بار الها! به احترام حضرت فاطمه صلوات الله علیها ما را با ولایت فاطمه آشنا بساز و با ولایت فاطمه از دنیا ببر و در آخرت شفاعت آن بانوی بزرگوار را نصیب ما بفرما، آمین ربّ العالمین

اولین غاصب

پس از شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله دشمنان اهل بیت ـ همان کسانی که در زمان رسول خدا راه نفاق را پیش گرفته بودند اما پیوسته در نشست های شیطانی خود نقشه های شوم و پلیدی را طرح ریزی می کردند تا پس از رحلت پیامبر حکومت را به دست بگیرند و بر مردم ریاست نمایند، و برای همین خاطر پیامبر را به شهادت رساندند تا زودتر به آمال و آرزو های ننگین خود برسند ـ ضربه های خود را به اسلام و مسلمین آغاز نمودند.

پس از شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله با نقشه های از پیش طرح ریزی شده، ابوبکر اولین غاصب خلافت زمام حکومت و ریاست را به دست گرفت، بر منبر پیامبر بالا رفت و بر مسند رسول گرامی و جایگاه او تکیه زد، این حادثۀ تلخ و سیاه در همان روز شهادت رسول خدا و قبل از اینکه بدن شریف حضرت به خاک سپرده شود انجام شد!! در همان روز دوشنبۀ سیاه، بیست و هشتم ماه صفر سال یازدهم هجری..

در همان روز دوشنبه ابوبکر خود را رئیس و حاکم اسلامی و خلیفۀ رسول خدا معرفی کرد!! و حال آنکه به فرمایش حضرت صادق علیه السلام هرگز و حتی برای یک چشم بهم زدن ایمان به خدا ی عز وجل نیاورد و اسلام را با قلب نپذیرفته بود!!! و از کلمات اوست: خوشا به حال کسی که در بدو پذیرش اسلام از دنیا رفت، قبل از اینکه فتنه ها بپا خیزد!!! و حال آنکه خود فتنه ها را بپا کرده بود و ریشۀ ظلم و فساد را او و رفیقش عمر به یاری دیگر یارانشان بین مسلمین برقرار کردند.

اما طولی نکشید که تمام آمال و آرزو هایش از بین رفت و همان کسی که ابوبکر را برای رسیدن به حکومت یاری کرده بود و زمینه را برای غصب خلافت مهیا نموده بود، نقشۀ قتل او را طرح ریزی کرد!! آری عمر برای اینکه خود زودتر بر مردم حکومت نماید ابوبکر را مسموم نموده و به هلاکت رساند.

ابوبکر به هنگام احتضار پیوسته می گفت: ای کاش هرگز به خانۀ فاطمه هجوم نمی کردم... و خود را در میان گودال آتش می دید!! محمد بن ابی بکر رضوان الله تعالی علیه و لعنة الله علی أبیه می گوید: به هنگام احتضار پدرم کنار او بودم، او نمی توانست شهادتین بگوید و می گفت: آن را نمی گویم و نمی توانم بگویم تا وارد آتش و داخل آن تابوت آتشین بشوم، همان تابوتی که با قفلی از آتش بسته شده، آن تابوت آتشین جایگاه من، عمر و ده نفر دیگر می باشد!!!

ابوبکر تمام ننگ دنیا و عذاب ابدی آخرت را برای مدتی بسیار کوتاه انتخاب کرد، مدت غصب خلافت و حکومت او دو سال و چهار ماه بیشتر نبود، او در بیست و دوم ماه جمادی الثانیه سال سیزدهم هجری به هلاکت رسید و اسلام و مسلمین را از خود و از ظلم هایش راحت و آسوده کرد.

چه نیکوست شیعیان و دوستان و محبین رسول خدا و اهل بیت علیهم السلام این روز بزرگ را گرامی داشته، و در این روز خجسته جشن و سرور و شادی بپا نمایند و در مجالس و محافل خود بزرگترین دشمن خدا و اهل بیت (ابوبکر لعنة الله علیه) را به مردم معرفی نمایند و از بدعت ها و ظلم هایش مردم را آگاه سازند.

