدرسه دیگه مسابقه داشت. اون روز فقط معلم پرورشی مون همراه ما بود و ساعت كلاسها تموم شده بود و از اون مدرسه هم فقط ناظمشون مونده بود .(البته به جز ناظر بازی كه از منطقه اومده بود) بگذریم بازی شروع شد  و ما مشغول شدیم

نفهمیدم  چی شد كه یهو نقش زمین شدم فقط احساس كردم صورتم خونی شده دستم رو چشمم گرفته بودم و فریاد میزدم  همه وحشت كرده بودن و هیچكی جرات نداشت سمت من بیاد انگار شاخه درختی كه اومده بود وسط حیاط  و سرش رو بریده بودن خورده بود توی صورتم .

ناظم اون مدرسه و معلم پرورشی بازی رو متوقف كردن و من رو بردن كه پانسمان كنند

دیدن اوضاعم خرابه . وقرار شد معلم پرورشی امون اقای زمانی من رو ببره درمانگاه اونم با موتور ركس (گازی ) ترك موتور نشستم و چند تا درمانگاه سر زدیم یكی نخ بخیه نداشت یكی انبر و.. تا رفتیم بیمارستان لقمان حكیم و معلممون من رو اون جا گذاشت و نمیدونم كجا رفت من رو بردن اتاق عمل اولین بار بود كه چنین جایی میرفتم خیلی وحشت كرده بودم دكتر و پرستار با روپوش و چراغ و سوزن بخیه ...

بعدش دوباره معلم پرورشی اومد و من رو رسوند خونه

 ابروم شكسته بود ولی كل سرم رو باند پیچی كرده بودن .دكترا میگفتن به خیر گذشته چون به چشمم نخورده

رفتم سمت خونه مادرم  هنوزخبر نداشت و دم درمنتظرم ایستاده بود  چون  خیلی دیر كرده بودم

 از دور كه من رو دید ی جیغی كشید و سمتم دوید

اون طور یكه من ر و باند پیچی كرده بودن هركی من رو میدید وحشت میكرد .

خاطره

صبحونه تو كلاس

سوم راهنمایی بودم مدرسه حر تقاطع ابوسعید(نزدیك بازار) كلاس ما طبقه اول بود و پنجره اش  توی كوچه باز میشد

یك روز سر كلاس ادبیات بود ی معلمی داشتیم كه همیشه تو كلاس میخوابید و از شاگرد اول كلاس یا من میخواست درس رو بخونیم و تمرین ها رو حل كنیم  اون روز یكی از بچه ها به دلیلی از كلاسی و از مدرسه خارج شده بود پول جمع كردیم وازش خواستیم  چند تا نون بربری و پنیر بگیره و از پنجره توی كلاس بده

این رفیق ما  رفت و خرید و از پنجره نون و پنیر رو داد و خودش هم اومد تو كلاس و اون وقت  تقسیم كردیم  و میخوردیم و معلم ادبیاتمون هنوز خواب بود همه مشغول خوردن بودیم كه یهو چرتش پاره شد و بیدار شد و مار و در حال خوردن دید  و گفت دارید چیكارمیكنید؟؟

من ور فیقم كه جلو نشسته بودیم گفتم اقا داریم صبحونه میخوریم و بچه ها ی لقمه نون و پنیر  درست كردن و تعارف كردیم معلمون كه مرد با حالی بود دید كه خودش سوتی داده چیزی نگفت ولقمه رو گرفت و خورد و فقط گفت دفعه اخرتون باشه

وقتی 6ساله بودم

شش ساله بودم کلاس پیش دبستانی بودم همیشه عاشق عروسک و دکوراسیون بودم هنوز هم هستم

من دختر عموئی داشتم از خودم 2سال کوچکتر بودزن عموم خیلی حساس بود که دخترش با چه اشخاصی رفت و آمد کنه به تجملات و کلاس اهمیت میداد و دختر عموم اجازه داشت با همچین افرادی رفت و آمد کنه

