السلام علیکِ یا بنت رسول الله، السلام علیکِ یا بنت امیر المؤمنین، السلام علیکِ یا بنت فاطمة و خدیجة، السلام علیکِ یا اخت الحسن و الحسین، یا زینب اشفعی لی فی الجنة فإنّ لکِ عند الله شأناً من الشأن

بارالها! توفیق شناخت این بانو را تا حد امکان به همۀ ما عنایت فرما. بارالها! توفیق پیروی از این بانو و مکتب او را شیرینی این میلاد با سعادت برای ما قرار بده. آمین رب العالمین.

و آخر کلام من در بارۀ او.. زینب! و ما چه میدانیم که زینب کیست؟؟!! تنها چیزی که از او میدانیم آنکه: بانوئی است که به تمام بانوان در طول تاریخ، نه تنها با کلام که با عمل ثابت نمود یک زن می تواند با حفظ حجاب کامل و عفت خود یک معلم و مبلغ نمونه برای همه از مرد و زن باشد و در عین حال همسری مطیع و مادری مهربان و مربی خوبی برای فرزندان.. می تواند ملجأ و پناه هر آن کسی باشد که به او روی می آورد.. می تواند مجاهدی نستوه باشد.. حجاب هرگز مانع حضور فعال زن در جامعه نیست. اما افسوس که مقام زینب سلام الله علیها را نشناختند، همو که تالی تلو معصوم است، همو که علمش لدنّی است، او را نشناختند و به جهل یا به عمد هر زنی را، حتی اگر در شناخت دین و عمل به مقدسات فرسنگ ها راه با زینب سلام الله علیها فاصله دارد، به او تشبیهش کردند و او را دختر او و خواهر او خواندند!!! 

ازدواج دختر بزرگ امیر المؤمنین علیه السلام با عبدالله بن جعفر با این شرط و قرارداد صورت گرفت که: هرگاه حسین علیه السلام به سفری رفت باید که زینب با او باشد و عبدالله (شوهرش) مانع او نشود!! امیر المؤمنین این شرط را برای آن قرار دادند که در سفر کربلا زینب باید همراه اباعبدالله باشد، چرا که ادامه دهندۀ راه حسین زینب است.. بیدار کنندۀ مردم زینب است.. هموست که با خطابه و سخنوری های خود هدف برادر را در این حرکت مقدس به ذوی الالباب و صاحبان عقل و خرد در طول تاریخ نشان دهنده است .. هموست که مظلومیت برادر را به آنانکه دارای احساس و عواطف سالم و دست نخورده هستند می رساند.. هموست که باید حامی امام زمان و برادرزاده اش امام سجاد علیه السلام باشد.. هموست که از اطفال و زنان حرم اباعبدالله نگهداری می کند.. چه کسی غیر از زینبِ شجاع و دلاور، قادر به انجام این همه مأموریت؟! چه کسی غیر از تربیت شدۀ پنج نور مقدس از عهدۀ این مسئولیت بر می آید؟! در آن سفر پر مسئولیت، تنها اوست که امام زمان و برادرزاده اش حضرت سجاد به او می گوید: تو عالمه ای هستی که معلم ندیده ای.... یعنی سخن تو، کردار تو، اعمال تو الهام گرفته از مکتب وحی است!!

چه در آنجا که در گودال قتلگاه بدن برادر را روی دستانت بلند کرده می گوئی: ((اللهم تقبل منا هذا القربان...)) بارالها! این قربانی را از ما بپذیر!! کسی که خود و فرزندان و اصحاب خود را در راه تو و در راه کتاب تو فدا کرد!! و چه آنجا که در میان جمعیت انبوه، هنگام ورود به کوفه سر بر چوبۀ محمل میزنی تا به همگان تعلیم دهی که باید با حسین مواسات کرد، و بگوئی که عمل مواسات اختصاصی به مردان ندارد که زنان نیز باید مواسات نمایند.. تنها انبیاءالله نبودند که قبل از خلقت حسین به خواست خدا با او مواسات کردند، که این را ه ادامه دارد.. چه در آنجا که با اشاره و استفاده از قدرت تکوینی خود سکوت را بر مردم در یک لحظه قرار دادی و سخن گفتی و اشک همه را – حتی کوفیان نمک نشناس را – جاری ساختی.. چه در آنجا که در مجلس ابن زیاد در کوفه و مجلس یزید در شام و در تمام طول مسیر از کربلا تا مدینه با کلامت که همانند سخن های پدر بود.....

تو بودی که در کوفه خطاب به مردم با علم محمدی و شجاعت حیدری و متانت فاطمی و حلم حسنی و رشادت حسینی، با زبان زینبی بیان کردی((.... ای اهل کوفه! ای اهل نیرنگ و افسون! آیا گریه می کنید؟! اشک چشمتان خشک مباد و ناله های شما آرام نگیرد... برای آخرت خود چه بد توشه ای از پیش فرستادید، عذاب خدا را بر خود خریدید و برای همیشه در آن عذاب خواهید بود..... چگونه می خواهید لکۀ ننگی که بر دامان خود گذاشتید را از بین ببرید؟ و حال آنکه جگرگوشۀ رسول خدا و بزرگ جوانان بهشت را با نیرنگ به قتل رساندید!!...همان کسی که در جنگ ها به او پناه می بردید و در ناسازگاری ها و سختی ها مایۀ امید شما بود.... کاری شگفت انجام دادید، آنچنانکه نزدیک است آسمان ها از هم پاشیده شوند و زمین ها از شدت و بزرگی این حادثه (قتل فرزند رسول خدا) بشکافد... آیا تعجب می کنید اگر آسمان در این مصیبت خون ببارد؟!!!.....))

