نلی جان تاپیک پیشنهادی شما تایید شد...میتونید فعالیت خودتون رو آغاز کنید باز هم ممنون از همکاریتون

آرمیتا عزیز محبت کنید پیام های ارسالی رو فقط در تاپیک مربوطه ثبت کنید...ممنون

سبز باشید

نلی عزیز

شما زحمت بكش و تاپیك رو باز بكن تا بتونیم از زمان باقی مونده استفاده مفید ببیرم .

این آرمیتا هم مطلبش رو اونجا كپی كنه .

سلام به همگی

محسن عزیز من با پیشنهادت موافقم . ضمنآ در مورد تستی كه در سایت گذاشته بودی، عالی بود  فقط من نتونستم مطلبی بابت تشكر بذارم .

----------------------------

آرمیتا عزیز ممنون از بابت مطلب بسیار كاملی كه گذاشتی ولی خانومی كمی تامل می كردی و اونو توی تاپیك میذاشتی .

---------------------------

تشكر از همگی ، باز بر می گردم .

شاد باشید

اگر پریدن از روی آتش رسم مشترك این شب باشد، كه هنوز به شكل گسترده و در تمام نقاط ایران اعمال می شود، رسومی همانند قاشق زنی و فالگوش، به گستردگی جهیدن از روی  آتش نیست.

به علاوه ترقه بازی نیز می تواند میان تمام ایرانیان مشترك باشد. سوری از نظر معنا و مفهوم با سرخی و گرما هم معنی است. به عبارت دیگر در این روز باید پوسته سرد زمستان را شكافت و از آن بیرون آمد. این نوید پایان خواب زمستانی و شروع فصل طرب، فعالیت و كشت و زرع است. شبی كه در فردای آن زمستان رخت برمی بندد.

این پیامی است كه زبانه های گرم آتش در شامگاه چهارشنبه  به ایرانیان می دهد.در گیلان خاكستری مانده از آتش به ساحل برده شده و در آب تقدیم چهارشنبه خاتون می گردد، در بعضی مناطق نیز فردی از اعضای خانه خاكستر را به كنار دیواری می ریزد و در مراجعت به خانه می گوید كه: «از عروسی می آید و تندرستی را با خود به ارمغان آورده است.

در این شب گردهم می آیند و بیدار می مانند. با خوردن آجیل مشكل گشا، خود را در برابر چشم زخم و چشم بد بیمه می كنند و دختران نیت گشایش بخت را دارند.»۱ پایكوبی تا ساعت ها از شب در كوچه و برزن، شهر و روستا و همه نقاط ایران بارز ترین نماد سور آخرین سه شنبه شب سال و فردای آن روز است.

با آتش بازی و ترقه زدن و شادی، ملال و خستگی سال كهنه از تن بیرون می رود و برای ورود به سال نو، طراوت جایگزین آن می شود.

روایت شده است كه براساس یك سنت دیرینه تا آخرین چهارشنبه سال، خانه تكانی ها كاملاً به اتمام رسیده و كلیه لوازم كهنه كه كاربردی ندارند را دور ریخته یا می شكنند و اثاثیه نو را به جای آن قرار می دهند. به طور كلی اگرچه تاریخچه اولیه و زمان آغاز این جشن بزرگ به طور دقیق مشخص نیست، اما بدون شك باید ریشه در اسطوره ها و پیدایش آتش و ورود آن به زندگی اقوام آریایی داشته باشد.

رسوم چهارشنبه سوری

یك رشته اعمال شعف انگیز از دوران كهن تاكنون در شبی كه فردای آن منتهی به آخرین چهارشنبه سال است، اجرا می شود.

افروختن آتش

مشهورترین نماد چهارشنبه سوری است كه در آن تمامی اقشار و اجتماع، اعم از پادشاه و رعیت پشته ای از هیزم یا هر وسیله قابل احتراق را در نقاط مختلف شهر، روستا و محلات گردآورده آتش می زدند.

قاشق زنی

دختران دم بخت كاسه ای و قاشقی به دست می گرفتند و همراه كودكان و نوجوانان چادر به سر می كردند و به در منازل همسایگان می رفتند و از آنان هدیه یا آجیل درخواست می كردند.

این گروه هفت نفره از دختران چادرهایشان را عوض می كردند تا شناخته نشوند و معمولاً خوراكی های شفا بخش می خواستند یا به در هفت مغازه می رفتند.

اگر صاحب مغازه چیزی برای دادن نداشت در پاسخ می گفت: «آنچه از دیگران گرفته ایم نمی دهیم... اگر پول دریافت می كردند با آن لوازم آش شله  قلمكار خریده می شد و آش تهیه شده را به بیمار می خوراندند.

