در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

من نمیگویم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هیچنشنفتن بس است
روزگارت بادشیرین! شاد باش
دست کم یک شبتو هم فرهاد باش

تنها برای دیدن ای چشم با تو هستم

هستی چراغ راهم این پلك را كه بستم

از بداندیش نیندیشم که یار من تویی

فارغم از دشمنان تا دوستدار من تویی (تقدیم به پدرم)

تا دیده ی دل جانب او دوخته ام

از خلق جهان دیده فرو دوخته ام

زین باده کشان امید احسانم نیست

چشمی چو پیاله بر سبو دوخته ام

دیشب که در حضور تو من بی ریا شدم

دیشب که من دلم شکست و ز کینه رها شدم

دیشب که حس غریبی درون سینه ام

همچون گلی شکفت و ز غمها جدا شدم