ولی دختر عموم  خیلی منو دوست داشت و داره منم خیلی دوستش داشتم و دارم خونشون پشت خونه پدر بزرگم بود و خونه ما هم به خونه پدر بزرگم وصل بود و از پنجره اطاق خواب میتونستیم همدیگررا ببینیم و از دور با هم حرف بزنیم زن عموم خیلی بد اخلاق بود ما نمیتونستیم زیاد با هم باشیم و به خاطر همین هر وقت زن عموم نبود دختر عموم از پشت بام خانه یا پنجره اطاق صدام میکرد منم از در پشتی خونشون میرفتم اونجا و با هم بازی میکردیم و دیداری حاصل میشد هر وقت زن عموم می اومد منم زود به سمت خونه میدوئیدم یک روز دختر عموم گفت فردا تولدمه حتما" بیا ما باهم نقشه کشیدیم که فردای اون روز دختر عموم در پشتی خونه را باز کنه من برم تولدش من فردای اون روز رفتم تولدش اونم چی با لباس خونگی :D

زن عموم تا منو دید آتیشی شد و منو نگاه کرد و گفت کی بهت گفت بیا ئی تولد ذلفا اونم با لباس خونگی ؟ من چون از زن عموم میترسیدم یهو بغض کردم و آروم گفتم ذلفا دعوتم کرد بعد بهم گفت برو خونه لباس نو بپوش و بعد بیا من که رفتم زن عموم در پشتی را بست تا من نتونم بیام من هم با خوشحالی رفتم خونه لباس مهمونی پوشیدم وقتی بر گشتم دیدم در بسته است هر چی در را زدم در را برام باز نکرد یهو دیدم مامانم داره میاد و از دور منوبا لباس مهمونی دید تعجب کرد  مامانم  داشت نازم میداد منم دنبال بهونه بودم تا گریه کنم زود پریدم بغل مامانم کلی گریه کردم مامانم گفت چرا گریه میکنی من که هق هق میزدم با اون صدای نازک و بچگونه ام  گفتم مامانی زن عمو اجازه نمیده من برم تولد ذلفا مامانم گفت فدات بشم گریه نکن  ما تو خونه کلی گوسفند و گاو داشتیم مامانم چون میخواست آروم بشم و گریه نکنم گفت اگه گریه نکنی من هم دو روز دیگه برای گوسالمون که تازه بدنیا اومده تولد میگیرم اونوقت ذلفا و زن عمو و خانم معلم و دوستانتو دعوت میکنم  منم باورم شد فردای اون روز  رفتم مدرسه به خانم معلمم گفتم خانم اجازه فردا تولد گوسالمونه مامانم گفته اگه سلیقه شما میگیره بیائید خونمون تولدشه و خانم معلمم لبخند زد و گفت چشم  دختر گلم و دوستانمم دعوت کردم و خانم معلمم از مامانم پرسید جریان چیه ؟ مامانم داستان را تعریف کرد و خانم معلمم خیلی ناراحت شد معلم عزیز و مهربونم فردای اون روز برام تو مدرسه جشن گرفت یه چیز تو مایه های تولد

هیچ وقت این خاطره فراموشم نمیشه هم خاطره هم معلم خوبم بعد اون سال دیگه معلممو دیگه ندیدم قیافش تو ذهنم هست اما هر چی میگردم پیداش نمیکنم خیلی دوسش داره

این خاطره اولین تولد و آخرین تولد تو عمرم بود  تو همون سال بود

یادش بخیر بچه های پیش دبستانی : فهیمه* راحله * ملیکا* احسان*میثم *امید *مهناز* الهام*

تا کلاس پنجم با هم بودیم  راهنمائی دیگه از هم جدا شدیم

فهیمه درسشو خوند ازدواج کرد

ملیکا هم درس خوند ازدواج کرد

احسان هم درسشو خوند یه شرکتی  زده

میثم و امید هم ازدواج کردن

مهناز هم رفت دریا شنا کنه غرق شد      روحش شاد

از الهام هم  خبری ندارم

بقیه بچه ها هم یادم نمیاد            

                                                     یادشون بخیر   

خاطراتت  فوق العاده زیباست

خیلی جالب نوشتی     بحثاتون هم حرف نداره   

راستی  دوستان به خاطرات من هم سر بزنید اگه دوست داشتید  البته اول به خاطرات آقا محسن سر بزنید بعد من