نقاره زدن

این رسم بیشتر در مشهد مقدس رایج بود اما در تهران نیز نواختن نقاره گزارش شده است. عضد الدوله دیلمی آن را مرسوم كرده و فرمان داد هر چهارشنبه پایان سال در طلوع و غروب آفتاب، هنگام نماز، كرنا، دهل و شیپور بزنند.

عبور از زیر توپ مروارید: این رسم در تهران رایج بوده كه در زمان شاه عباس صفوی توپ هایی از پرتغالی ها به غنیمت گرفته شده بود. زنان از زیر این توپ عبور می كردند یا دور آن جمع می شدند و معتقد بودند كه این امر موجب گشایش بخت آنان می شود.

نمك دادن: در شیراز مردم سبدی محتوی بسته های نمك روی سر می گذارند و در كوچه های شهر می گردند و به هر رهگذری كه برخورد كردند یك مشت نمك می دهند و در قبال آن پول می گیرند... و فردای آن روز چهارشنبه، آش می پزند و برای دوستان خود می فرستد.

آتش زدن پارچه و خرید اسپند: در اصفهان مردم پارچه های آبی رنگی را آتش زده و از روی آن می جهند و شعر معروف چهارشنبه را زمزمه می كنند. همچنین پس از عبور از مقابل هفت فروشگاه عطاری، نهایتاً از یكی اسپند خریده و در خانه آن را با بخور به نشانه تركیدن چشم حسود و بدخواه، دود می كنند.

رفتن به مناطق متروك و غارها

این رسم در لنجان اصفهان رایج بود كه زنان برای بچه دار شدن و كامروایی به محله خلوت پیراحمدی می رفتند و آش سبزی بر آتش می گذاردند و می خوردند و به تهیدستان می دادند. گروهی از زنان هم به كوه بشاگرد (بژگرد) و حتی به گورستان تخت فولاد می رفتند و در حالی كه لباس های نو پوشیده بودند، آرزوی بچه دار شدن می كردند.

شكستن كوزه و تخم مرغ

داستانی است كه نقل می كند روزی كوزه گران شكایت كردند كه كسی كوزه نمی خرد حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها دستور داد در چهارشنبه آخر آن سال تمام كاسه و كوزه های كهنه را بشكنند و به جای آن كوزه نو خریداری كنند و از آن به بعد كوزه شكستن رایج شد.

اگر كسی كوزه نمی شكست و كوزه كهنه دوساله را در خانه نگه می داشت او نزد مردم فردی خسیس و منفور جلوه می كرد.۲به هر حال مسلماً رسوم این جشن بسیار بیشتر از موارد فوق است و در هر محله و منطقه طبق رسوم آن به شكل گوناگون برگزار می شود.

این رمز بقا و همبستگی ملی ایرانیان را نشان می دهد. جشن ها و آیین های میهنی و دینی در واقع حلقه اتصال فردفرد و اقوام آریایی ایرانی در طول دوران تاریخ شان بوده است.

جشن چهارشنبه سوری با این وصف می تواند در كنار جشن آذرگان و سده، «جشن آتش» باشد به علاوه چهارشنبه سوری خبری خوشایند با خود دارد و آن حلول عید نوروز است، مسئله ای كه به جرات می توان گفت بیشترین نشاط را در میان ایرانیان ایجاد می كرده و امروز هم می كند.

از این رو، ژوزف كنت دوگوبینو۳ مستشرق فرانسوی می گوید: «من هیچ گاه نتوانستم رمز بقای كهن ایرانیان را با وجود هزاران رویداد هولناك و ویرانگر تاریخی كه بر آنان گذشته و هر كدام به تنهایی برای نابودی كامل سرزمینی كافی است، كشف كنم.»۴ به همین علت هر گونه تلاشی جهت امحای این جشن ها ناكام مانده است.

فال گوش: شخصی در سر كوچه، خیابان یا محل گذر می ایستاد و كلید را زیر پایش پنهان می كرد و همزمان نیتی را در دل می گذراند و گوش هایش را تیز كرده و گوش به زنگ بود.

اولین كلماتی را كه از گفت وگوی رهگذران می شنید با نیت خود مطابقت می كرد و پاسخ خودش را دریافت می كرد. معمولاً آرزو می كردند كه سال جدید را با سعادت و بهروزی سپری كنند یا هر نیتی كه در راستای عقاید فرد مورد نظر بود.

خرید چهارشنبه

این مورد بستگی به فرهنگ و عقاید مناطق ایران، فرق داشت اما معمولاً جارو و اسپند خریداری می شد. جارو برای گردگیری و نظافت و اسپند برای دود كردن دفع پلیدی ها و استقبال از ارواح درگذشتگان كه بنابر عقاید ایرانیان كهن در این ایام برای سركشی به زمین می آمدند.

