زاهدی همه ی عمر برای رسیدن به کمال مبارزه کرده بود.  او هر چه داشت به فقرا بخشیده و همه ساعات عمرش را تا زمان مرگ در بیابانی به دعا و نیایش مشغول بود. پس از مرگش به بهشت رفت. به دروازه ها کوبید. صدایی امد" چه کس انجاست؟"

مرتاض پاسخ داد"منم" صدا گفت" در اینجا برای دو نفر جا نداریم.برو"

مرتاض به زمین باز گشت. دوباره مبارزه از سر گرفت. فقر، نیایش، گریه، لابه و ساعات ناامیدی تا دگر بار برادر مرگ به ملاقاتش امد.

یک بار دیگر دروازه های بهشت را کوبید. همان صدا گفت" چه کسی آنجاست؟"

_"من"

"در اینجا برای دو نفر جا نداریم، برو"

برای سومین بار به زمین برگشت. مبارزه را از سر گرفت. برای رستگاری جنگید. سر سخت تر. بسیار سر سخت تر.پیرمردی شد صد ساله. مرد. و او دوباره دروازه ها را کوبیدن گرفت.

صدا امد

"انجا کیست؟"

"تو ، خدایا تو!"

و بی درنگ دروازه ها ی بهشت گشوده گردید. و او وارد گشت

جوینده را حق

سه گونه روان ، سه گونه نیایش:
خداوندگارا كمانی در دستان توام، مرا می‌كش، مهل تا بپوسم
خداوندگارا، چندانم مكش اما، كه بشكنم
خداوندگارا، چندان بكش تا بشكنم،  باری چه باك از شكستنم
                                     نیكوس كازانتزاكیس.....گزارش به خاك یونان

..............................................

.................................کزارش به خاک یونان