این جهان وان جهان مرا مطلب

کین دو گم شد در آن جهان که منم

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها كن                  ترك من خراب شبگرد مبتلا كن

مائیم و موج سودا شب تا به روز تنها             خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا كن

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد                   ای زرد روی عاشق تو صبر كن وفا كن

خیره كشی ست مارا دارد دلی چو خارا         بكشد كسش نپرسد تدبیر خونبها كن

....

ای دوست قبولم كن و جانم بستان     /     مستم كن و از هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قــــــــــرار گیرد بی تو     /     آتـــش به من انــدر زن و آنم بستان

باز شوق یوسفم دامن گرفت

پیر مارا بوی پیراهن گرفت

دل خلوت خاص دلبر آمد..................

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد ان روزگاران یاد باد

گر چه یاران فارغند ز یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

کامم از تلخ زهر چون زهر گشت

بانگ نوش باده خواران یاد باد

نماز شام غریبان چو گریه اغازم

به مویه های غریبانه قصه پردازم

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به دوستان خود رسان بازم

به یاد یار و دیار انچان بگریم زار

کر جهان ره و رسم سفر بر اندازم

.................... دلم واسه دوستای دانشگاهیم خیلی تنگ شده