یكی به شكل خود من همیشه دنبال منه

از همه جای همه جا اسم منو داد میزنه

من اینجا توی غربت تو تو وطن اسیری                      باز خوبه نه تو غربت توی وطن میمیری

قصه ی دلتنگیت را خوب من بگذار و بگذر               گریه ی دریاچه ها را تا به دامانت نبینم

@};-@};-@};-@};-@};-@};-

میم بده......

نرو نذار که بعد از این دنیا به عشق شک بکنه

هر کی دلش جای دیگه اس عشقو بخواد ترک بکنه

کم آوردین اشکال نداره خودم میگم

همیشه قصه این بوده تو یک لحظه تو یک دیدار               یه زخم از زهر یک لبخند تمام عمر فقط یک بار

نگو دیره نگو دیره               من از این فاصله ها بجوری گریم میگیره

هو باور ندارم رفتن تو

دست خاك سرد سپردن تن تو

روزای خوب شکفتن یادمه             پیش کوه اسم تو گفتن یادمه

هر مصیبت که شد آغاز تو مرا بردی از آن راه

                                                       تو به هر در زدی انگشت و گذشتم من از آن در

من یه عاشق غریبم با دلی خون و شکسته

اشک من اشک غروبه رو تن پیچک خسته

سلام

میروم دور از تو با دنیای خود خلوت کنم

باید اخر من به این بیگانگی عادت کنم