ای امام غریب! ای امامی كه در زمان حیاتت نه تنها كلامت را نشنیدند، بلکه تکیه بر جایگاهت زدند و ادعای خلیفة اللهی کردند و... آخر الأمر هم به شهادتت رساندند.. آنان بیگانه از تو نبودند، خویشی و قرابت با تو داشتند!! اما.. الملک عقیم!!

این زمان نیز در لباس دین، به نام دین، و با استفاده از کلیشه های دینی و نشان دادن عمامه های سیاه که قرابت و نزدیکی با رسول خدا و فرزندان گرامش را نشانگر است.. در کشوری که شما در آن مدفون هستید، بر علیه کلام شما، و بر علیه دین شما قیام کرده اند!! اگر یزید آن زمان در کنار سر مبارک جدتان شطرنج بازی می کرد و جدت را استهزا می نمود و با اشعار کفر آمیز: ((لا خبر جاء و لا وحی نزل)) دین را تکذیب می کرد و حسین بن علی را خارجی معرفی کرده بود (یعنی کسی که بر علیه حکومت اسلامی قیام مسلحانه کرده و باید او را کشت)... اکنون نیز از پیروان یزید و معاویه و همکیشان آنان، به نام رسول الله و دین او، در کنار آرامگاهت نه تنها شطرنج، بازی می کنند بلکه با سیاست معاویه ای هرکس آیات و احادیث ضد شطرنج و هزاران خطای دیگرشان را بیان کند، او را خارجی معرفی می نمایند!!!

ای امام غریب! اگرچه هر روزه هزاران هزار نفر زائر داری، اما چند نفر از آنان زائر عارف هستند؟! عارف به معنای واقعی آن نه معنای اصطلاحی.. عارف یعنی امام را شناختن.. یعنی پی بردن به مقام او.. یعنی او را واجب الاطاعه دانستن.. یعنی فرمانش را پذیرفتن، بر هر آنچه امر می کند و هرآنچه نهی می نماید..

آری همان فرمایش جدتان است ((ما أکثر الضجیج و أقل الحجیج)) چه بسیار صدا و غوغا بپا شده و چه کم هستند حج گزاران!!! پس از رسول خدا همۀ شما غریب بودید.. و اکنون نیز غریب هستید.. و اگر مردم دین را نخواهند غریب خواهید بود تا زمانی که منتقم آل محمد علیهم السلام بیاید و سنت شما را که مطابق با دین و کتاب خداست در دنیا بگستراند.. آن زمان چنان مفهوم واقعی کتاب عوض شده که مردم می گویند: او  (امام زمان) بر مبنای کدام کتاب حکم می کند!!!

                  اللهم عجل لولیک الفرج. اللهم عجل لولیک الفرج. اللهم عجل لولیک الفرج.

5 – فضل بن شاذان می گوید از حضرت شنیدم که فرمود: هنگامی که سر مبارک حسین بن علی علیهما السلام را به شام بردند، یزید لعنة الله علیه دستور داد سر مقدس را در جایی بگذارند و کنار آن سفرۀ غذا گسترد، آنگاه او و یارانش علیهم لعائن الله مشغول خوردن غذا و نوشیدن آبجو شدند!!! بعد از آن سر مقدس را در زیر تخت خود گذاشت و مشغول بازی با شطرنج شده و حسین و پدرش (امیر المؤمنین) را استهزا و مسخره می کرد!!! و هرگاه بر رقیب خود فائق می شد، سه جرعه شراب می نوشید و سپس باقی ماندۀ پیالۀ خود را در کنار طشتی که سر مبارک در آن بود (برای اهانت به امام) می ریخت!!! آنگاه حضرت رضا علیه السلام فرمودند: پس هرکس شیعه و پیرو ما اهل بیت می باشد باید که از نوشیدن آبجو و بازی با شطرنج  دوری کند و هرکس چشمش به آبجو و شطرنج بیفتد اگر حسین را یاد کند و یزید را لعنت نماید، خدای عز وجل گناهانش را بیامرزد، اگرچه به تعداد ستارگان آسمان باشد!!!

4 – ریان بن شبیب گوید روز اول ماه محرمی بر حضرت رضا علیه السلام وارد شدم، حضرت فرمودند: ((....... یابن شبیب! إن المحرم هو الشهر الذی کان أهل الجاهلیة یحرمون فیه الظلم و القتال لحرمته....)) ای پسر شبیب! محرم ماهی است که مردم دورۀ جاهلیت به احترام آن، ظلم و جنگ را حرام کرده بودند ولی این امت احترام آن و احترام پیامبر خود را حفظ نکردند، در این ماه فرزند پیامبر را کشتند، و زنان و اهل بیت او را به اسیری بردند،..... ای پسر شبیب! اگر بر چیزی گریه کننده بودی، باید که بر حسین بن علی بن ابیطالب گریه کنی، زیرا حسین را آنچنانکه گوسفندی را ذبح می کنند او را کشتند!! و از بستگانش هیجده نفر را به همراه او سربریدند که برای آن ها همتایی روی زمین نبود!!! آسمان های هفتگانه و زمین ها بر او گریستند...

3 – أبا صلت می گوید از حضرت شنیدم که فرمود: ((رحم الله عبداً أحیا أمرنا....)) خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده بدارد. عرض کردم: چگونه امر شما را زنده بدارد؟! حضرت فرمودند: علوم ما را فراگیرد و سپس به مردم بیاموزد. زیرا اگر مردم بر گفتار نیک ما آگاهی پیدا کنند حتماً از ما پیروی می کنند.

2 – حسن بن علی وشّا می گوید از حضرت شنیدم که فرمود: ((أقرب مایکون العبد من الله عز وجل و هو ساجد)) نزدیکترین حالت بنده به خدا زمانی است که در سجده باشد.

1 – حسن بن محبوب از حضرت رضا علیه السلام نقل می کند که فرمودند: ((لابدّ من فتنة صمّاء صیلم....)) بناچار فتنه و آشوبی بسیار سخت، سنگین و خونین در پیش است که هر خویشی و دوستی را از بین می برد، و این وقتی واقع خواهد شد که شیعه چهارمین فرزندم را در میان خود نیابد (اشاره به دوران غیبت امام زمان علیه السلام)، اهل آسمان و زمین، و هر ستمدیده و غمین، و هر اندوهگین حسرت بدل مانده (در فراق او) برایش اشک می ریزد. سپس حضرت فرمودند: پدر و مادرم فدای آن کس که همنام جدم (رسول خدا صلی الله علیه و آله) می باشد... چه بسیار زنان و مردان مؤمنی که سرگردان، غمین و اندوهگین همانند تشنگانی که به انتظار آب گوارا می باشند، انتظار وجودش را می برند.. گویی آنان را می بینم که کاملاً مأیوس از دیدار اویند اما بناگاه ندایی شنیده می شود که همه از دور و نزدیک آن صدا را یکسان می شنوند و آن صدا مایۀ رحمت برای مؤمنین و عقوبتی بر کفار خواهد بود..