دیوی سپید از آسمان صد پاره تن ، ابری دمان

چون آژدها در پیچ و خم آمد پدید از بیکران

پر کرده آبی پهنه را بر دشتها چنبر زنان

از زیر می شد بر زبر صورت به صورت هر زمان

مادر بت ها بت نفس شماست

زان که آن بت مار این بت اژدهاست

خم زلف تو دام كفر و دین است

ز كارستان او یك شمه این است

مشو حافظ ز كید زلفش ایمن

كه دل برد و كنون دربند دین است

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم

در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما

در کارگه کوزهگران کوزه شویم

                                 یاقوت نهم نام لب لعل تو یا قوت

        قربان وفاتم به وفاتم گذری کن

                                تا بوت مگر بشنوم از رخنه ی تابوت

دوباره شعله ورشده وجودشمع نیمه جان

بساز این خراب را به چشم نیمه باز من