شفاعت فاطمه محبین را در روز قیامت

در کتاب عوالم به نقل از کتاب مناقب آمده است: روزی صورت رسول خدا صلی الله علیه و آله مانند ماه درخشان می درخشید، اصحاب از حضرت علت را پرسیدند، حضرت فرمودند: از جانب خدای تعالی بشارت آمده که پروردگار برادر و پسر عمویم علی را به همسری فاطمه درآورده، و رضوان خازن بهشت را فرموده تا درخت طوبی را تکان دهد و از آن درخت به تعداد محبین اهل بیتم به ملائکه ای که آن ها را از نور خلق نموده برگ هائی داده، هنگامی که قیامت بپا شود ملائکه محبین را مورد خطاب قرار داده و به هریک از آنان برگه ای داده می شود که بر روی آن برائت از آتش جهنم نوشته شده است.

و در همان کتاب از قول سلمان رضوان الله تعالی علیه آمده است: حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: سوگند به آن کسی که مرا به رسالت مبعوث نمود، و به نبوت برگزید، همانا خدای تعالی آتش جهنم را بر گوشت، پوست، استخوان، و خون فاطمه و اولاد او و شیعیان او حرام نموده است.

همانا از نسل فاطمه کسی است که آتش به فرمان اوست، و خورشید و ماه به فرمان اوست، و ستارگان، و کوه ها، به فرمان او هستند. و جنّیان به فرمان او و در مقابل او شمشیر می کشند، و انبیا به عهد و پیمانی که با خدا [در یاری او بستند] وفا می کنند، و زمین گنج های خود را در اختیار او قرار می دهد، و آسمان برکت خود را برای او نازل می کند. وای بر کسی که در فضل و برتری فاطمه شک نماید، لعنت پروردگار بر کسی که بر او و همسرش غضب نماید و به امامت فرزندانش راضی نباشد.

همانا پروردگار برای فاطمه در روز قیامت جایگاهی قرار می دهد، و همچنین برای شیعیان فاطمه جایگاهی می باشد. به یقین فاطمه را مقام شفاعتی می باشد، شفاعت می نماید و شفاعت او بر خلاف خواستۀ هر مخالفی پذیرفته می شود.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: همانا می بینم فاطمه را که در روز قیامت می آید در حالی که بر شتری از نور سوار است، از سمت راست او هفتاد هزار ملائکه در حرکت هستند و در سمت چپ او هفتاد هزار ملائکه، و در پیشاپیش او هفتاد هزار ملائکه و در پشت سر او هفتاد هزار ملائکه، و زنان مؤمنۀ امت مرا به بهشت راهبری می نماید.

پس هر زنی که نماز های پنجگانۀ خود را بخواند، و ماه رمضان را روزه بدارد، و [در صورت استطاعت] حج بیت الله را انجام دهد، و زکات مال خود را بپردازد، و مطیع شوهر خود باشد، و ولایت علی بن ابی طالب را داشته باشد با شفاعت دخترم وارد بهشت می شود.

چرا فاطمه علیها السلام زهرا نامیده شد؟

ابان بن تغلب می گوید: از حضرت صادق علیه السلام پرسیدم چرا زهرا سلام الله علیها زهرا نامیده شد؟ حضرت فرمودند: زیرا نور رخ فاطمه سه مرتبه در روز برای امیر المؤمنین علیه السلام می تابید: هنگام نماز صبح در وقتی که مردم در بستر های خود بودند، صورت فاطمه چنان می تابید که مردم نور آن را بر روی دیوار خانه هایشان می دیدند، نزد رسول خدا می آمدند و از حضرت علت و منبع این نور را جستجو می کردند، حضرت رسول صلی الله علیه و آله آنان را خبر می داد که این نور از منزل دخترم زهرا می باشد، هنگامی که به منزل حضرت زهرا می آمدند می دیدند او را که در سجادۀ خود به نماز مشغول است و از محراب او نوری سفید از صورت او ساطع و بلند است، آنگاه می فهمیدند که این نور از فاطمه است.

نور دوم در وسط روز بود که خانه های مدینه به نور زرد رنگی روشن می شد، نزد رسول خدا می آمدند و حضرت آنان را به منزل فاطمه می فرستاد، وقتی می آمدند می دیدند که فاطمه سلام الله علیها در محراب خود مشغول عبادت است و نور از محراب نمازش می تابد، و نور سوم در آخر روز و به هنگام غروب آفتاب بود که صورت فاطمه از شکر خدا به وجد و سرور آمده و نوری قرمز رنگ از رخ او می تابید و خانه های مدینه را از آن روشن میکرد و هنگامی که نزد رسول خدا آمده و از او جویا می شدند، حضرت آنان را به منزل فاطمه می فرستاد، هنگامی که نزد او می آمدند می دیدند در محراب عبادت خود نشسته و خدا را تسبیح و تهلیل می کند و نور از صورت او ساطع است، و پیوسته این نور در صورت فاطمه بود تا حسین علیه السلام به دنیا آمد، آنگاه به او منتقل شد و از او به یکایک ما امامان تا روز قیامت، هر یک از ما این نور را از امام قبل به ارث می بریم.