خاطره پنجم: جام جهانی كودكانه

توی سال هایی كه دبستان درس می خوندم به علت بمباران محله امون دوسالی رو رفتم شهرستان سمنان تا در امان باشیم  یادش بخیر چه روزگاری داشتیم. اونجا دوستان زیادی پیدا كردم با بچه های محله یك تیم فوتبال درست كردیم دروازبان ابوالفضل بود و محمد رضا و من دادشم و چند نفر دیگه اعضای تیم بودیم  منم شدم كاپیتان . شاید دو نفر دیگه هم بودنند كه ازم چند سالی بزرگتر بودن ولی بازی من بهتر بود بماند بعد از مدتی آوازه تیممون همه جاپیچید كم كم با تیم های دیگه آشنا شدیم مهاجرین كرد و تیم افاغنه و تیمهای محلهای دیگه تصمیم گرفتیم ی جام جهانی كوچك توی یك زمین خاكی پشت ورزشگاه پوریا ولی  راه بیاندازیم . یادش بخیر  برادران آراز و روزبه از تیم كردها چه بازیكنانی بودن قوی هیكل ودرشت. وقتی دریبل میزدن كی جرات داشت بره سمت اونا بره

 درسته ما اول نشدیم چون  خوب سنمون از اونا كوچیكتر بود و زود اسیب می دیدم ولی خاطره اش هیچ وقت از یادم نرفته .

بعدها آراز و روزبه رو دیدم خیلی  بزرگ شده بودن طور یكه دیگه شاید منم نشاختن .

محمد رضا هم رفت توی تیم استان و خیلی پیشرفت كرد ابوالفضل هم رفت سر كارو بعدش ازدواج كرد.

یادش به خیر

-----------------------------------------------------------------------------------

خاطره ششم :اول شدن توی مسابقه سرود

توی سال های دبستان توی مدرسه احمدیه اسلامی خیابان مولوی درس میخونیدم جدای از درگیریهای داخل حیاط كه با كلاس های دیگه داشتیم وگاهی  با دوستان با كلاس های دیگه كتك كار ی میكردیم توی مدرسه اعلام شد قرار یك گروه  سرود تشكیل بشه منم رفتم و ثبت نام كردم  اقای حیدری  معلم پرورشی من رو خیلی تحویل گرفت چون شاگرد اول مدرسه بودم درسته شیطون بودم ولی خوب درسخون بودم.  سرود مداد رنگی رو برام خوندم و با موزیك تمیرین میكردیم و بعد رفتیم كانوان حر و انجا با اقای سید جواد هاشمی كه الن بازیگر و كارگردان شده اشنا شدیم اونجاهم با كمك ایشون كلی تمریمن كردیم

 توی مسابقات  منطقه ای اول شدیم و توی استان دوم

یادش به خیر روز یكه جایزه امون ر ومیدادن چه حالی داشتیم .

خاطرات

تصمیم گرفتم مجموعه خاطراتم رو البته از بچگی بنویسم

خاطره اول:

سال اول دبستان بودم یك روز دوچرخه28 پسرخاله كه خوب نسبتا بزرگ و بلند هست  رو برداشتم و

سوار شدم چون نمیتونستم روی زینش بشینم روی پا اویزون  شدم جاتون خالی افتادن همون ودستم زیر سیم های چرخ رفتن همون و باعث شد هفته اول مدرسه دستم بشكنه .

هیچ وقت یادم نرفته چون خدا رو شكر تنها باری بود كه دستم شكست.

