دیگر هرگز دیر نمی شود

زمان همیشه منتظر من است

نه پیش می رود نه پس

عقربك خراب ساعت دیواری

باز تنهاترینم
باز با لاله سرخ لگد مال محبت در انتهای باور هستی تنهاترینم
باز در انتهای بن بست باورها در امتداد عطر یاس در این بیگانه بازار جدایی زیر شلاق نا ملایم طبیعت ارام میسوزم
باز میمانم و می دانم نمی مانم....در غبار شبه الود بودن ها میتازم و نه اما...رسیدن را نمیدانم
نمی گویم که باور را نمی بینم نخواهم گفت که فریاد طبیعت را نمی فهمم نباشد وقت من اکنون میدانم! نمی دانم چه می دانم
مرا اکنون طبیعت می کند مدفون نگاهم را نمی بیند؟فغانم را نمی فهمد؟سکوتم را نمی خواند؟
مرا در قرن زندان شقایق ها چه کار اید!!!؟
(بن بست باور سروده تابستان 82)

و تنهایی  اخرین پناه ما بود...
تنهایی گریز از سایه غریبانه مردمکان گم کرده اصالتی است که رسیدن بر در هیچستان تنها مقصد شان بود.وشاید تنها اشنا با من همین تنهاییست که هرگز رنگی نباخت و اصالتی گم نکرد.اری سخن از تنهایی سخن از سکوتیست که از بلندترین فریادهای سرزمین غریبی تا انتهای هفت اسمان,هیچ هم صدایی نمی یابد اری تنهایی تنها اشنای غریبه هاست غریبانی که با تظاهر اشنا نشدند.

...

بی تو خسته ام

بی تو مرده ام

بی تو روزها سكون سرد

چقدر بی توام هنوز !...

...