نذرصلوات

رسم بود كه بچه‌ها برای سلامتی و صحت خودشان و سایر مجروهان و بیماران در جبهه، نذر صلوات می‌كردند و صبح‌ها دسته جمعی آیةالكرسی می‌خواندند، هم‌چنین آیه‌ی (امن یجیب...) را.
یكی دیگر از این قبیل نذرها، نذر عزیمت به مشهد مقدس بود، برای رفع مشكلات و شفای عاجل دوستان و عزیزان گرفتار و دردمند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم)   -  صفحه: 232

فیض زیارت

طبق برنامه‌ای كه تدارك دیده شده بود، قرار بود پیكر پاك شهید موسوی را به آمل منتقل و به خانواده‌ی شهید تحویل دهیم تا پس از مراسم احیای شب 21 ماه رمضان فردای آن شب یعنی روز شهادت حضرت امیر همان‌جا پیكر را دفن كنند.
در جریان انتقال پیكر پاك شهدا دوستان با وجودی كه پیكر شهید موسوی را كنار گذاشته بودند تا به آمل بفرستند، اما به طور اشتباه همراه شهدای دیگر، پیكر ایشان را هم به اهواز فرستادند، تا همراه شهدای دیگر از شلمچه به طرف مشهد تشییع شود.
همان زمان، مادر شهید تماس می‌گیرد و اصرار می‌كند پیكر شهید را به آمل بفرستید، چون آن‌طور كه ایشان گفته بود در آمل، خانواده‌ی شهید برنامه‌ریزی كرده بودند و مهمان دعوت كرده بودند.
دوستان تلفن زدند و مرا در جریان گذاشتند. من گفتم: «خب! اگر خانواده‌ی شهید اصرار دارند، چاره‌ای نیست، پیكر را سریع با هواپیما به تهران و از آن‌جا به آمل بفرستید، اما برای خودم این پرسش پیش آمد كه شهید چه‌طور حاضر شده دوستانش را ترك كند و فیض زیارت حرم ثامن‌الائمه (ع) را از دست بدهد؟ چون كاملاً معتقدم ما كاره‌ای نیستیم. همه‌ی كارها دست شهداست».
این گذشت، تا این‌كه شب 23 رمضان، از بچه‌ها پرسیدم بالاخره پیكر شهید موسوی را به آمل فرستادید؟ گفتند نه. پرسیدم چرا؟ گفتند ما مقدمات انتقال پیكر شهید را به آمل آماده می‌كردیم و در آستانه‌ی فرستاندن آن بودیم كه تلفن زنگ زد. مادر شهید پشت خط بود و گفت: دیشب خوابی دیدم. البته به طور كامل، خواب را تعریف نكرد. براساس آن باید بچه‌ی من ابتدا به مشهد برود، زیارت بكند، بعد بیاید ما پیكر را تحویل بگیریم، اتفاقاً پیكر شهید سیدعلی موسوی از پیكرهایی بود كه دو بار، دور ضریح نورانی آقا علی‌بن‌موسی الرضا (ع) طواف داده شد؟!».

منبع :كتاب كرامات شهدا   -  صفحه: 35

راوی : سردار باقرزاده

 

عیدی صاحب الزمان(عج)

