دردم از یار است و درمان نیز هم

دل فدای او شد و جان نیز هم

 

 

یا رب اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت گذری بر سر فرهاد کند

منم ای نگار و چشمی که در انتظار رویت

همه شب نخفت مسکین و بخفت مرغ و ماهی

ما چون دو درچه روبروی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم

هنوز تنها بر بامی بلند
 صبحگاهی زیبا روبه آفتاب
نسیم سرد بر گونه هایم
میبویم عطری دل انگیز را
میسرایم از ترانه های پیشین
مینویسم در ورای طلوع
از دورها سکوتی دارم از هجوم شعرهایم
کلمات آرام
آرام ببارید بر احساسم
جای بی نهایت دارم شمارا
میترسم کم بیایید در شمارگان واژگان احساسم
میخواهم توصیف کنم خواهرم را
میرقصد طراوت صبحگاه بر گلبرگ صداقت
خاطراتم همین چند روز را تبسم خواهند زد
 شاید خواهرم
شاید
قدم رنجه کند از دور نگاهی در افق
بر بلندای قامت برادرش شاید
همین تصور برایم کافیست
میبویم از دور عطر ها را
اما مینوازد مشامم را
عطر خواهرم
آرامم
آرام
خواهرم
(هیوا)

تو را من دوست دارم از ته دل عاشقانه
برای شعرهایم تو را کردم بهانه

تو را کردم بهانه ای تمام آرزوهایم
در این شب های تاریکم تویی تنها ستاره

دل من سکوت مشکن              به دلیل راز داری
ولع و حرص میندیش                که تو خود هزار داری

دل من سکوت اشکم              شده هر طرف روانه
به دلیل آشنایی                      شده از نگه ترانه

دل و دلبر است اکنون              به شمیم عطر تالار
نه شقایقی شکفته                نه صدای نی به تالار

ز خیال شعر هیوا                    که برون نشد حکایت
ز خیال ابر و باران                     به چمن کند شکایت
(هیوا)

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن
نه همه تنور سوز دل شهریار دارد

دی بی من و امروز چو دی بی من و تو

فردا به چه حجتم به داور خوانند

 

یک نفس خاطر ناب        گلرخی از همه خواب
سوی یک مسئله رام   از بهارو گل جام
بلبلان گشته سکوت       یک دم از خاطره سود
شعر هیوا که پدید          حاصل ، ناب چشید
(هیوا)

همه عیب خلق دیدن نه مروت است و مردی

نظری به خویشتن کن که همه گناه داری

 

 

برو این دام بر مرغی دگر نه

که عنقا را بلند است آشیانه

اگر چه صبر من از روی دوست ممکن نیست

همی کنم به ضرورت چو صبر ماهی از آب

 

از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیار مرا بشنو
آه ای خدای قادر بی همتا

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

کاین چنین رفته ست در عهد ازل تقدیر ما