در دل کوه غرور روی دریاچه ی دور

قلعه ای از فولاد قد کشیده سوی نور 

یارب كجاست محرم رازی كه یك زمان

دل شرح آن دهد كه چه گفت و چه ها شنید؟!!!

همان بهتر كه او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتكاریهای این مخلوق را دارد !

قصۀ رنج و عذابه دلِ من ، بخدا خونه خرابه دلِ من

وقتی لب باز کنم از شکوۀ دل ، قصۀ صدتا کتابه دلِ من

همه ما وارثیم وارث عذاب عشق

سهم اون كس بیشتره كه میشه خراب عشق

هرچی میخوای ناله بکن ، تا آسمون خبر بشه

شاید یه روز تو زندگی ، شب منم سحر بشه

هوا هوای گفتنه وقت ترانه خوندنه               تار زن پیر خونگی شب توی خواب ساز میزنه

نامهربونی نمیخواهی بدونی كه آب از سر گذشته

رسوای شهرم برو من با تو قهرم گذشته بر نگشته

تو را چه حاجت نشانی من؟

تویی که پا نمی نهی به خانه ی من

چه بهتر آنکه نشنوی ترانه ی من....

نان گرم سفره ام را ،با تو قسمت کردم ای دوست

                                           هر چه بود از من گرفتی ،غیر آه سردم ای دوست