مرانجان دلم را که این مرغ وحشی

ز بامی که برخاست مشکل نشیند

 

  آ 

 

صبح است

سلام

به همین سادگی سلام

رو به زیبا ترین طلوعها ایستاده ام شاید باران ببارد

تصویری ناب در خاطراتم

حسرت هایت را ندیده عبور میكنم

باران ببار

گناهانم را بشوی

همچو زیبایی بوی یاس صبح

سپیدی انگاره هایت را نقش جان میزنم

بازی با كلمات در مقابل خواهرم چه شیرین است

به شیرینی طعم نگاهش

ناب

نابترین

نابترینها را خواهم سرود در اوج پاكی

میخوانم

كوچك كوچك

كم كم

ناز ناز

سكوتم را وقار بخشیدی با نگاهت

رنگین كمان را صدا زدم

باران هم خواهد آمد

گلها به وجد آمده اند

قدم مینهد امشب به خیال باورم

همین جا میبرم به اوج احساسم                    تو را

ببار باران

ابرها در پیچ جاده ها مه وار ایستاده اند

صدای زیبای كوه

نمناك

 درختان كنار جاده مینوازند باد را در چنگهایشان

كاج سوزنی تو هم بنواز

خواهرم را احساس خواهم كرد

زیبا ترین اشعارم تقدیم تو باد

(هیوا)

 

م

شـاید این صفحه همان پنجرهء رویایی است ...
كه من از شیشهء شفاف لغات ...
!!روی زیبای تو را می بینم ...



ص

میابم از خود حسرتی باز از فراق کیست این

آماده ی صد گریه ام از اشتیاق کیست این

 

   ش  

 

گرچه آلوده ی دنیای فریبم اما
 سینه ای پاک به پهنای صداقت دارم ،
 دل من عاطفه را می فهمد ،
 با کسی سبزتر از عشق رفاقت دارم ....

م

دلم اینجا تنگ است دلم اینجا سرد است
فصلها بی معنی آسمان بی رنگ است

 

  گ 

 

هنوز از درد بیماری كه نالی!               خیالت میرسد فاسد كناری

زاهلش گر كه پرسی دار و دارو           به طبع عاشقی هرگز ننالو

ضمیرت كشته ای هنگام هر كاشت     سراغم هم گرفتی وقت برداشت

دوای درد تو تنها كه این است               توكل بر خدای نازنین است

(هیوا)

د

ضمیرم را ز معنی بهره ور کن

خیال فاسد از طبعم به در کن

 

  ه 

 

پیاله در خم هفتم سکوت بی صدا دارد        دلیل عقل و میسوری به بامش انتها دارد

نگون بنگر به روی ماه ،مه می نوش جان افزا
                                                                برون از شعر این هیوا نگر دلها که خون دارد

من و مست خیالی شاد      شکسته بال و پر ، دل شاد!

به روی مه نگار تو                          سکوتی در خفا دارد

(هیوا)
ض

لاله و گل آسمانی مجلسی آراستند

روی و موی مجلس آرای توام آمد به یاد

پ

مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد
تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد






ل

شتاب کن کاغذ
مدادها آمده اند
همه رنگی
رنگی رنگی،
کمی سکوت لازم دارم طبیعت
بلبلها نظاره کنید
فرشتگان کنارم
پر نزنید شاپرکها
قوی سپید کنار برکه چنگ نوازی مکن
قورباغه نخوان
میخواهم نقاشی بکشم
حصارها امروز استراحت کنید
حتی شما حصار رنگها
میخواهم عریض کنم رنگ شهری کوچک را از نفر قبلی
تلمیح نیست
استعاره هم ندارد
مسکن هم نمیخواهم
رنگها رنگ بازی میکنند تالار را
حتی صدای کفشهای پاشنه بلند خاموش
از شهوات هم خالی
حس حسادت سفری بی بازگشت
قایقی هم به آب نیندازید چینی ندارم
چینی بند هم نمیخواهم
میخواهم همه غافل گیر شوید در این سکوت محض
فریاد میزنم از پاکترین تار حنجره ام
خدایا دوستت دارم
(هیوا)
م

ز باغهای روبرو بوی فرشته می رسد

خوشا دمی که بگذرم از این حصار رنگها

 

  ش 

 

وصال رخ گل چهره
لالا گل شب بو هزارو یک شب آهو
لالالالا گل پونه عزیز من یه دردونه
لالالالا گل چایی برای من تو یک ماهی
لالالالا گل حسرت
عزیزم رفته بی صحبت
لالالالا گل دشتی هزاران شهرو برگشتی
لالالالا گل پنبه بشینه بر  لبت خنده
لالالالا گلم آیی سراغ دست داداشی
لالالالا نگاه من
سکوت التماس من
لالالالاگلم رازم
تویی یک خواهر نازم
لالالالا گلای دور
که این هیوا شده رنجور
(هیوا)
ز

با من به زبان حال می گفت سبو

من چو تو بدم تو نیز چون من باشی

 

  و