------------------------------------------

  خاطره دوم  :اولین امپولی كه زدم

یادمه یك روز بد جور ی مریض شده بودم و قرا ربود اولین پنی سیلین رو كه خیلی هم درد داره رو بزنم

با مادرم رفته بودم یك درمانگاه  كه اول ی خانم پرستارمهربون اومد گفت پسرم استینات رو بالا بزن تست كنم  تست رو زد  دیدم عجب درد ی داره و همش  نا له میكردم  تا وقتی كه میخواست  امپول اصلی رو بزنم

بدجوری ترسیده بودم وهمش داد و فریاد میكردم و دست و پا می زدم  وقتی پرستار میخواست  امپول رو بزنه یك لگد محكم زدم به دستش و سوزن امپول شكست و من از روی تخت  بلند شدم فرار كردم  جاتون خالی نزدیك 20 دقیقه من بدوم و مادرم دنبالم  تا تویك كوچه بن بست گیر افتادم دوباره برگشتم درمانگاه  .خانم پرستا ر ی نگاهی بهم كرد وگفت باشه این جوری دوست داری و من رو توی اتاق تزریق گزاشت ور فت جاتون خالی دوتا ادم گردن كلفت اومدن یكی  دستهام روگرفت واون یكی پاهم رو و بعدش ...

عجب دردی داشت  هنوز یادمه .

--------------------------------

خاطره سوم : نجات  از كتك

 سال پنجم دبستان بودم یك معلم بداخلاق و سخت گیر داشتیم كه اگه كسی شیطنت میكرد یا درس نمیخوند كتك بود كه میخورد یك روز  برای آب خوردن از كلاس  اومدم بیرون حیاط بزرگی داشتیم كه كنارش چند تا درخت انار كاشته بودند داشتم اب میخوردم دیدم معلم باعجله از كلاس اومد بیرون حواسش به من نبود اومد تو حیاط و از روی چند تا سنگ توی كلاس رو نگاه كرد و با خودش چیز هایی میگفت بعد رفت شاخه یك درخت رو شكست و داشت می اومد سمت آبخوری كه زود قایم شدم

دیدم شاخه درخت رو زیر آب خیس كرد و هی تكونش میداد و بعدش رفت تو كلاس .از پنجره دیدم چه خبر بود اونجا  اسمها و صدا می كردو بیچاره بچه ها كه كتك میخوردن انگار گفته بود میره بیرون تا ببینه كی شلوغ می كنه

 منم تا آخر كلاس برنگشتم تو كلاس و شانسی از یك كتك حسابی نجات پیدا كردم .

 چون اگه بودم مطئنا من اولین نفری بودكه كتك میخوردم .

------------------------

خاطره چهارم :تمرین ریاضی

تو دبیرستان من و یكی از بچه ها به نام وحید باهم رفیق بودیم و درس میخوندیم یك روز تصمیم گرفتیم دوتا صندلی برداریم وبریم بین درختها ریاضی كار كنیم .

وحید یكم تند مزاج و زود جوش بود و وقتی میخواست بنویسه خودكار رو روی كاغذ می كوبید  شروع كردیم  وسر هر مسئله كلی باهم بحث می كردیم تا رسیدم به یك تمرین . من  بایك  راه حلش كردم وان با یك راه حال دیگه  وحالا بحثم شروع شده بودكه هركدوممون میگفت تو غلط میگی كلی باهم بحث كردیم كمكم كارمون بالا گرفت و به داد وبیداد رسید و وحید از كوره درفت صندلی رو بلند كرد كه بزنه  توی سرم  ومن جا خالی دادم صندلی رو برداشت و دنبالم كرد نزدیك 7-8 دقیقه با صندلی دنبالم می دوید  كه اخرش من فرار كردم .

هروقت دوستان قدیمی رو میبینم از این خاطره یاد میكنن

بعدها  وحید بچه اروم و ساكت ی  و ارومی شد والان برای خودش كسی شده  .

عجب تمرینی كردیم اون روز .یادش بخیر

-------------------------------------

سلام

مطالب شما بسیار زیباست

برای شما ارزوی موفقیت و سربلندی دارم

سلام

من تازه عضوشدم

موضوعاتو دیدم خوشم اومد واقعا

امیدوارم شما موفقباشید

و ما بتونیم با همكاری بیشتر بهم كمك كنیم