کوثر را با آب کوثر شستشو دادند

هنگامی که فاطمه سلام الله علیها پا به عرصۀ وجود گذاشت چنان نوری از او تابیدن گرفت که تمام خانه های مکه را نورانی کرد و ده حوریه وارد شدند که با هر کدام طشت و ابریقی از بهشت بود و در ابریق ها آب کوثر، آن بانوئی که در مقابل خدیجه نشسته بود فاطمه را گرفته و با آب کوثر شستشو داده و با دو پارچۀ بهشتی که از شیر سفید تر و از مشک و عنبر خوشبو تر بود پیچید.

آنگاه فاطمه سلام الله علیها به سخن آمد و فرمود: " اشهد ان لا اله الا الله، و انّ ابی رسول الله سید الانبیاء، و انّ بعلی سید الاوصیاء، و ولدی سادة الاسباط ... " به یگانگی پروردگار شهادت می دهم، و شهادت می دهم که پدرم بزرگ همۀ پیامبران است، و همانا شوهرم بزرگ همۀ اوصیاء و فرزندانم بزرگ نواده های پیامبران هستند، آنگاه به یکایک بانوان با نام هایشان سلام داد، آن بانوان از خوشنودی تولد فاطمه به وجد آمده بودند و حور العین و اهل آسمان یکدیگر را به میلاد فاطمه علیها السلام بشارت می دادند و نوری در آسمان تابید که قبل از آن ملائکه آن نور را ندیده بودند.

آنگاه آن بانوان به حضرت خدیجه گفتند: ای خدیجه! او را بگیر که او و نسل او طاهر و مطهر و پاکیزه و مبارک هستند، در این هنگام حضرت خدیجه با شادی و سرور فاطمه سلام الله علیها را گرفته و او را شیر داد و حضرت فاطمه در یک روز رشد یکماهه را داشت و در یک ماه رشد یک ساله را!!

فاطمه سلام الله علیها مونس مادر

مرحوم علامۀ مجلسی از کتاب امالی مرحوم صدوق نقل می کند که مفضل رضوان الله تعالی علیه از حضرت صادق علیه السلام چگونگی ولادت حضرت فاطمه سلام الله علیها را سؤال می کند: " فقال: نعم انّ خدیجة علیها السلام لمّا تزوّج بها رسول الله صلی الله علیه و آله هجرتها نسوة مکة فکنّ لا یدخلن علیها و لا یسلّمن علیها و لا یترکن امرأة تدخل علیها، فاستوحشت خدیجة لذلک و کان جزعها و غمّها حذراً علیه صلی الله علیه و آله، فلمّا حملت بفاطمة کانت فاطمة علیها السلام تحدّثها من بطنها و تصبّرها ... "

حضرت صادق علیه السلام فرمودند: هنگامی که حضرت خدیجه به همسری رسول خدا صلی الله علیه و آله درآمد زنان مکه از او دوری گرفته و با او رفت و آمد نمی کردند و حتی به او سلام نمی کردند و نمی گذاشتند خانمی با او تماس بگیرد، وحشت خدیجه را فرا گرفت و غم او از برای رسول خدا بود، هنگامی که به فاطمه باردار شد فاطمه با مادر سخن می گفت و حدیث صبر و استقامت برای او می خواند، اما خدیجه این موضوع را از رسول خدا صلی الله علیه و آله پنهان داشته بود!!

روزی رسول خدا وارد منزل شدند و شنیدند خدیجه با کسی صحبت می کند، فرمودند: ای خدیجه! با چه کسی صحبت می کنی؟! او گفت: جنینی که در شکم دارم با من هم سخن است و مرا مونس می باشد، حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: ای خدیجه! این جبرئیل است که مرا بشارت می دهد و به من می گوید: این فرزند دختر می باشد و دارای نسلی پاک و مبارک خواهد بود، و خدای تبارک و تعالی نسل مرا از او قرار داده و امامت را در نسل او قرار داده و آنان را امامان روی زمین قرار می دهد بعد از آنکه وحی از روی زمین منقطع شود.

