یاوران مسم یاوران مسم

من مس مخمور باده السم

شوله نار عشق برچیژه پوسم

خالی ژه خود بیم ، مملوژه دوسِم

ای دوست قبولم کن و جانم بستان             مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو                      آتشم به منم در زن و آنم بستان

من درد تو را ز دست آسان ندهم                                                 دل بر نکنم زدوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم                                                      که آن درد به صد هزار درمان ندهم

به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست      

                عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح        

                تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم ازوست

نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل           

                آنچه در سر سویدای بنی‌آدم ازوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست         

                به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست

زخم خونینم اگر به نشود به باشد    

                خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم ازوست

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد              

                ساقیا باده بده شادی آن کاین غم ازوست

پادشاهی و گدایی بر ما یکسانست  

                که برین در همه را پشت عبادت خم ازوست

سعدیا گر بکند سیل فنا خانه‌ی دل   

                دل قوی دار که بنیاد بقا محکم ازوست

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد/ بیجاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر غم غشق/ اما نه چنین زار که این بار افتاد/

 سودای تو را بهانه می بس باشد / مدهوش تو راترانه می بس باشد/

در کشتن ما چه می زنی تیر جفا/ ما را سر تازیانه می بس باشد/

مرد را دردی اگر باشد خوش است @ درد بی دردی علاجش آتش است

این جهان وان جهان مرا مَطَلَب / کاین دو گُم شد در آن جهان که منم 

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم                  گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونکه من از دست شدم در ره من شیشه منه            ور بنهی پا بنهم هرچه بیابم شکنم