«امروز هم شهدا خودشان را نشان ندادند» این جمله‌ی تأسف‌بار بر و بچه‌های تفحص لشگر 14 امام حسین (ع) بود كه در غروب آخرین روز از جست و جوی طاقت فرسا و بی‌نتیجه‌ی خود، با صد اندوه بر زبان می‌آوردند.
آنان امیدوار بودند كه پس از یك هفته تلاش، آقا، امروز دیگر حتماً به آن‌ها عیدی می‌دهد. چرا كه عید شعبان بود و روز ولادت آقا، اما دریغ و حیف، باز هم دست خالی.
در میان این جمع غم‌زده، بیش از همه چهره‌ی خسته و خاك آلود علی‌رضا به چشم می‌آمد. هم او كه با هزار اصرار توانسته بود اجازه‌ی تفحص محدود یك هفته‌ای را در منطقه‌ی عملیاتی محرم بگیرد.
قرارگاه با او مخالفت می‌كرد چون اعتقاد بر این بود كه در منطقه‌ی مد نظر علی‌رضا (منطقه‌ی شرهانی) شهیدی بر جای نمانده، اما او دست‌بردار نبود و آن‌قدر پافشاری كرد تا توانست جواز كار را بگیرد،‌ جوازی كه به او فقط یك هفته اجازه‌ی تفحص می‌داد و امروز آخرین روز آن بود. یك هفته تلاش و جست‌وجو، شكافتن و جابه‌جا كردن خروارها خاك هیچ نتیجه‌ای عاید نكرده بود.
علی‌رضا سر را میان دو دست خود گرفت، آرنج‌ها را بر زانوان خود تكیه داد و با نگاهی حسرت‌بار به دشت مملو از لاله و شقایق منطقه شرهانی چشم دوخته بود.
آفتاب در حال غروب كردن است.
مطابق رسم معمول اهل تفحص، در پایان هر عملیات بچه‌ها یك یادگاری از منطقه‌ی تفحص شده برای خود برمی‌دارند.
یكی پوكه،‌ یكی فشنگ، یكی خشاب، یكی.. اما علی‌رضا فقط به دشت خیره شده،‌ چشمه‌ی چشمان او خاك‌های پهن دشت صورتش را شسته بود.
كم‌كم او نیز خود را آماده می‌كرد تا مانند دیگران بپذیرد كه در این دشت قامت هیچ سروی نیارامیده است. با خود گفت این بار به جای یادگاری‌های مرسوم گلی را برمی‌دارم. در فاصله چند متری شقایقی را نشان كرد به نظر می‌رسد كه با دیگر هم‌جنسان خود تفاوتی آشكار دارد. خوشرنگ‌تر و زیباتر، باشكوه‌تر است و سرفراز‌تر، بلند شد نزدیك رفت هنگامی كه قصد چیدن آن را كرد، حالت خاصی به او دست داد منصرف شد و تصمیم گرفت این گل زیبا را با ریشه درآورد و در ظرفی بگذارد و با خود ببرد. آهسته آهسته خاك‌ها را كنار زد هرچه پایین‌تر رفت تپش قلبش شدید‌تر شد كم‌كم به ریشه رسید خواست كه ریشه را با خاك بیشتری درآورد اما نتوانست. دستانش به جسم سختی خود گویا سنگ بود اما نه سر انگشتانش به او گفتند كه جنس این جسم آشناست.
او این جنس را بارها و بارها لمس كرده،‌ مطمئن نبود، باقیمانده خاك‌ها را كنار زد به ناگه جمجمه‌ای در پیش چشمش آشكار گردید، خدایا چه می‌بینم.....
شقایق از وسط پیشانی شهیدی از خاك سر بیرون آورده، چشمان خود را لمس كرد تا مطمئن شود كه خواب نمی‌بیند.
هفت روز تلاش پیگیر و طاقت‌فرسای او و بچه‌ها نتیجه داده بود، فریاد برآورد یا حسین (ع)، یا زهرا (س)، یا حسین (ع)، همه جمع شدند پلاك را برداشتند مشخصات پلاك نشان از رزمندگان ما داشت. علی‌رضا از خود بیخود شده بود آن‌ها عیدی‌شان را از آقا گرفتند.
پلاك شهید به مركز برده شد و نام او استعلام گردید صاحب پلاك شهیدی بود بزرگوار از لشگر 14 امام حسین (ع) شهید مهدی منتظرالقائم!

منبع :كتاب كرامات شهدا   -  صفحه: 95

راوی : سید عباس دانش گر