پیوسته خدیجه بر این حالت بود تا هنگامۀ زایمان فرار رسید، از پی زنان قریش فرستاد تا برای کمک به نزد او بیایند، آنان گفتند: تو ما را در امر ازدواج سرپیچی نمودی و با محمد یتیم ابوطالب که مال و ثروتی ندارد ازدواج کردی و ما هم اکنون نزد تو نمی آئیم هرچه می خواهی بکن!!

خدیجه سلام الله علیها از این امر در غم و اندوه فرو رفت، در این حال بود که چهار زن گندمگون و قد بلند بر او وارد شدند، از دیدن آنان وحشت کرد، یکی از آن بانوان او را گفت: ای خدیجه! نترس ما از جانب پروردگار برای یاری تو آمده ایم، ما خواهران تو هستیم، من ساره هستم و این آسیه دختر مزاحم دوست و همدم تو در بهشت است، و این یکی مریم دختر عمران است، و دیگری کلثُم خواهر موسی بن عمران می باشد، پروردگار ما را فرستاده است تا کمک و یاور تو در امر زایمان باشیم، آنگاه یکی در سمت راست او، و دیگری در سمت چپ و سومی در مقابل و چهارمی در پشت سر خدیجه نشستند، آنگاه فاطمه پاک و پاکیزه به دنیا آمد.

تسبیح ملائکه برای شیعیان

مرحوم علامۀ مجلسی در کتاب بحار الانوار از قول سلمان محمدی آورده است: در کنار حضرت رسول صلی الله علیه و آله در مسجد نشسته بودم، عباس عموی پیامبر وارد شد و به حضرت عرض کرد: ای رسول خدا! چرا اهل بیت از ما افضل هستند و حال آنکه اصل ما از یک ریشه است؟!

حضرت فرمودند: ای عمو! اکنون برای تو علت برتری اهل بیت را می گویم، همانا پروردگار من و علی را خلق فرمود در وقتی که نه آسمان بود و نه زمین و نه بهشت و نه جهنم و نه لوح و نه قلم.

هنگامی که پرودگار خلقت ما را اراده فرمود، به کلامی تکلم فرمود و آن کلام نوری شد، پس از آن به کلامی دیگر تکلم فرمود و آن روح شد، سپس آن نور و آن روح در هم آغشته شدند و پروردگار من و علی را از آن خلق فرمود، آنگاه از نور وجود من نور عرش را آفرید پس من از عرش اجل و اعظم هستم، و از نور علی آسمان ها را خلق نمود پس علی از آسمان ها اجل و اعظم است، آنگاه از نور حسن نور خورشید را آفرید و از نور حسین نور ماه را و حسن و حسین از خورشید و ماه اجل و اعظم هستند.

پس از آن ملائکه خدا را بر این انوار تنزیه کرده و او را تسبیح و تقدیس می نمودند، آنگاه که پروردگار اراده فرمود که ملائکه را بیازماید ابری از ظلمت و تاریکی بر آنان مسلط فرمود که نمی توانستند جائی را نظاره کنند، در این هنگام به پروردگار عرض کردند: " الهنا و سیدنا! منذ خلقتنا ما رأینا مثل ما نحن فیه، فنسألک بحقّ هذه الأنوار إلا ما کشفت عنّا " ای پروردگار و ای آقای ما! از زمانی که ما را خلق فرمودی چنین ظلمت و تاریکی ندیده بودیم، تو را به این انوار سوگند می دهیم که این ظلمت را از ما بزدائی.

پروردگار فرمود: دعای شما را به اجابت می رسانم، در این هنگام نور فاطمۀ زهرا را خلق فرمود، و آن را همچو قندیلی آویزۀ عرش قرار داد و با نور فاطمه آسمان های هفتگانه و زمین ها روشن شد و به این سبب زهرا نامیده شد.

پس از آن ملائکه خدا را به تسبیح و تقدیش مشغول شدند، و پروردگار فرمود: به عزت و جلالم سوگند ثواب تسبیح شما را تا روز قیامت برای دوستداران این زن (فاطمه) و دوستداران پدر و شوهر و فرزندانش قرار می دهم.