رسمی هم در چهارشنبه بسیار معمول بود و آن شكستن لوازم كهنه خانه مانند كوزه به نشانه دفع بلا كه البته امروزه در شهرهای شمال خراسان اجرا می شود.

سرودی هم كه هنگام پریدن از روی آتش خوانده می شد، عمده ترین ورد عامیانه مردم بوده است: زردی من از تو/ سرخی تو از من.در واقع مردم با این شعر فولكلور، آرزوی خوشبختی و تندرستی و بهزیستی برای یكدیگر می كردند و به واسطه آن زردی، افسردگی و ضعف یك سال زندگی را دفع و به جای آن گرمی و سرخی آتش را جایگزین می ساختند.

آنها وقتی كه از روی شعله های افروخته آتش عبور می كردند احساس غریب نیاكانشان را حس می كردند. احساسی كه به آنها می گفت: تلخی ها می گذرد و روزگار خوش می رسد

 این مطلبم جالب بود:

در روزگار ساسانی واژه سوری فارسی در پهلوی به گونه سوریک که هفت است چون سور به معنی سرخ و ایک که پسوند صفت می باشد به معنی سرخ و رنگ سرخ چنانچه گل سوری به معنی گل سرخ است و به این جشن از آن رو گفته اند که آخشیج اصلی آیین آن افروختن آتش سرخ بوده است. بسیاری از آیین ها که اکنون در پایان سال و شب چهارشنبه سوری به جای مانده کنایه و سمبول هایی است از پیشکش ها برای نذر و فدیه به ارواح وبه فروهرهاست. شب آدینه آخر سال یا چهارشنبه سوری و یا واپسین شب سال به زیارت گورستان و مردگان رفتن ونذری برای مردگان دادن و آیین آتش افروختن در بامها در میان زرتشتیان و دیگر مردم شهر ها و روستاها برای راهنمایی فروهر ها و پیشکش آجیل مشکل گشا که همان لرک یا هفت مغز زرتشتیان است و آیین فال کوزه و کجاوه بازی و شال اندازی میان مردم به ویژه آذربایجانیها همه و همه جای پای روشن در رسم های ایرانیان کهن دارد یکی از جشنهایی که هند و ایرانی و هندو اروپایی گرامی می داشتند جشن آتش بود منظور از جشنهای آتش جشنهایی است که با افروختن آتش برای سور و سورور و شادمانی آغاز و آشکار می شد. در میانه سده چهارم هجری از این جشن و چگونگی برپایی و هنگام آن به وسیله ابو جعفر نرشخی تاریخنگار سده سوم در دست است . برابر این آگاهی در زمان منصور پسر نوح از شاهان سامانی میانه سده چهارم این جشن برقرار بوده و به نام جشن سوری نامیده می شده آتش در دید ایرانیان پدیده روشنی و پاکی و شادابی و سازندگی و زندگی و تندرستی و در پایان پدیده خداوند است . بیماریها و زشتی ها و بدیها و همه گرفتاریها در پهنه تاریکی جای دارد از همین روست که اهریمن پدیده تاریکی و زشتی و یا تیرگی است . پس افروختن آتش راه روشنی شناخت در دل و روح است که نشانه اهریمنی و نحسی و نا مبارکی را از میان می برد از این رو جشن سوری پایان سال را به شب واپسین چهارشنبه سال جابجا کردند تا با پدید آمدن سال نو خوش و خرم و شادکام گردند. بنا به گفته شادروان پور داود در جشن چهارشنبه سوری پریدن از روی شعله آتش و نا سزایی چون سرخی تو از من و زردی من از تو گفتن از روزگارانی است که دیگر ایرانیان مانند نیاکان خود آتش را فروغ ایزدی نمی دانستند آنچنانکه در آتش افروزی جشن سده که به گفته برخی از پیشینیان پرندگان و چارپایان را به قیر و نفت اندوده و آتش می زدند از کارهایروزگاران پس از اسلام است .

موضوع خوبیه

چهار شنبه سوری یه جشن تاریخیه اگه کسی از تاریخچه ی اون می دونه، تو این موضوع بگه تا بقیه هم بدونن 

درود

چرا موضوع جدید جشن سوری (چهار شنبه سوری ) نباشه . پیشنهادم اینه .

امسال چهارشنبه سوری رو چطور برگذار كنیم قشنگتره؟

پیشنهادهای جالبی داده خواهد شد كه بتونیم این جشن رو بدون شلوغ بازی و ترقه و این جور وسایل مخرب جشن بگیریم.

با سپاس نلی

با تشكر از دوستان عزیزم كه به تاپیك من رای دادید .

با اجازتون در روز سپندارمذگان ، تاپیك رو باز می كنم . امیدوارم كه مفید باشه .

شاد باشید