آه.. این بانو کیست که در میلاد او نیز اشک ها جاری می شود!! شاید اشک ریختن در میلاد او نیز سنتی است که جد او قرار داد!!!

وقتی خبر ولادت نوزاد جدید علی و فاطمه سلام الله علیهما به رسول خدا صلی الله علیه و آله رسید، پیامبر به منزل نور دیدۀ خود آمده فرمودند: دخترم! دخترک تازه به دنیا آمده ات را بیاور تا او را ببینم. وقتی نوزاد را در آغوشش قرار دادند، پیامبر گونۀ مبارک خود را به گونۀ نوزاد چسبانیده و با صدای بلند گریه می کرد!! حضرت فاطمه سلام الله علیها پرسید: پدر گریه ات از چیست؟! رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: فاطمه جان! بعد از من و تو، این دختر بلاها و سختی های زیادی را متحمل می شود..... سپس فرمود: کسانی که در اینجا حاضر هستند به غائبان از امت من برسانند: باید که این دخترم (زینب) را قدر دان باشید، و او را احترام کنید، زیرا زینب شبیه به جده اش (مادر بزرگش) خدیجۀ کبری می باشد!!!

آری این فرمایش رسول خداست.. فرمایش کسی است که بنا به گفتۀ قرآن کریم ((و ماینطق عن الهوی، إن هو إلا وحی یوحی)) هر آنچه او می گوید و عمل می کند به فرمان حق تعالی است.

او (پیامبر) قبل از این فرموده بود که خدیجه سلام الله علیها در پیشبرد دین سهم بسزائی داشت. سه نفر بودند که باعث پیشرفت اسلام شدند: ابوطالب، امیرالمؤمنین و خدیجه سلام الله علیهم. و اگر آن سه نفر نبودند اسلام پا نمی گرفت.. و اکنون در مورد نور چشمش زینب می گوید: او را گرامی دارید، چرا که شبیه به خدیجه است!! زینب در صورت و سیرت به جده اش شبیه بود. آنچنانکه خدیجه سلام الله علیها پیامبر و شوهرش را در پیشرفت دین یاری نمود، زینب علیها السلام نیز امام زمان و برادرش را در بقاء دین یاری کرد.

پنجم ماه جمادی الاولی است، از میان کوچه های بنی هاشم در مدینه، از میان خانۀ کوچک و پر از صفای فاطمه سلام الله علیها، صدای طفلی می آید که پیوسته گریه می کند.. نوزادی است تازه به دنیا آمده.. صدای گریه اش قطع نمی شود!! پدر او را در آغوش گرفت ساکت نشد!! مادر او را در بغل گرفت باز آرام نگرفت!! برادر بزرگ او می آید و هرچه سعی می کند او را آرام کند، بی فایده است!!

از چه می گرید؟! او چه می خواهد؟! که را می طلبد؟! بی قراری او از چیست؟! ناگهان برادر دیگر از راه می رسد.. میگوید: او را به من بسپارید.. من او را ساکت خواهم کرد.. او با من آرامش پیدا می کند!! نوزاد را روی دست های به ظاهر كوچکِ برادر قرار می دهند.. چشم نوزاد با نگاه برادر گره می خورد.. برادر لبخندی به او می زند.. نوزاد در این نگاه و با این لبخند حرف ها و سخن هائی را داده و می گیرد.. آرام می شود!! آرامشی که گوئی قبل از این، بی قراری و اضطرابی نبوده!!

این نوزاد کیست و چرا این قدر نا آرامی؟؟!! این برادر چه کسی است و نگاه و لبخندش چه معنائی داشت؟؟!! نوزاد، زینب است، نازدانۀ علی و فاطمه سلام الله علیهم.. و این برادر، حسین علیه السلام می باشد!!

بانو زینب از بدو تولد با گریه و نا آرامی خود به همه ثابت کرد که بدون مولایم حسین آرام نخواهم داشت .. آرامش و سکون من تنها و تنها با وجود حسین تضمین شده است.. زندگی بدون برادر برای من محال است!! و برادر با نگاه و لبخند شیرین خود به او اطمینان داد که برای همیشه در کنار تو خواهم ماند، مگر آنکه مقدرات الهی بین من و تو جدائی بیندازد.. در آن وقت هر دوی ما راضی به رضای خدای عز و جل و تسلیم در برابر امر او خواهیم بود.. او در نگاه پر معنای خود به خواهر گفت: من با تو خواهم بود و اگر به سفر بروم تو نیز با من خواهی بود، حتی اگر سفری پر از خطر و سختی و مشقت باشد!!!